دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش
چو تشنه تو باشد که باشد سقایش
چو بیمار گردد به بازار گردد
دکان تو جوید لب قندخایش
توی باغ و گلشن توی روز روشن
مکن دل چو آهن مران از لقایش
به درد و به زاری به اندوه و خواری
عجب چند داری برون سرایش
مها از سر او چو تو سایه بردی
چه سود و چه راحت ز سایه همایش
چو یک دم نبیند جمال و جلالت
بگیرد ملالی ز جان و ز جایش
جهان از بهارش چو فردوس گردد
چمن بیزبانی بگوید ثنایش
جواهر که بخشد کف بحر خویَش
فزایش که بخشد رخ جان فزایش
جهان سایه توست روش از تو دارد
ز نور تو باشد بقا و فنایش
منم مهره تو فتاده ز دستت
از این طاس غربت بیا درربایش
بگیرم ادب را ببندم دو لب را
که تا راز گوید لب دلگشایش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به شوق و اشتیاق دل نسبت به معشوق میپردازد و نشان میدهد که دلی که از عشق سوزان میشود، به چه چیزی نیاز دارد. او به تصویر میکشد که وقتی دل تشنهٔ معشوق باشد، هر گونه تسکینی را جستجو میکند و بیمار به بازار عشق میرود. همچنین بیان میکند که زیبایی و جلال معشوق برای او چنان حضوری لازم است که فقدان آن به او احساس ملال میدهد. در انتها، شاعر با نوعی انکسار از معشوق میخواهد تا او را از این غربت و احساس دوری نجات دهد و پیامی از راز عشق را در دل خود نهفته دارد.
هوش مصنوعی: دل کسی که از عشق تو میسوزد، هیچ درمانی ندارد، مانند تشنهای که تنها تو میتوانی عطش او را برطرف کنی.
هوش مصنوعی: وقتی کسی بیمار میشود، به بازار میرود و دکان تو را جستوجو میکند تا به لب شیرینی و قند تو برسد.
هوش مصنوعی: در باغ و گلستان و در روز روشن، دل خود را مانند آهن نکن و از وصال او دور مکن.
هوش مصنوعی: عجیب است که تو هنوز در حال درد و اندوه و خواری هستی و به این زاری ادامه میدهی، در حالی که میتوانی از این وضعیت رهایی یابی.
هوش مصنوعی: وقتی تو از سر او دوری و مانند سایهاش برنمیگردی، این جدایی چه فایدهای دارد و چه آرامشی به تو میدهد؟
هوش مصنوعی: هرگاه یک لحظه جمال و جلال تو را نبیند، دلش از جان و مکانش دچار اندوه و احساس ناراحتی میشود.
هوش مصنوعی: وقتی بهار به دنیا میآید، جهان بهشتی میشود و حتی چمن هم که خاموش است، زیبایی و افتخارات این بهار را به زبان میآورد.
هوش مصنوعی: جواهراتی که در کف دریا پیدا میشوند چهقدر زیاد و باارزش هستند، اما آنچه که میتواند زیبایی و حیات روح را افزایش دهد، به مراتب بیشتر و بالاتر از این جواهرات است.
هوش مصنوعی: جهان در سایهٔ تو قرار دارد و وجودش از نور توست، بنابراین زندگی و بقا آن به تو وابسته است و در غیر این صورت زوال و فنا دارد.
هوش مصنوعی: من در دستان تو مهرهای هستم که از دستت افتاده و در این دنیای غریب به حال خود رها شدهام؛ پس بیا و مرا به خود برگردان.
هوش مصنوعی: میخواهم خویشتن را ادب کنم و در سکوت بمانم تا زمانی که راز دل را لبهای خوشایندش بگویند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
اگر چشم کافر فتد برلقایش
نیاید به لب غیر نام خدایش
شود گریه شمع یاقوت احمر
به بزمی که افروزد از می لقایش
زمین گیر سازد تماشاییان را
[...]
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.