جوابی با هزاران عذر چون قند
گشاد و کرد شیرین را زبان بند
که ای داروی چشمم خاک کویت
دلم دیوانهٔ زنجیر مویت
ز رخسار تو چشمم باد پر نور
وزآن رخسار زیبا چشم بد دور
ترا کز آشنایی صد زیان بود
اگر بیگانه گشتی جای آن بود
منم کز آستانت سر نتابم
وگر تیغم زنی رخ برنتابم
همی کن هرچه خواهی در حضورم
مکن بهر خدا از خویش دورم
من و شبها و جان محنت اندود
ز لرزانی تنی چون سایهٔ دود
در صبح امیدم بی کلید است
که پایان شب غم ناپدید است
همه روزم به هر سویی دل و هوش
مگر روزی ز نامت خوش کنم گوش
همه شب چشم حسرت در ره باد
مگر وقتی ز بویت دل کنم شاد
ز تو چندین غمم در دل نهانی
هنوزت دوست میدارم که جانی
به زاری گویمت درساز با من
مباش از پرده سنگ انداز با من
به خسرو گفت کهای چشم مرا نور
مباد از روی خوبت چشم من دور
مرا کشتی و من از مهربانی
گهت جان خوانم و گه زندگانی
غمت در من چنان گشت آتش انگیز
که خاکستر شدم زین آتش تیز
هنوز اندر طریق عشق خامم
که میباید هنوز از ننگ و نامم
بسی کوشیدم اندر پرده پوشی
که پوشم نالهها را در خموشی
چه افتاده است نی نومیدم از خویش
که بهر چون تویی سوزم دل ریش
هنوزم رخ چو برگ یاسمین است
هنوزم سرو بالا نازنین است
هنوزم گیسوان آشفته کارند
هنوزم آهوان مردم شکارند
هنوزم سیب سیمین نارسیدهست
هنوزم درج لولو بی کلید است
هنوز از لب سر خون ریز دارم
هنوز از غمزه پیکان تیز دارم
هنوز اندر سرم صد گونه ناز است
هنوز افسانهٔ زلفم دراز است
مرا عشقت چنین کردهاست بی زور
که شیرینم به رویت با همه شور
وگرنه من به حسن آن آفتابم
که نتواند فلک دیدن به خوابم
سر خود گیر کهاین در پایگیر است
که افسونت نه با ما جایگیر است
بگفت این و کشید از دل یکی آه
که آتش در گرفت اندر دل شاه
چو خسرو پاسخ دلخواه نشنید
به گوش خود ز شیرین آه نشنید
فرود آمد ز چشمش سیل اندوه
چو باران بهاری بر سر کوه
کنیزی شد صنم را تنگ دل کرد
که ابر از گریه دریا را خجل کرد
شکر لب چون شنید این داستان را
شکیبایی نماند آن دلستان را
خرد را خواست با خود پای دارد
به مستوری قدم بر جای دارد
بسی کوشید جان مستمندش
نیامد بند بال سودمندش
دل از عقل خیال اندیش برداشت
حجاب نام و ننگ از پیش برداشت
ز بی صبری دوید از پرده بیرون
حیا را مقنع از سر کرده بیرون
چو آمد پیش آن از ردهٔ خویش
پشیمان از خود و از کردهٔ خویش
به زاری پای شه بوسید غمناک
چو آب چشم خود غلطید در خاک
چو شه این دید دودش در سر افتاد
ز پشت زین چو بیهوشان در افتاد
فتاده هر دو تن تا دیر ماندند
به دل تشنه بدیده سیر ماندند
چو باز آمد ز صفرا هر دو را هوش
صنم بر خاست با صد عذر چون نوش
به خواهش دست زد در دامن شاه
به قصرش برد و خالی کرد درگاه
نماز شام بود و شمع در تاب
که آن خورشید شد مهمان مهتاب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: خسرو در پاسخ شیرین با احساسی عاشقانه و عذرخواهان ابراز میکند که او بدون شیرین دلتنگ و دیوانه است. او به زیباییهای شیرین و تأثیرات عمیق عشقش اشاره میکند و از غم و آتش درون خود میگوید. با این حال، احساساتش به حدی است که هنوز نمیتواند از او فاصله بگیرد و دلش برای شیرین میتپد. در ادامه، شیرین که از شنیدن صدای غمگین خسرو ناراحت شده، بدون حجاب و با شجاعت به سوی او میآید و پای خسرو را میبوسد. این دیدار به یک وصال عاطفی و تجدید احساسات منجر میشود و داستان با حال و هوای عاشقانهای به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: خسرو با هزار عذر و به شیرینی مانند قند، زبان شیرین را در پاسخ به شیرین میبندد.
هوش مصنوعی: ای داروی چشمم، یعنی تو که باعث شفاء و روشنی چشمهایم هستی، خاک کوی تو، یعنی تو را به اندازهای دوست دارم که خاک مکانی که تو در آن هستی برایم ارزش دارد. دلم دیوانهٔ زنجیر مویت است، یعنی قلبم به شدت مجذوب و وابسته به موی توست و به خاطر محبت تو دچار جنون شده است.
هوش مصنوعی: از چهرهٔ تو چشمانم روشن و نورانی است و از آن چهرهٔ زیبا، چشمِ بد و حسادت دور است.
هوش مصنوعی: دوستی و آشنایی با تو برایم ضررهای زیادی داشته است، اما اگر بیگانه میشدی، در آن صورت این مشکلات وجود نداشت.
هوش مصنوعی: من همان کسیام که از درگاه تو نمیتوانم دور شوم، حتی اگر با تیغ خودت به من حمله کنی، باز هم نمیتوانم از چهرهات روی برگردانم.
هوش مصنوعی: هر کاری که میخواهی با من بکن، ولی خواهش میکنم برای محبت خدا از من دور نشو.
هوش مصنوعی: خسرو میگوید که او در شبها به شدت غمگین است و جانش پر از درد و اندوه شده است؛ به همین خاطر بدنش در رنج و لرز است و حالش به سایهای شبیه است که فقط از دود تشکیل شده.
هوش مصنوعی: در صبح، امید من بیدلیلی است، زیرا در پایان شب، غم ناپدید میشود.
هوش مصنوعی: تمام روزهایم در همه جا به دل و فکر مشغول است، مگر اینکه روزی نام تو را بشنوم و گوشم را شاد کنم.
هوش مصنوعی: تمام شب چشم انتظار میمانم تا باد بوی تو را به من برساند و تنها زمانی که از عطر تو بشنوم، دلخوش و شاد میشوم.
هوش مصنوعی: غمهای زیادی در دل دارم که به خاطر تو پنهان کردهام، اما همچنان تو را دوست دارم، مانند کسی که جانش را دوست دارد.
هوش مصنوعی: با ناله و زاری به تو میگویم که از من فاصله نگیر و با سنگپرانی به من آسیب نزن.
هوش مصنوعی: شیرین به خسرو میگوید: ای عزیز من، امید من به توست، نگذار که از روی خوبت دور شوم، چون چشمانم به نور تو روشن است.
هوش مصنوعی: تو با محبتی که به من نشان دادهای مرا هلاک کردی، اما من در عین حال جانم را از مهربانی تو میدانم و لحظاتی هم زندگیام را با عشق تو میگذرانم.
هوش مصنوعی: غم تو در من به قدری شعلهور شده که از شدت آن به مانند خاکستر تبدیل شدم، نتیجه این آتش سوزان است.
هوش مصنوعی: من هنوز در مسیر عشق، ناپختۀ ذهن و روح هستم و هنوز باید از ننگ و عیب خود خجالت بکشم و نگران نام و اعتبارم باشم.
هوش مصنوعی: به شدت تلاش کردهام تا احساسات و نالههایم را پنهان کنم و در سکوت نگهدارم.
هوش مصنوعی: من از خودم ناامید نیستم، اما به خاطر عشق تو، دل شکسته و دردناک من به شدت در آتش عشق میسوزد.
هوش مصنوعی: چهرهات مانند گل یاسمین زیبا و دلرباست و همچنان قامت زیبای تو چون سرو راست و تنومند است.
هوش مصنوعی: هنوز هم گیسوان آشفته و بینظم هستند (به زیبایی و جذابیت میافزایند) و هنوز هم آهوان (در اینجا، معشوقان یا دختران زیبا) مورد توجه و شکار مردانند.
هوش مصنوعی: هنوز سیبهای زیبای نارس وجود دارند و هنوز دانههای لؤلؤ (مروارید) بیدسترسی در اینجا موجود است.
هوش مصنوعی: هنوز از لب معشوقم لبخندهایی دارم که مانند خون بر دل میریزد و هنوز از غمزه (نعره یا چشمک) او سنگینی و تندی وجود دارد که همچون پیکان به قلبم مینشیند.
هوش مصنوعی: هنوز در ذهن من حس و حالهای مختلف عشق وجود دارد و هنوز داستان و افسانهٔ زلفهایم که به شانههایم میافتد، به یاد میآید.
هوش مصنوعی: عشق تو به قدری بر من تأثیر گذاشته که هیچ قدرتی بر من اثر ندارد و من با تمام احساساتم، شیرین و شاداب به تو نگاه میکنم.
هوش مصنوعی: اگر اینطور نباشد، من به زیبایی چون آفتابم که حتی فلک (آسمان) نیز نتواند من را در خواب ببیند.
هوش مصنوعی: خودت را نگهدار، زیرا این وضعیت پایانی دارد و جادو یا افسون تو با ما سازگار نیست.
هوش مصنوعی: خسرو این را گفت و از دلش آهی کشید که باعث شعلهور شدن آتش عشق در دل او شد.
هوش مصنوعی: خسرو چون پاسخی که میخواست از شیرین نگرفت، دیگر صدای آه او را هم در گوش خود نشنید.
هوش مصنوعی: اشکهای خسرو مانند سیل از چشمش جاری شد و این اندوه او به شدت زیاد بود، گویی باران بهاری از بلندیهای کوهها در حال باریدن است.
هوش مصنوعی: کنیزی دل معشوق را بسیار اندوهگین کرد، بهطوری که گریهاش مانند ابر، دریا را شرمنده کرد.
هوش مصنوعی: زمانی که دلربا این داستان را شنید، شکیباییاش از دست رفت و صبرش به انتها رسید.
هوش مصنوعی: خرد، یعنی عقل و فهم، را در دل خود به همراه دارد و در نهانی و بهصورت پنهانی و بیصدا قدم میزند.
هوش مصنوعی: خسرو به شدت تلاش کرد تا جان بیپناه و نیازمند خود را نجات دهد، اما نتوانست از مزایای مفید و سودمندش بهرهمند شود.
هوش مصنوعی: خسرو تصمیم میگیرد که عقل و تفکر خود را کنار بگذارد و از قید افکار و نگرانیهای اجتماعی مانند نام و ننگ آزاد شود. او میخواهد احساساتش را بدون هیچ مانعی دنبال کند.
هوش مصنوعی: به خاطر بیصبری، حیا او را رها کرده و از زیر چادر خود، حجابش را کنار زده و بیرون آمده است.
هوش مصنوعی: وقتی که او (شیرین) به نزد خسرو آمد، از عمل خود پشیمان و ناراضی بود و از رفتار گذشتهاش احساس ندامت میکرد.
هوش مصنوعی: خسرو با حالتی غمگین و ناراحت، پای شاه را بوسید و اشکهایش بر روی زمین ریخت.
هوش مصنوعی: وقتی خسرو این وضعیت را دید، غم و اندوهی به جانش افتاد و مانند کسانی شد که بیهوش بر زمین میافتند.
هوش مصنوعی: هر دو نفر (خسرو و شیرین) به خاطر تشنگی و غم، بر زمین افتاده و مدت زیادی در این وضعیت باقی ماندند، در حالی که دلشان به شدت پر از عواطف و آرزوهاست و حسرت دیدار یکدیگر را دارند.
هوش مصنوعی: وقتی هر دو از حالتی بیهوشی به هوش برگشتند، عشق (صنم) با بهانهها و عذرهای فراوان به پا خواست، مانند شرابی که درون لیوان ریخته میشود.
هوش مصنوعی: شیرین به خسرو خواهش کرد و دست او را گرفت و او را به قصر خود برد و در را برایش باز کرد.
هوش مصنوعی: شب بود و وقت نماز شام. شمع روشن بود و در این فضای زیبا، آن خورشید (خسرو) به مهمانی ماه در آمده بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.