یک امیری زان امیران پیش رفت
پیش آن قومِ وفا اندیش رفت
گفت اینک نایبِ آن مرد من
نایبِ عیسی منم اندر زَمَن
اینک این طومارْ برهانِ منست
کین نیابت بعد ازو آن منست
آن امیر دیگر آمد از کمین
دعوی او در خلافت بُد همین
از بغل او نیز طوماری نمود
تا برآمد هر دو را خشمِ جهود
آن امیرانِ دگر یک‌یک قطار
برکشیده تیغهای آبدار
هر یکی را تیغ و طوماری به دست
درهم افتادند چون پیلانِ مست
صد هزاران مردِ تَرسا کُشته شد
تا ز سَرهای بریده پُشته شد
خون روان شد همچو سیل از چپ و راست
کوه کوه اندر هوا زین گَردْ خاست
تخم‌های فتنه‌ها کو کِشته بود
آفت سَرهای ایشان گَشته بود
جوزها بشکست و آن کان مغز داشت
بَعد کُشتن روحِ پاکِ نغز داشت
کُشتن و مُردن که بر نقشِ تنست
چون انار و سیب را بشکَستنست
آنچ شیرینست او شد ناردانگ
وانک پوسیده‌ست نبود غیرِ بانگ
آنچ با معنیست خود پیدا شود
وانچ پوسیده‌ست او رسوا شود
رو بمعنی کوش ای صورت‌پرست
زانک معنی بر تنِ صورت پُرست
همنشین اهل معنی باش تا
هم عطا یابی و هم باشی فتیٰ
جان بی‌معنی درین تن بی‌خلاف
هست همچون تیغ چوبین در غلاف
تا غلاف اندر بود باقیمتست
چون برون شد سوختن را آلتست
تیغ چوبین را مبَر در کارزار
بنگر اوّل تا نگردد کارْ زار
گر بود چوبین برو دیگر طلب
ور بود الماس پیش آ با طرب
تیغ در زرّادخانهٔ اولیاست
دیدن ایشان شما را کیمیاست
جمله دانایان همین گفته همین
هست دانا رحمةَ للعالمین
گر اناری می‌خری خندان بخَر
تا دهد خنده ز دانهٔ او خبر
ای مبارک خنده‌اش کو از دهان
می‌نماید دلْ چو دُرّ از دُرجِ جان
نامبارک خندهٔ آن لاله بود
کز دهانِ او سیاهی دل نمود
نارِ خندان باغ را خندان کند
صحبت مردانَت از مردان کند
گر تو سنگِ صَخره و مرمر شوی
چون به صاحب دل رسی گوهر شوی
مهرِ پاکان درمیان جان نشان
دل مده الّا به مِهر دلخوشان
کوی نومیدی مَرو اومیدهاست
سوی تاریکی مرو خورشیدهاست
دل ترا در کوی اهلِ دل کشد
تن ترا در حبس آب و گل کشد
هین غذای دل بِده از همدلی
رو بجو اقبال را از مُقبلی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر درباره منازعه دو امیر برای به دست آوردن مقام ولیعهدی و عواقب آن است. یکی از امیران ادعا می‌کند که نایب عیسی است و طوماری برای اثبات ادعایش ارائه می‌دهد. دیگری نیز در پاسخ ادعایی مشابه می‌کند و این موجب درگیری شدید بین آنها و ایجاد جنگی خونین می‌شود که در آن هزاران نفر کشته می‌شوند. مولانا در نهایت به اهمیت درک معنی عمیق زندگی و دوری از تعلق به ظواهر می‌پردازد و بر همکاری با اهل معنی و دوری از ناامیدی تأکید می‌کند. او می‌گوید که انسان باید به دنبال محبت و دوستی باشد تا به حقیقت و معنا دست یابد.
هوش مصنوعی: یکی از آن امیران که به وفاداری مشهور بودند، جلوتر رفت تا با آن جمع صحبت کند.
هوش مصنوعی: او می‌گوید که من جانشین آن مرد یعنی عیسی هستم و در این زمان نایب او محسوب می‌شوم.
هوش مصنوعی: این طومار، دلیل و مدرک من است که نیابت بعد از او (عیسی) از آن من (نایب عیسی) می‌باشد.
هوش مصنوعی: امیر دیگری که در کمین نشسته بود، به خاطر ادعای خلافت او، به میدان آمد.
هوش مصنوعی: امیر دیگری از کنار او طوماری درست کرد و به این ترتیب هر دو را خشم و خشمگینی که از یهودیان برمی‌خیزد، فرا گرفت.
هوش مصنوعی: آن امیران دیگر، یکی یکی، شمشیرهای تیز و برنده خود را بیرون آوردند و آماده نبرد شدند.
هوش مصنوعی: هر یک از امیران، شمشیر و علم‌ها (پرچم‌ها) به دست داشتند و به وضوح درهم و برهم شدند، مانند فیل‌های مست که در حین مستی رفتارهای نابهنجار دارند.
هوش مصنوعی: بسیاری از مردان ترسا (مسیحی‌ها) کشته شدند تا از سرهای بریده، تپه‌ای انباشتگی ایجاد شود.
هوش مصنوعی: خون مانند سیل از دو طرف جاری شد و به شدت در حال حرکت بود، به گونه‌ای که از کوه‌ها به سمت آسمان برمی‌خاست و گرد و غبار ایجاد می‌کرد.
هوش مصنوعی: تخم‌های فتنه‌ها که آفت (نابسامانی یا مشکل) سرها و سرنوشت آنها را به فساد کشانده بود، کجا کاشته شده بود؟
هوش مصنوعی: جوزها (مغزها) شکسته شدند و آنچه از آنها باقی ماند، پس از کشته شدن، روحی نیکو و زیبا داشت.
هوش مصنوعی: مرگ و کشتن فقط به معنای از دست دادن جسم نیست، بلکه مانند شکستن انار و سیب است که به استخراج آنچه درونشان است منجر می‌شود.
هوش مصنوعی: چیزهایی که شیرین و خوش‌طعم هستند، مانند ناردان (میوه‌ای شیرین و خوشمزه)، مشخص می‌شوند، اما چیزهایی که فاسد و پوسیده‌اند، فقط صدای بی‌فایده‌ای دارند و هیچ ارزشی ندارند.
هوش مصنوعی: هر چیزی که معنایی عمیق دارد، باید خود را نشان دهد و آشکار شود، در حالی که آنچه تباه و بی‌ارزش است، رسوا و عیان خواهد شد.
هوش مصنوعی: به معنای ظواهر و ظاهرسازی بسنده نکن و به دنبال حقیقت و معانی عمیق‌تر باش، زیرا که معنای واقعی در پشت این ظاهرها نهفته است.
هوش مصنوعی: با افرادی که اهل معرفت و معنویت هستند، همنشینی کن تا هم از نعمت‌های الهی بهره‌مند شوی و هم به کمال و فضیلت برسی.
هوش مصنوعی: وجودی که بی‌معنی است، مانند جان در این بدن، در حقیقت بی‌اختیار و بدون ارزش است، همانطور که یک تیغ چوبی در غلاف، هیچ کارایی ندارد و در واقع بی‌فایده است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که تیغ در غلاف باشد، قیمت و ارزش دارد، اما وقتی که بیرون آید، ابزار سوختن و آسیب‌زدن می‌شود.
هوش مصنوعی: در میدان نبرد، شمشیر چوبی را فراموش نکن و ابتدا به آن توجه کن تا کار به جنگ و نزاع نکشیده است.
هوش مصنوعی: اگر تیغی از چوب باشد، پس دنبال آن نروید و به سراغ چیز دیگری بروید، اما اگر از الماس باشد، با شادی و سرگرمی به آن نزدیک شوید.
هوش مصنوعی: دیدن اولیا، همچون دیده شدن تیغ در زرادخانه است؛ به این معنی که بهره‌مندی از وجود آنها و شناختشان بسیار ارزشمند و گرانبهاست، مانند طلا و جواهر که در زرادخانه نگهداری می‌شود.
هوش مصنوعی: تمام سخنان دانایان همین است که دانشمند بزرگ، پیامبر اسلام (که به رحمت برای جهانیان مشهور است)، نیز همین را گفته است.
هوش مصنوعی: اگر اناری می‌خری، آن را با خنده و شوق بخر، زیرا این خنده به تو خبر می‌دهد که دانه‌های آن انار هم خوش‌طعم و خوشمزه خواهند بود.
هوش مصنوعی: خنده‌اش خوشایند و نیکو است و از دهان او روشنایی و شفافیت دل به‌سان گوهر از درون جان نمایان می‌شود.
هوش مصنوعی: خندهٔ نادرست و نامبارکی که از آن گل (لاله) برمی‌آید، موجب سیاه‌دل شدن دیگران می‌شود.
هوش مصنوعی: خندهٔ آتش (نار) باعث شادی باغ می‌شود، و صحبت و گفت‌وگو با مردان تو، آنها را به مراتب بالاتری می‌برد.
هوش مصنوعی: اگر تو به سختی و استحکام سنگ و صخره و مرمر نیز باشی، وقتی به دل‌باخته‌ای (صاحب دل) برسی، مانند گوهر و جواهری ارزشمند می‌درخشی.
هوش مصنوعی: از عشق و دوستی پاکان در دل خود نشانی نگذار، مگر به عشق و محبت کسانی که به تو شادی و خوشحالی می‌دهند.
هوش مصنوعی: به کوی ناامیدی نرو، چون امیدها در آنجا نیست و به سوی تاریکی مرو، زیرا آنجا روشنی و تابش خورشیدها وجود ندارد.
هوش مصنوعی: دل تو را به سوی اهل دل می‌برد، اما جسم تو را در زندان آب و خاک نگه می‌دارد.
هوش مصنوعی: بشتاب و غذایی به دل بده که از همدلی به دست می‌آید، روز خوب و اقبالی را از کسی که به تو نظر لطف دارد، جستجو کن.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
# زَمَن درست است که مخفف زمان است ولی خواننده زِ مَن می خواند
# در مصراع دوم پَر است صحیح است که خواننده پُر است می خواند
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۱۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۱ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.