داعی هر پیشه اومیدست و بوک
گرچه گردنشان ز کوشش شد چو دوک
بامدادان چون سوی دکان رود
بر امید و بوک روزی می‌دود
بوک روزی نبودت چون می‌روی
خوف حرمان هست تو چونی قوی
خوف حرمان ازل در کسب لوت
چون نکردت سست اندر جست و جوت
گویی گرچه خوف حرمان هست پیش
هست اندر کاهلی این خوف بیش
هست در کوشش امیدم بیشتر
دارم اندر کاهلی افزون خطر
پس چرا در کار دین ای بدگمان
دامنت می‌گیرد این خوف زیان
یا ندیدی کاهل این بازار ما
در چه سودند انبیا و اولیا
زین دکان رفتن چه کانشان رو نمود
اندرین بازار چون بستند سود
آتش آن را رام چون خلخال شد
بحر آن را رام شد حمال شد
آهن آن را رام شد چون موم شد
باد آن را بنده و محکوم شد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بررسی ایمان مقلد و اختلاف آن با ایمان واقعی می‌پردازد. شاعر به قیاس وضعیت کسب و کار اشاره می‌کند که فرد بدون تلاش و کوشش، تنها به امید روزی می‌دود و نگران عدم دست‌یابی به آن است. او بیان می‌کند که حتی وقتی ترس از فقر وجود دارد، کسالت و سستی در کار ایجاد مشکلات بیشتری می‌کند. در نهایت، شاعر از کاهلانی یاد می‌کند که با وجود انبیا و اولیا، از راه حق غافل مانده‌اند و به نیازی که از تلاش و کوششی صحیح ناشی می‌شود، توجهی ندارند.
هوش مصنوعی: هر کسی در حرفه‌اش امیدوار به روزی است و هرچند گردنشان به خاطر تلاش در کارهایشان همچون دوکی (که می‌چرخد و زحمت می‌کشد) خم شده، ولی باز هم به کوشش ادامه می‌دهند.
هوش مصنوعی: هنگام صبح، زمانی که به سمت دکان می‌رود، به امید کسب روزی و مال حرکت می‌کند.
هوش مصنوعی: زمانی که تو برای کسب روزی می‌روی، اگر روزی پیدا نکنی، ترس از کمبود و عدم موفقیت وجود دارد؛ تو چقدر قوی هستی که می‌توانی بر این ترس غلبه کنی.
هوش مصنوعی: ترس از فقدان نعمت‌های جاودانی، چرا در تلاش برای به‌دست‌آوردن روزی‌ات سست و ضعیفت کرده است؟
هوش مصنوعی: اگرچه ترس از محرومیت همیشه وجود دارد، اما در بی‌تحرکی و تنبلی، این ترس بیشتر می‌شود.
هوش مصنوعی: در تلاش برای رسیدن به امید، احساس می‌کنم که اگر تسلیم کسالت شوم، خطر بیشتری زیادی به وجود می‌آید.
هوش مصنوعی: چرا در مورد دین چنین بدبین هستی که این ترس از ضرر به دامنت چسبیده است؟
هوش مصنوعی: آیا توجه نکرده‌ای که این کاهل (تن lazy) در بازار دین، چه سودی از پیامبران و اولیا می‌برد؟
هوش مصنوعی: از این دکان (دنیا) رفتن چه فایده‌ای دارد، اگر در این بازار (زندگی) سودی نباشد از آنچه آنها (انبیا و اولیا) نشان دادند؟
هوش مصنوعی: آتش مانند زنجیری نرم و قابل انعطاف می‌شود، و دریا هم به فرمان می‌آید و بارکش می‌شود.
هوش مصنوعی: آهن هنگامی که نرم شود مانند موم قابل شکل‌گیری است و باد نیز زمانی که تحت کنترل درآید، به دست آنچه می‌خواهد، می‌تواند هدایت شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.