گنجور

غزل شمارهٔ ۱۷۶۵

 
مولوی
مولوی » دیوان شمس » غزلیات
 

عاشق روی جان فزای توییم

رحمتی کن که در هوای توییم

تو به رخسار آفتابی و مه

ما همه ذره در هوای توییم

تا تو زین پرده روی بنمایی

منتظر بر در سرای توییم

ای که ما در میان مجلس انس

بیخود از شربت لقای توییم

خیره چون دشمنان مکش ما را

کآخر ای دوست آشنای توییم

تو رضا می دهی به کشتن ما

ما همه بنده رضای توییم

گر چه با خاتم سلیمانیم

ای پری زاده خاک پای توییم

شمس تبریز جان جان‌هایی

ما همه بنده و گدای توییم



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

گلهای جاویدان » شمارهٔ ۱۳۷ » (چهار گاه) (۳۰:۴۹ - ۳۲:۵۰) نوازندگان: مرتضی محجوبی (‎پیانو) خواننده آواز: بنان، غلامحسین سراینده شعر آواز: مولوی (غزل) مطلع شعر آواز: عاشق روی جان فزای توایم

🎜 معرفی آهنگهای دیگری که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

فرهاد رسولی نوشته:

احساس من بر اینه که در وصف خدا سروده شده

👆☹

مهراد فانی نوشته:

فرهاد رسولی عزیز
ابتدا آنکه نام شمس در آخر غزل آمده و این خود سندی بر آن است که بر شمس گفته شده و نکته دیگر آن که در این غزل گفته شده ای پری زاده خاک پای توییم، مگر خدا زاییده شده است که پری زاده باشد و در وصف خدا سروده شده باشد؟
بی هیچ شکی این غزل در وصف حضرت عشق شمس الحق تبریزی است.

👆☹

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.