شب گذشته ست و اول سحر است
بانگ بلبل به می نویدگر است
وقت او خوش که در چنین وقتی
باده بر دست و نازنین به بر است
کشتی باده نه به کف، باری
عمر ازینسان رود چو بر گذر است
چند گویی که مست و بی خبری
هر که او مست نیست بی خبر است
صرفه خشک زاهدان را باد
هر چه ما راست در شراب تر است
ساقیا، غوطه ده مرا در می
که می آشام شعله در جگر است
گر چه بد مستی است عیب حریف
کندن ریش محتسب هنر است
گر به میخانه مفسدان شراب
پادشاهند، بنده خاک در است
خسروا، چند از گنه ترسی
رو که عفو خدای معتبر است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی خمری است که با وصف سحرگاه و آواز بلبل آغاز میشود و به غنیمت شمردن عمر با باده و یار فرا میخواند. شاعر مستی را آگاهی و هشیاری را بیخبری میخواند و زاهدان خشک و محتسب را به طنز میگیرد. در پایان خود را از ترس گناه بازمیدارد و به بخشایش خداوند امید میبندد.
هوش مصنوعی: شب به پایان رسیده و آغاز سحر است و آواز بلبل مژدهٔ نوشیدن شراب را میدهد.
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در چنین هنگامی جام شراب در دست دارد و یار نازنین در آغوشش است.
هوش مصنوعی: پیالهٔ بزرگ شراب را به دست بگیر؛ دستکم حالا که عمر در گذر است، بگذار اینگونه، به بادهنوشی، بگذرد.
هوش مصنوعی: تا کی میگویی که مست و بیخبری؟ در حقیقت هر کس مست نیست، بیخبر و ناآگاه است.
هوش مصنوعی: صرفهجویی و اندوختن خشک از آنِ زاهدان باشد؛ هر چه ما داریم در راه شراب ناب خرج شده است. شاعر میان «خشک» و «تر» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، مرا در شراب غرق کن، زیرا جگر شرابخوار از عطش شعلهور است.
هوش مصنوعی: هرچند عربدهجویی در مستی عیب همپیاله است، کندن ریش محتسب هنری پسندیده است. این سخن طنزی است در برابر محتسبِ سختگیر.
هوش مصنوعی: اگر در میخانه بادهنوشانِ رسوا و بیپروا پادشاه به شمار آیند، من خاکِ درِ میخانهام و فروتنانه در آنجا میمانم.
هوش مصنوعی: ای خسرو، تا کی از گناه میترسی؟ برو، که بخشایش خداوند قطعی و قابل اعتماد است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر چه خواهیکنیکه حکم تراست
زآنکه حکمت ورای چون و چراست
تا زمین زیر گنبد خضراست
بی جهانیان جهان نیاید راست
طفل اشکم مدام در نظر است
چه توان کرد؟ پارهٔ جگر است
میرود یار و مدعی از پی
خوب و زشت زمانه در گذر است
نیکویی کن شها که در عالم
نام شاهان به نیکویی سمر است
یک صحیفه ز نام نیک ترا
بهتر از صد خزانه گهر است
هیچ نعمت چو زندگانی نیست
به خوشی نزد هر که جا نور است
منم آن کسی که زندگانی من
بی تو از روز مرگ تلخ تر است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.