دریغ و درد که از محفل جهان چون شمع
بچشم اشکفشان رفت میرزااحمد
ز شوق صحبت روحانیان ز عالم تن
بسوی عالم جان رفت میرزااحمد
ازاین چمن شد و مرغان بناله میگویند
فغان که رفت و جوان رفت میرزااحمد
چو زد بهم پروبال و بآشیانه قدس
ز دامگاه جهان رفت میرزااحمد
نوشت ازپی تاریخ رحلتش مشتاق
که از جهان بجنان رفت میرزااحمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به سوگواری دربارهٔ فوت میرزا احمد میپردازد و از درد و حسرت جدایی او از دنیای مادی سخن میگوید. شاعر از اشکها و غمهای افرادی که در فقدان او ماندهاند، یاد میکند و به شوق او برای پیوستن به عالم روحانی و معنوی اشاره میکند. همچنین، به پرواز او به سوی بهشت و آرامش جاودانه اشاره شده است و شاعر تاریخ فوت او را ثبت میکند. در نهایت، این شعر گویای افسردگی و اندوه در اثر فقدان میرزا احمد است.
هوش مصنوعی: متاسفانه که مانند شمعی در محفل دنیا، میرزا احمد با چشمانی پر از اشک و غم، از بین ما رفته است.
هوش مصنوعی: به خاطر شوق گفت وگو با اهل معرفت و معنویت، میرزا احمد از دنیای مادی و جسمانی خود فاصله گرفت و به دنیای روح و جان روی آورد.
هوش مصنوعی: پرندگان از این باغ در حال ناله کردن هستند و میگویند افسوس که جوانی از میان رفت و میرزااحمد هم رفت.
هوش مصنوعی: وقتی پروانههای رنگارنگ به هم آمیختند و به خانهای در بهشت رفتند، میرزا احمد از دنیای ناسازگار جدا شد.
هوش مصنوعی: مشتاقانه در مورد تاریخ وفات میرزا احمد نوشتند؛ او از این دنیا به بهشت رفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.