دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیش
نفع و ضرر و خیر ز بیگانه و خویش
این طَرفه که آن دوست چو دشمن مه و سال
گوید بد و نیکم شب و روز از پس و پیش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیش
نفع و ضرر و خیر ز بیگانه و خویش
این طَرفه که آن دوست چو دشمن مه و سال
گوید بد و نیکم شب و روز از پس و پیش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دوگانه‌ای از احساسات انسانی اشاره می‌کند که بین دوستان و دشمنان شکل می‌گیرد. او در میانه‌ی خوشی و ناخوشی، نفع و ضرر را از هر دو طرف، هم از نزدیکان و هم از بیگانگان می‌بیند. همچنین، به تضاد و دوگانگی در گفتار دوستان اشاره می‌کند که مانند دشمنی، از خوبی و بدی‌ها سخن می‌رانند. در نهایت، این شعر به تردید و سردرگمی انسان در روابط اجتماعی پرداخته است.
هوش مصنوعی: من در هر لحظه از زندگی‌ام، از افراد خوب و بد، نزدیکان و بیگانگان، همواره در حال کسب تجربه و درک هستم. این تجربیات گاهی به نفع من و گاهی به ضرر من است.
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به این است که اگر دوستی در کنار ما باشد، در حالی که دشمنی هم وجود دارد، این دوستی ممکن است در برابر حرف‌ها و قضاوت‌های منفی که درباره ما بیان می‌شود، مقاومت نکند. در واقع، ما همیشه با نظرات مختلفی درباره خود مواجه هستیم که ممکن است شب و روز در مورد ما گفته شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دارم گنهان ز قطرهٔ باران بیش
از شرم گنه فگنده‌ام سر در پیش
آواز آید که سهل باشد درویش
تو درخور خود کنی و ما درخور خویش
صد بار ز من شنیده بودی کم و بیش
کایزد همه را هر چه کنند آرد پیش
در کردهٔ خویش مانده‌ای، ای درویش!
چه چون کندی فزون ز اندازهٔ خویش
اندر دو جهان هر چه ترا آید پیش
مقبول نباشد آن ترا ای درویش
جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش
دل زان دو لب لعل تو می‌باید غیش
تا طیره نکردی ای نگار، از لب خویش
یاقوت که مِه بود بها دارد بیش
ای برده دل من چو هزاران درویش
بی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش
تا کی گویی ترا نیازارم بیش
من طبع تو نیک دانم و طالع خویش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.