که زد بر یاریِ ما چشمزخمی اینچنین یارا
که روزی شد پس از وصلِ چنان هجرِ چنین ما را
تو خود رفتی ولی باد جنون خواهد دواند از پی
بسان شعلهٔ آتش من مجنون رسوا را
تو خود رو در سفر کردی ولی صحرا سپر کردی
به صد شیدایی مجنون من مجنون شیدا را
فرس آهسته ران کاندر پیت از پویه فرسوده
قدمها تا به زانو گمرهان دشتپیما را
شب تاریک و گمراهان ز دنبال تو سرگردان
برون آر از سحاب برقع آن روی مهآسا را
خطرگاهیست گرد خرگهت از شیشههای دل
خدا را بر زمین ای مست ناز آهسته نه پا را
چو میرد محتشم دور از قدت باری چو باز آیی
به خاکش گه گهی کن سایه گستر نخل بالا را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهی دلتنگی و جدایی عاشق از معشوق است. شاعر به شدت متاثر از غیبت یار خود، احساسات دردناک و شیداییاش را ابراز میکند. او به قدرت عشق و جنون اشاره میکند و احساس سرگشتگیاش را در جستجوی معشوق بیان میکند. در متن، او به تصویرسازی از سالکانی میپردازد که در پی نور یار خود سرگردان و بلاکوفتهاند. در پایان، شاعر از معشوق میخواهد که گاهگاهی به یاد او برگردد تا سایهای بر خاک او افکند.
هوش مصنوعی: ای یار، چه کسی به ما چشم حسد زد که پس از آنکه به وصال یکدیگر رسیدیم، حالا چنین در فراق تو دچار سختی و دوری شدهایم؟
هوش مصنوعی: تو خود به سفر رفتی، اما این دیوانگی مانند بادی خواهد آمد و مرا که همچون شعلهٔ آتش هستم، دنبال خواهد کرد؛ من مجنون و رسوا را.
هوش مصنوعی: تو خود به سفر رفتی، اما صحرا (در مسیر سفر) به شکل سپری (محافظ) در برابر مجنون تلاشهای شیدا (عاشق) من قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: به آرامی اسب را بران تا گامهای ناتوان را که به زانو رسیدهاند، به دشتپیمایان گمگشته برسانی.
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از شب تاریک و گمراهانی صحبت میکند که در جستوجوی کسی هستند و از او میخواهد تا از ابرها (سحاب) پوشش خود را کنار بزند و چهرهی زیبا و دلربا (روی مهآسا) را به آنها نشان دهد.
هوش مصنوعی: خطرهایی اطراف جایگاه تو وجود دارد که به دل خدا مربوط میشود. ای دلباخته، آرام و بیصدا قدم بردار و به زمین نگذار.
هوش مصنوعی: اگر محتشم (شاعر) از دوری چهره تو بمیرد، وقتی بازگردی، به یاد او بر سر مزارش، گهگاه سایهات را بر درخت بلندی بیفکن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بر آمد پیلگون ابری ز روی نیلگون دریا
چو رای عاشقان گردان چو طبع بیدلان شیدا
چو گردان گشته سیلابی میان آب آسوده
چو گردان گردباد تندگردی تیره اندروا
ببارید و ز هم بگسست و گردان گشت بر گردون
[...]
خداوندی که در وحدت قدیم است از همه اشیا
نه اندر وحدتش کثرت، نه مُحدَث زین همه تنها
چه گوئی از چه او عالم پدید آورد از لولو
که نه مادت بد و صورت، نه بالا بود و نه پهنا
همی گوئی که بر معلول خود علت بود سابق
[...]
چه جرمست این که هر ساعت ز روی نیلگون دریا
زمین را سایبان بندد به پیش گنبد خضرا؟
چو در بالا بود باشد به چشمش آب در پستی
چو در پستی بود باشد به کامش دود بر بالا
گهی از دامن دریا شود بر گوشۀ گردون
[...]
به هر چیزی بود خرسند هرکش قدر بی بالا
به هفت اقلیم نپسندد کسی کَش همتی والا
ز خاک و باد و آب، آتش شرف دارد فزون زیرا
که چون باشد سوی پستی بود میلش سوی بالا
ندارد هیچ مخلوقی بعالم قدرت خالق
[...]
سپاه ابر نیسانی ز دریا رفت بر صحرا
نثار لؤلؤ لالا به صحرا برد از دریا
چون گردی کش برانگیزد سم شبدیز شاهنشه
ز روی مرکز غبرا به روی گنبد خضرا
گهی ماننده دودی مسطح بر هوا شکلش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.