چون مشرفست همت بر رازم
نفسم غمی نگردد از آزم
چون در به زیر پاره الماسم
چون زر پخته در دهن گازم
بسته دو پای و دوخته دو دیده
تا کی بوم صبور که نه بازم
با هر چه آدمیست همی گویی
در هر غمی کش افتد انبازم
من گوهرم ز آتش دل ترسم
ناگاهی آشکاره شود رازم
نه نه که گر فلک بودم بوته
وآتش بود اثر بنگدازم
روی سفر نبینم و از دانش
گه در حجاز و گاه در اهوازم
ابرم که در و لؤلؤ بفشانم
چون رعد در جهان بود آوازم
از راستی چو تیره بود بیتم
دشمن کشم از آن چو بیندازم
زان شعر کایچ خامه نپردازد
کانرا به یک نشست نپردازم
بادم به نظم و نثر و نه نمامم
مشکم به خلق و جود و نه غمازم
مقصود می نیابم و می جویم
مقصد همی نبینم و می تازم
بر عمر و بر جوانی می گریم
کانچم ستد فلک ندهد بازم
با چرخ در قمارم و می مانم
وین دست چون نگر که همی بازم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در بند و زندان، از یک سو به گوهر و دانش و سخن خود مینازد و شعرش را به مروارید و رعد و تیر مانند میکند و میگوید آوازهٔ دانشش از حجاز تا اهواز رفته است. از سوی دیگر از بستهبودن پا و دوختهبودن چشم شکایت دارد. در پایان بر عمر و جوانی از دسترفته میگرید و خود را قماربازی میبیند که در برابر روزگار پیوسته میبازد.
هوش مصنوعی: چون همت بلندم بر درون و راز من نگهبان است، جانم از آز و طمع دچار غم و رنج نمیشود.
هوش مصنوعی: مانند مرواریدی هستم که زیر تکهٔ الماس سوراخ میشود و مانند زر گداختهای که در دهان انبر گرفتار است؛ یعنی گرفتار رنجم ولی گوهرم گرانبهاست.
هوش مصنوعی: هر دو پایم بسته و هر دو چشمم دوخته است، همچون بازِ شکاری؛ تا کی باید شکیبا بمانم، در حالی که من باز نیستم. «باز» هم به معنای پرندهٔ شکاری است و هم به معنای گشاده.
هوش مصنوعی: گویی با هر انسانی، در هر غمی که به او میرسد، شریک و همراهم؛ یعنی غم همهٔ مردم را بر دوش دارم.
هوش مصنوعی: من گوهری هستم و از آتش دلم میترسم که مبادا ناگهان راز درونم آشکار شود.
هوش مصنوعی: نه، چنین نیست؛ اگر آسمان بوتهٔ گدازش من باشد و آتش اثر ستارگان، باز هم ذوب نمیشوم و گوهرم پایدار میماند.
هوش مصنوعی: خودم روی سفر را نمیبینم و در بندم، اما به سبب دانشم نامم گاه در حجاز است و گاه در اهواز.
هوش مصنوعی: من ابری هستم که مروارید سخن میافشانم و آوازهام مانند رعد در جهان پیچیده است.
هوش مصنوعی: شعرم از راستی و استواری مانند تیر است و چون آن را رها کنم، دشمن را از پا درمیآورم.
هوش مصنوعی: هیچ شعری نیست که قلم دیگران از سرودنش ناتوان باشد و من آن را در یک نشست تمام نکنم.
هوش مصنوعی: در نظم و نثر مانند بادم که سخن را به همه جا میبرد، ولی سخنچین نیستم؛ در خوی نیک و بخشش مانند مشکم، ولی راز کسی را فاش نمیکنم.
هوش مصنوعی: به مقصودم نمیرسم ولی همچنان در جستوجویم؛ مقصدی نمیبینم ولی همچنان میتازم.
هوش مصنوعی: بر عمر و جوانی از دسترفتهام میگریم، زیرا آنچه آسمان از من گرفت دیگر بازنمیگرداند.
هوش مصنوعی: با روزگار قمار میکنم و پیوسته میبازم؛ ببین این دست را چگونه میبازم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنم که اگر به خلد جایی سازم
حورالعین را کشید باید نازم
رضوان سبک ار پیش نیاید بازم
بر تابم روی و سوی دوزخ تازم
چون سایه اگر باز به کنجی تازم
همسایهٔ من سایه نبیند بازم
ور سایه ز من کم کند آن طنازم
از سایهٔ خود هم نفسی برسازم
روزی که به دریای فنا در تازم
خود را به بُنِ قعر فرو اندازم
ای دوست مرا سیر ببین اینجا در
کانجا هرگز کسی نیابد بازم
شبهای دراز با غمت می سازم
پوشیده چنانک کس نداند رازم
میدان بلا و من درو می تازم
دل رفته و می روم نه جان در بازم
د رعشق ز حیله ها که می پردازم
تات از همه کس نهفته ماند رازم
مانند زبان شمع آنگه سوزم
کز اشک بنزد خویش خندق سازم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.