آنرا که امید وصل آن رشک پریست
کارش همه عمر زاری و لابه گریست
روزی نگریست بر رخ او هیهات
هرکس ز فراق روزکاری نگریست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آنرا که امید وصل آن رشک پریست
کارش همه عمر زاری و لابه گریست
روزی نگریست بر رخ او هیهات
هرکس ز فراق روزکاری نگریست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حسرت و آرزوی وصال محبوب می‌پردازد و بیان می‌کند که کسی که امیدوار به وصال آن معشوق است، تمام عمرش را در زاری و لابه سپری کرده است. نگاهی به زیبایی محبوب، برای او آرزویی دور و دست نیافتنی است و هر فردی که در انتظار فراق باشد، باید مراقب روزهایش باشد، چرا که این حسرت همیشه با او خواهد بود.
هوش مصنوعی: کسی که امید دارد به وصالی که زیبا و دلرباست، تمام عمرش در غم و درخواست‌های مکرر سپری می‌شود.
هوش مصنوعی: روزی به چهره‌اش نگاه کردم، افسوس که هر کسی که به جدایی او نگاه کند، نمی‌تواند روزش را تحمل کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یک چشم من از فراق یارم بگریست
و آن چشم دگر بخیل گشت و نگریست
دیده ی دل کو به گردون بنگریست
دید کانجا هر دمی میناگریست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.