هر که دل با دلربایی می نهد
خویشتن را در بلایی می نهد
می خورد صد غوطه در دریای غم
چشم اگر بر آشنایی می نهد
دلبرا، چابک سوار تو سنت
دلبری را دست و پایی می نهد
تا سر زلف تو جای فتنه شد
فتنه هم خود را به جایی می نهد
غمزه شوخت جراحت می کند
هر که را لعلت دوایی می نهد
عاشقان را می کشی و لعل تو
هم بر ایشان خونبهایی می نهد
کیست خسرو تا جفای خسروان
چون تو شاهی بر گدایی می نهد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با این سخن آغاز میشود که دل بستن به دلبر مایهٔ بلا و غم است. سپس شاعر زیبایی معشوق را میستاید: سوارکاری چابک او، زلفی که جایگاه فتنه است، و چشم و لبی که یکی زخم میزند و دیگری درمان میکند و خونبها میدهد. در پایان خسرو خود را گدایی ناچیز میخواند که حتی شایستهٔ جفای معشوقِ شاهمانند نیست.
هوش مصنوعی: هر کس به دلبری دل ببندد، خودش را گرفتار رنج و بلا میکند.
هوش مصنوعی: اگر کسی به یاری چشم بدوزد و دل ببندد، بارها در دریای غم فرو میرود.
هوش مصنوعی: ای دلبر، تو که سوارکاری چابک بر اسبی سرکش هستی، به دلبری توان و جلوهای تازه میبخشی.
هوش مصنوعی: از وقتی سر زلف تو جایگاه فتنه شده، فتنه نیز به خود میبالد و خود را صاحب جایگاهی میداند.
هوش مصنوعی: هر کس را که لب سرخ تو درمان میکند، نگاه شوخ و فریبندهات دوباره زخمی میکند. لب درمان میدهد و چشم زخم میزند.
هوش مصنوعی: تو عاشقان را میکشی و در همان حال لب سرخت برای آنان خونبها تعیین میکند. یعنی بوسهات جبران کشتن عاشقان است.
هوش مصنوعی: خسرو کیست که شاهی چون تو بر گدایی مانند او جفای شاهانه روا دارد؟ شاعر خود را حتی شایستهٔ ستم معشوق نمیداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.