بخش ۱۰۲ - جواب گفتن خر روباه را کی توکل بهترین کسبهاست کی هر کسبی محتاجست به توکل کی ای خدا این کار مرا راست آر و دعا متضمن توکلست و توکل کسبی است کی به هیچ کسبی دیگر محتاج نیست الی آخره
گفت من به از توکل بر ربی
می‌ندانم در دو عالم مکسبی
کسب شکرش را نمی‌دانم ندید
تا کشد رزق خدا رزق و مزید
بحثشان بسیار شد اندر خطاب
مانده گشتند از سؤال و از جواب
بعد از آن گفتش بدان در مملکه
نهی لا تلقوا بایدی تهلکه
صبر در صحرای خشک و سنگلاخ
احمقی باشد جهان حق فراخ
نقل کن زینجا به سوی مرغزار
می‌چر آنجا سبزه گرد جویبار
مرغزاری سبز مانند جنان
سبزه رسته اندر آنجا تا میان
خرم آن حیوان که او آنجا شود
اشتر اندر سبزه ناپیدا شود
هر طرف در وی یکی چشمهٔ روان
اندرو حیوان مرفه در امان
از خری او را نمی‌گفت ای لعین
تو از آن‌جایی چرا زاری چنین
کو نشاط و فربهی و فر تو
چیست این لاغر تن مضطر تو
شرح روضه گر دروغ و زور نیست
پس چرا چشمت ازو مخمور نیست
این گدا چشمی و این نادیدگی
از گدایی تست نه از بگلربگی
چون ز چشمه آمدی چونی تو خشک
ور تو ناف آهویی کو بوی مشک
زانک می‌گویی و شرحش می‌کنی
چون نشانی در تو نامد ای سنی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، گفتگو بین یک خر و یک روباه صورت می‌گیرد که در آن، خر به اهمیت توکل بر خداوند اشاره می‌کند و بر این باور است که توکل بهترین راه برای معیشت است. روباه در تلاش است تا خر را متقاعد کند که به منبع دیگری از روزی فکر کند، اما خر بر ضرورت صبر و توکل تأکید دارد. در ادامه، خر به مرغزاری سرسبز اشاره می‌کند که در آن حیوانات در آرامش و رفاه زندگی می‌کنند و به لزوم پرهیز از نگرانی‌های بیهوده و تلاش در راستای توکل و اعتماد بر پروردگار اشاره می‌کند. در نهایت، خر به تفکر در مورد وضعیت خود و دلایل نارضایتی‌اش می‌پردازد و به این نتیجه می‌رسد که ریشه مشکلاتش در عدم توکل واقعی است.
هوش مصنوعی: او می‌گوید من نمی‌دانم که کسب و کار بهتری از توکل بر پروردگار در دو جهان وجود دارد.
هوش مصنوعی: نمی‌دانم چگونه شکر و قدر روزی خدا را به جای آورم، تا زمانی که او به من روزی و نعمت بیشتری عطا کند.
هوش مصنوعی: گفت‌وگوهایشان بسیار طولانی شد و در میان صحبت‌ها، هر دو طرف از سؤال و پاسخ‌گویی بازماندند.
هوش مصنوعی: بعد از آن به او گفتند که در این کشور نباید خودتان را به خطر بیندازید.
هوش مصنوعی: صبر کردن در بیابان خشک و سنگلاخی که هیچ چیز در آن نیست، نشانهٔ حماقت است، زیرا در جهانی که حق و حقیقت وسیع و بزرگ است، باید به سوی آن رفت و از فرصت‌ها بهره برد.
هوش مصنوعی: به اینجا به سمت مرتع سبز برو، زیرا آنجا سبزه‌هایی به دور جویبار رشد کرده است.
هوش مصنوعی: مرغزاری سبز مانند بهشت وجود دارد که در آن سبزه‌زارهایی روییده تا وسط آن.
هوش مصنوعی: حیوان خوشبختی است که در آن مکان (مرغزار) حضور دارد، در حالی که شتر در آن سبزه گم و ناپدید می‌شود.
هوش مصنوعی: در هر طرف این خر چشمه‌ای جاری است که به واسطه آن، حیوانات در آرامش و امنیت زندگی می‌کنند.
هوش مصنوعی: گفتن از خر (پیشوایی یا دلیلی) برای شخصی (یا به نوعی به او نسبت دادن) نادرست است، مگر اینکه به طور واقعی دلیلی برای ناراحتی او وجود داشته باشد. اینجا بیان می‌شود که نمی‌توان بدون دلیل به کسی تهمت ناراحتی زد.
هوش مصنوعی: کجاست شادی و سلامتی و زیبایی تو؟ چرا این بدن لاغر و ناتوان تو در اضطراب است؟
هوش مصنوعی: اگر کسی که در مقام روضه‌خوانی است و با دروغ و فریب کاری می‌کند، حقیقت را نمی‌گوید، پس چرا تو از شنیدن سخنان او متاثر و شگفت‌زده نمی‌شوی؟
هوش مصنوعی: این بی‌خبری و ناپختگی این گدا، ناشی از حالتی است که او در گدایی دارد و نه به خاطر بزرگی یا مقامش. به عبارتی، اگر او نادیده است و چیزی نمی‌بیند، به دلیل وضعیت گدایی‌اش است و نه به خاطر مقام و عظمت.
هوش مصنوعی: هرگاه که از چشمهٔ زندگی و وجود به دنیا آمده‌ای، چگونه می‌توانی خشک و بی‌روح بمانی؟ آیا مثل آهویی که بوی مشک را دارد، بایست نشان دهی که از سرچشمهٔ حیات آمده‌ای؟
هوش مصنوعی: تو که درباره‌ی خدا صحبت می‌کنی و صفات او را توضیح می‌دهی، چرا نشانه‌ای از او در وجودت دیده نمی‌شود؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.