مردمی نرگس او می داند
جادویی غمزه او می خواند
زلف او پهلوی خال لب او
گویی از شهد مگس می راند
کار عاشق که چو ما باریک است
همه زان زلف همی پیچاند
شیوه غمزه تو بدخویی ست
همه آفاق نکو می داند
گر دلم بستد، و گر باز دهد
صد دیگر ز کسان بستاند
خسرو از بهر دو بوسه پیشت
نیست زر، لیک سری افشاند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف چشم، غمزه، زلف و خال معشوق است. شاعر چشم او را آشنا با مردمی و غمزهاش را جادوگر میخواند، زلف کنار خال لب را به مگسران عسل مانند میکند و گرهخوردن کار عاشق را از زلف میداند. سپس از بدخویی غمزه که دلها را پیاپی میرباید شکایت میکند و در پایان خسرو، که زری برای بهای بوسه ندارد، سر خود را نثار معشوق میکند.
هوش مصنوعی: چشم نرگسمانند او رسم مردمی و مهربانی را میداند (با ایهام به «مردمک» چشم)، و غمزهاش افسون و جادو میخواند و دلها را میفریبد.
هوش مصنوعی: زلف او که کنار خالِ لبش افتاده، چنان است که گویی مگسی را از روی عسل میراند. خال به مگس و لب به عسل تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: کار عاشق که مانند تن ما باریک و ناتوان و دشوار است، همه از آن زلف پیچدرپیچ گره میخورد و درهم میپیچد.
هوش مصنوعی: روش غمزهٔ تو بدخویی و ستمگری است و همهٔ جهان این را بهخوبی میداند.
هوش مصنوعی: غمزهاش دل مرا گرفت؛ و اگر هم آن را پس بدهد، به جایش صد دل دیگر از مردم میرباید.
هوش مصنوعی: خسرو برای دو بوسه زری ندارد که پیش تو نثار کند، ولی سر خود را در راه تو فدا و نثار میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
با خود آن دم که جهادیش نماند
مرکب جهد سوی اعدا راند
یکی از اهل ورع، گاوی را
جانب مسجد آدینه بخواند
که بیا همره من تا مسجد
گاو از دعوت عابد درماند
گفت با خود که شگفتی ست شگرف
[...]
وآن غلام نیک خو را پیش خواند
باز برمسندگه قُربش نشاند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.