مولانا
»
مثنوی معنوی
»
دفتر سوم
»
بخش ۱۴۶ - بیان آنک رسول علیه السلام فرمود ان لله تعالی اولیاء اخفیاء
قوم دیگر سخت پنهان می‌روند
شهرهٔ خلقان ظاهر کی شوند
این همه دارند و چشم هیچ کس
بر نیفتد بر کیاشان یک نفس
هم کرامتشان هم ایشان در حرم
نامشان را نشنوند ابدال هم
یا نمی‌دانی کرمهای خدا
کو ترا می‌خواند آن سو که بیا
شش جهت عالم همه اکرام اوست
هر طرف که بنگری اعلام اوست
چون کریمی گویدت آتش در آ
اندر آ زود و مگو سوزد مرا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بیان این موضوع می‌پردازد که خداوند دارای اولیایی است که شناخت آنها برای مردم سخت و پنهان است. این اولیا در عالم وجود دارند و ویژگی‌های خاصی دارند، اما کمتر کسی به آنها توجه می‌کند. سخن از کرامت‌های الهی و دعوت خدا به سوی این بندگان خاص است، که حتی اگر در معرض خطر باشند، باید به ندای او پاسخ دهند. شاعر با اشاره به عظمت و کریمی خدا، بر لزوم توجه و پاسخگویی به دعوت‌های الهی تأکید می‌کند.
هوش مصنوعی: بعضی از مردم به طور جدی و مخفیانه زندگی می‌کنند و هرگز در برابر مردم شناخته نمی‌شوند.
هوش مصنوعی: این افراد دانشی عظیم و ویژگی‌های خاص دارند، اما هیچ‌کس از آنها آگاه نیست و کسی جز خداوند از حالشان خبر ندارد.
هوش مصنوعی: کرامت و مقامات بلند این اولیای خدا در حرم امن الهی، به گونه‌ای است که حتی نام آنها هم در بین ابدال (افراد برتر و معنوی) شنیده نمی‌شود.
هوش مصنوعی: شاید نمی‌دانی که نعمت‌ها و لطف‌های خداوند کجا هستند و او تو را به سمت چه چیزهایی دعوت می‌کند.
هوش مصنوعی: تمام جهات جهان نشانهٔ بزرگواری و احسان الهی هستند و در هر مکانی که نگاه کنی، آثار و علائم خداوند خود را نمایان می‌سازد.
هوش مصنوعی: اگر کریم و بخشنده‌ای به تو بگوید که به آتش نزدیک شو و وارد آن شو، نباید با خودت بگویی که آتش مرا خواهد سوزاند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.