هرتار که در طره عنبر شکن استش
پیوند نهالی برگ جان من استش
ترسم ز دماغ دل من دود برآرد
آن دوده که زیب ورق یاسمنستش
میسوزدم از آرزوی رنگی و بوئی
با آن که گل و لاله چمن در چمنستش
هست از ورق شرم و حیا دست خودش نیز
زان جوهر جان دور که در پیرهنستش
شیرین همه ناز است ولی ناز دلآشوب
از گوشهٔ چشمی است که با کوهکنستش
گفتم که در آن تنگ شکر جای سخن نیست
رنجید همانا که درین هم سخن استش
در سینهٔ گرمم دل آواره در آن کوی
مرغیست که درآتش سوزان وطنستش
هر بنده که گردیده بر آن در ادب آموز
اهلیت سلطانی صد انجمنستش
گر جان رود از تن نرود محتشم از جا
کز لطف تو جانی دگر اندر بدنستش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه وصف زلف خوشبو، چهرهٔ گلگون، شرم و دهان تنگ معشوق است و سوز و حسرت عاشق را در برابر او نشان میدهد. شاعر با اشاره به داستان شیرین و فرهاد، نیمنگاه معشوق را دلآشوبتر از همهٔ نازهایش میداند. در پایان، بندگی بر درگاه معشوق را مایهٔ سروری میشمارد و میگوید محتشم حتی با رفتن جان نیز از آن درگاه دور نمیشود، زیرا لطف معشوق به او جانی دیگر بخشیده است.
هوش مصنوعی: هر تار موی از زلف خوشبوی و پرپیچوخم معشوق به رگ و ریشهٔ جان من پیوند خورده است.
هوش مصنوعی: میترسم آن سیاهیِ زلف یا خط که زینت چهرهٔ سپید چون یاسمن اوست، از سر و جان من دود برآورد و مرا بسوزاند.
هوش مصنوعی: با آنکه چهرهٔ او سراسر گل و لاله است، باز من از آرزوی رنگ و بویی از او میسوزم و بینصیبم.
هوش مصنوعی: معشوق از شرم و حیا چنان است که حتی دست خودش هم به آن تن لطیف و جانمانندی که در پیراهن دارد نمیرسد.
هوش مصنوعی: شیرین سراپا ناز است، اما نازی که دل را آشفته میکند همان گوشهٔ چشمی است که به فرهاد کوهکن دارد؛ یعنی التفات اندک معشوق به عاشق دلآشوبتر از هر ناز دیگری است.
هوش مصنوعی: گفتم دهان تنگ و شیرین او چنان کوچک است که جای سخن گفتن ندارد؛ گویا رنجید، چون از همین سخن هم گله و حرفی داشت.
هوش مصنوعی: دل آوارهٔ من که در کوی معشوق است، در سینهٔ سوزانم مانند مرغی است که در میان آتش لانه و وطن دارد.
هوش مصنوعی: هر بندهای که بر درگاه معشوق ادب و بندگی آموخته باشد، شایستگی پادشاهی بر صد انجمن را پیدا میکند.
هوش مصنوعی: اگر جان از تن محتشم برود، او از جای خود و از درگاه تو نمیرود، زیرا از لطف تو جان دیگری در تن دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن دل که به فن برد ز من غمزهٔ مستش
پر خون قدحی بود همان دم بشکستش
حیف است که از رهگذر کوی تو گردی
برخیزد و جز دیده بود جای نشستش
هردم منشین با دگری ورنه به زودی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.