امیرخسرو دهلوی
»
دیوان اشعار
»
خسرو و شیرین
»
بخش ۱۰ - آگاه کردن خسرو شیرین را از قصد سفر خود به سوی قیصر روم
حلاوت سنج شیرین شکر خند
چنین برداشت مهر از حقه قند
که با خسرو چو شیرین بست پیمان
که این بلقیس گردد آن سلیمان
ملک بر رسم اول چند گاهی
به مهر از دور میکردش نگاهی
به شیرین گفت میدانی که کارم
پریشانست همچون روزگارم
مرا در ملک خود کاری درافتاد
رسیدم با تو کاری دیگر افتاد
کنون کامیدم از تو یافت یاری
به ملکم نیز هست امیدواری
گرفتم از رخت فال مبارک
که تاجم باز گردد سوی تارک
گرم دستوریی باشد ز رایت
بر ارم سر بروم از زیر پایت
برآمد همچو مه در شامل دیجور
سوار سایه شد خورشید پر نور
برون راند آن شب فرخنده ز آن بوم
مبارک روی شد بر قیصر روم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، خسرو به شیرین خبر میدهد که قصد سفر به قیصر روم را دارد. او در ابتدا از حال خود و پریشانیاش میگوید و توضیح میدهد که در قلمرو خود مشغول کارهایی بوده، اما حالا با عشق شیرین به سوی قیصر میرود. خسرو از شیرین میخواهد که اگر دستوری از او باشد، به او بگوید و او آرزو دارد که دوباره تاج و تختش را به دست آورد. سپس، به تصور دیدار با قیصر و خوشوقتی ناشی از آن اشاره میکند.
هوش مصنوعی: حلاوتی که شیرین دارد، چنان است که میتوان آن را با شکر و قند مقایسه کرد، و این ویژگی او نشاندهنده عشق و محبت او به خسرو است.
هوش مصنوعی: شیرین و خسرو با هم پیمان بستند که شیرین مانند بلقیس باشد و خسرو مانند سلیمان، به معنای اینکه آنها عشق و محبتشان شبیه به داستانهای تاریخی بلقیس و سلیمان است.
هوش مصنوعی: خسرو، به عنوان پادشاه، به رسم و عادت نخستین، گهگاهی از دور به شیرین نگاهی محبتآمیز میانداخت.
هوش مصنوعی: خسرو به شیرین میگوید که آیا میدانی حال من چهقدر آشفته است، زیرا وضعیت من مانند روزگارم درهم و برهم است.
هوش مصنوعی: در حالی که در سرزمین خود کارهایی برای انجام دادن داشتم، حالا که به تو رسیدم، کار دیگری برایم پیش آمده است.
هوش مصنوعی: اکنون از تو کام تلخی یافتم و یاری میطلبم، زیرا به سرزمین خودم نیز امیدوارم.
هوش مصنوعی: از دیدن تو نیکویی و خوش شانسی میگیرم که امیدوارم دوباره تاج پادشاهیام به سرم برگردد.
هوش مصنوعی: اگر در موردی از مقام تو دستوری باشد، از زیر پای تو به ارم میروم.
هوش مصنوعی: در این بیت، بیان شده که خسرو در حالی که بر اسب نشسته است، مانند ماهی که از پشت ابرها ظاهر میشود، از دشت دیجور (منطقهای در ایران) بیرون آمده و سایهاش به اندازه خورشید روشن و درخشان است.
هوش مصنوعی: آن شب خوشیمن از آن سرزمین خارج شد و چهرهاش به سوی قیصر روم (امپراتور روم) روشن گردید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.