تا تو را در جهان بقا باشد
عز و اقبال در قفا باشد
ای بزرگی که تابش خورشید
پیش رای تو چون سها باشد
هر بزرگی که در جهان بینند
با بزرگی تو هبا باشد
آن جوادی که روز بزم تو را
مال صد گنج یک عطا باشد
هر که را چشم بخت خیره شود
خاک پای تو توتیا باشد
آفتابی که در همه عالم
اثر تو همی ضیا باشد
من چه دعوی بندگیت کنم
مدحت تو بر آن گوا باشد
روزی من فلک چنان کرده ست
که بلاها همه مرا باشد
ظن نبردم همی که چون مرغان
مر مرا جای در هوا باشد
مونس من همه ستاره بود
قاصد من همه صبا باشد
کس نیابم که غمگسار بود
کس نبینم که آشنا باشد
همه شب از نهیب سیل سرشگ
خوابم از دیدگان جدا باشد
هر چه گویم همی برین سر کوه
پاسخ من همه صدا باشد
روز و شب هر چه گویم و شنوم
همه بی روی و بی ریا باشد
کس نگوید در این همه عالم
که ازین صعب تر بلا باشد
دست در شاخ دولت تو زنم
بینوا تا مرا نوا باشد
همه گفتند رتبت مسعود
زود باشد که بر سما باشد
گفتم از دولت تو آن بینم
کز بزرگی تو سزا باشد
مدح گویم تو را به جان و مرا
نعمت از مدح تو جزا باشد
هر ثنایی که گویم از پس این
تازی و پارسی تو را باشد
خدمت تو چنان کنم همه سال
که تو را غایب رضا باشد
بسته اکنون به بند و زندانم
تو چه گویی چنین روا باشد
از تو شادی است قسمت همگان
غم دل قسمت من چرا باشد
گر نباشد به نزد دولت تو
ای عجب در جهان کجا باشد
نیست حیلت بلی هر آنچه رسد
از خدای جهان قضا باشد
منت تا این همه ثنا گویم
در جهان تا همی ثنا باشد
نکنم جز دعای نیک آری
کار چون من کسی دعا باشد
در بزرگی بقای عمر تو باد
تا جهان را همی بقا باشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مسعود سعد در این قصیده نخست یکی از بزرگان را به روشنرایی، بزرگی و بخشندگی میستاید و سپس از تنهایی و رنج خود در زندانی بر سر کوه میگوید که همدمش ستارگان و پاسخش پژواک است. او یادآوری میکند که امید داشت در سایهٔ دولت ممدوح به مقام برسد و همهعمر او را بستاید، اما اکنون در بند است و میپرسد چرا سهم همه شادی و سهم او غم است. در پایان گرفتاری را به قضای الهی وامیگذارد و با دعا برای پایداری عمر ممدوح سخن را میبندد.
هوش مصنوعی: تا وقتی تو در جهان زنده و پایدار باشی، عزت و بخت نیک همواره پشت سر و همراه تو خواهد بود.
هوش مصنوعی: ای بزرگواری که درخشش خورشید در برابر اندیشه و تدبیر روشن تو مانند ستارهٔ کمنور سها ناچیز است.
هوش مصنوعی: هر بزرگی که در جهان دیده شود، در برابر بزرگی تو مانند ذرهٔ غبار بیارزش است.
هوش مصنوعی: تو چنان بخشندهای که در روز مجلس بزم، دارایی صد گنج تنها به اندازهٔ یک بخشش توست.
هوش مصنوعی: هر کس که چشم بختش تیره و کمسو شده باشد، خاک پای تو برای او سرمهٔ شفابخش است.
هوش مصنوعی: تو خورشیدی هستی که اثر وجودت در سراسر جهان روشنی میبخشد.
هوش مصنوعی: من چه نیازی دارم ادعای بندگی تو را بکنم؟ ستایشهایی که از تو گفتهام خود گواه آن است.
هوش مصنوعی: آسمان روزی و سرنوشت مرا چنان قرار داده که همهٔ بلاها نصیب من شده است.
هوش مصنوعی: گمان نمیکردم که روزی مانند پرندگان جایم در هوا باشد؛ یعنی در زندانی بر فراز کوه گرفتار شوم.
هوش مصنوعی: همدم من فقط ستارگاناند و پیامرسانم تنها باد صبا است.
هوش مصنوعی: هیچ کس را نمییابم که غم مرا بخورد و هیچ آشنایی را نمیبینم.
هوش مصنوعی: همهٔ شب از هجوم سیل اشک، خواب از چشمانم دور است.
هوش مصنوعی: هر چه بر سر این کوه میگویم، تنها پاسخم پژواک صدای خودم است.
هوش مصنوعی: شب و روز هر چه میگویم و میشنوم بیحضور کسی و بیریاست؛ چون کسی نیست که با او سخن گویم.
هوش مصنوعی: در همهٔ جهان کسی نمیتواند بگوید بلایی سختتر از این وجود دارد.
هوش مصنوعی: من بینوا به شاخهٔ دولت و بخت تو چنگ میزنم تا شاید سامان و بهرهای بیابم.
هوش مصنوعی: همه میگفتند که بهزودی مقام مسعود به آسمان خواهد رسید.
هوش مصنوعی: گفتم از دولت تو چیزی نصیبم خواهد شد که سزاوار بزرگی تو باشد.
هوش مصنوعی: گفتم از جان تو را ستایش میکنم و پاداش من از این ستایش، نعمت و بخشش تو خواهد بود.
هوش مصنوعی: و گفتم هر ستایشی که پس از این به عربی و فارسی بگویم از آنِ تو خواهد بود.
هوش مصنوعی: و گفتم همهٔ سال چنان خدمتت کنم که حتی در غیابم از من خشنود باشی.
هوش مصنوعی: اما اکنون در بند و زندان گرفتارم؛ تو بگو آیا چنین چیزی رواست؟
هوش مصنوعی: بهرهٔ همهٔ مردم از تو شادی است؛ پس چرا بهرهٔ من غم دل باشد؟
هوش مصنوعی: اگر شادی و گشایش نزد دولت تو نباشد، شگفتا، پس در کجای جهان یافت میشود؟
هوش مصنوعی: آری چارهای نیست؛ هر چه پیش آید تقدیر خدای جهان است.
هوش مصنوعی: تا در جهان ستایش وجود دارد، من همچنان اینهمه ستایش تو را میگویم.
هوش مصنوعی: جز دعای خیر برای تو کاری نمیکنم؛ آری، کار کسی چون من (زندانی ناتوان) تنها دعاست.
هوش مصنوعی: تا جهان پایدار است، عمر تو در بزرگی و شکوه پاینده باد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا بقا مایه نما باشد
ثقت الملک را بقا باشد
طاهر آن آفتاب کز نورش
آفتاب فلک سها باشد
جستن راه خدمت سامیش
[...]
صدر بابوئیان سزا باشد
کاندرو عقل را ثنا باشد
آنکه آزاده را پس از ایزد
بندگی کردنش هوا باشد
وانکه بگذشته از پرستش حق
[...]
نه غلط گفتم این خطا باشد
که طراز سخن ثنا باشد
هرچه با من کنی روا باشد
برگ آزار تو کرا باشد
چون تو در عیش و خرمی باشی
گر نباشد رهی روا باشد
چند گویی که از بلا بگریز
[...]
هر عصایی نه اژدها باشد
هرگیاهی نه کیمیا باشد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.