مولانا
»
مثنوی معنوی
»
دفتر سوم
»
بخش ۶۴ - دوم بار وهم افکندن کودکان استاد را کی او را از قرآن خواندن ما درد سر افزاید
گفت آن زیرک که ای قوم پسند
درس خوانید و کنید آوا بلند
چون همی‌خواندند گفت ای کودکان
بانگ ما استاد را دارد زیان
درد سر افزاید استا را ز بانگ
ارزد این کو درد یابد بهر دانگ
گفت استا راست می‌گوید روید
درد سر افزون شدم بیرون شوید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، کودکان تحت آموزش یک استاد مشغول قرآن خواندن هستند. یکی از آنها به دیگران می‌گوید که صدای بلند آنها ممکن است باعث دردسر برای استاد شود. او تأکید می‌کند که ذهن استاد ممکن است از سر و صدا مشوش شود و این به جای یادگیری، موجب زحمت برای او خواهد شد. در نهایت، دیگر کودکان به این صحبت گوش می‌دهند و تصمیم می‌گیرند که با آرامش بیشتری درس بخوانند تا استاد اذیت نشود.
هوش مصنوعی: زیرک در اینجا به جمعیت می‌گوید که درس بخوانند و صدای بلندتر از خود را ایجاد کنند تا استادشان (عبارت برانگیزاننده) از خواندن قرآن دلسرد نشود.
هوش مصنوعی: استاد می‌گوید: وقتی شما (کودکان) بلند آواز می‌خوانید، صدای ما برای معلم دردسر ایجاد می‌کند و به او آسیب می‌زند.
هوش مصنوعی: استاد می‌گوید که اگر صدای ما باعث آزردگی او شود، این صدای ما ارزشش را ندارد، چون او درد و اندوهی را برای ما تحمل می‌کند.
هوش مصنوعی: استاد راست می‌گوید که من در پی آن هستم که درد و رنج بیشتری به زندگی‌ام اضافه شود و از این وضعیت خارج شوم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.