یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد
باز عقل از خان و مان خویشتن آواره شد
این دل صد پاره کش پیوندها کردم به صبر
آن همه پیوندهایش بار دیگر پاره شد
پاره پاره گشت سر تا پا دل پر آتشم
از برای سوزش من بین چه آتشپاره شد؟
ماه من، بی تو چو شب تاریک شد چشم رهی
واندر این شب قطره های چشم من سیاره شد
چشم را گفتم که در خوبان مبین، نشنید هیچ
تا گرفتار یکی مردم کش خونخواره شد
دی رهی دید آن پری را و ز سر دیوانه شد
وز سر دیوانگی در پیش آن عیاره شد
دید چون دیوانگی من، بزد بر سینه سنگ
سختی دل بین که بستد سنگ و در نظاره شد
تا به کوه و دشت نفتد همچو فرهاد از غمت
چاره خسرو بکن کز دست تو بیچاره شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از دل صدپارهاش میگوید که پیوندهای صبر دوباره در آن گسسته و هر تکهاش آتشی برای سوختن او شده است. چشم او که به پند گوش نداد، گرفتار معشوقی خونخوار شد و عاشق با دیدن آن پری دیوانه شد. معشوق به جای مهربانی بر او سنگ زد و به تماشا ایستاد. در پایان، شاعر با بازی میان نام خسرو و داستان فرهاد، از معشوق چاره میخواهد تا مانند فرهاد آوارهٔ کوه و دشت نشود.
هوش مصنوعی: ای یار، دل ما از دست عشق صدپاره شد و عقل هم دوباره از خانه و جایگاه خود بیرون رانده و سرگردان شد.
هوش مصنوعی: این دل صدپاره را که با صبر و شکیبایی تکههایش را به هم دوخته و پیوند داده بودم، همهٔ آن پیوندها بار دیگر از هم گسست.
هوش مصنوعی: دل پرآتش من سراسر تکهتکه شد و ببین که هر تکهاش برای سوزاندن من چه پارهٔ آتشی شده است.
هوش مصنوعی: ای ماه من، بی تو چشم من که بندهٔ توام مانند شب تاریک شد و در این شب، قطرههای اشکم مانند ستارگان درخشیدند.
هوش مصنوعی: به چشمم گفتم به زیبارویان نگاه نکن، اما هیچ گوش نداد تا سرانجام گرفتار معشوقی مردمکش و خونخوار شد.
هوش مصنوعی: دیروز من آن معشوق پریوار را دیدم و یکباره دیوانه شدم و از سر دیوانگی پیش آن زیبای فریبکار رفتم.
هوش مصنوعی: چون دیوانگی مرا دید، سنگ بر سینهام زد؛ سنگدلیاش را ببین که سنگ برداشت و به تماشای من ایستاد.
هوش مصنوعی: برای آنکه خسرو مانند فرهاد از غم تو سر به کوه و بیابان نگذارد، چارهای برایش بیندیش، زیرا از دست تو درمانده شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خرد دانست آن که جرم خویش را بیچاره شد
آدم از جنت برای گندمی آواره شد
آوخ ای یاران که طومار معارف پاره شد
جبرئیل ما اسیر جادوی پتیاره شد
مجدالاسلام ادب را آسمان در بند کرد
آتشینش طوق گردن آهنینش یاره شد
عقل مطلق زیر دست جهل نامحدود گشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.