در چمن جان من سرو خرامان یکی ست
نرگس رعناش دو، غنچه خندان یکی ست
گفت به غمزه لبش، جان ده و بوسی ستان
کاش دو صد جان بدی، وه که مرا جان یکی ست
من ز غم گلرخی ژاله فشانم چو اشک
ابر درین واقعه با من گریان یکی ست
طرف چمن می روی طعنه زنان سرو را
بیش خجالت مده، راه جوانان یکی ست
خسرو دلخسته را بنده صورت نگر
چونکه به معنی رسی، بنده و سلطان یکی ست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق معشوق را سرو یگانهٔ باغ جان خود میداند و از خواستهٔ او که بوسه را به بهای جان میدهد، حسرت میخورد که بیش از یک جان ندارد. سپس از گریهٔ خود سخن میگوید که ابر هم در آن همراه اوست، و از خرامیدن معشوق که سرو را شرمنده میکند. غزل با این نکته پایان مییابد که خسرو در ظاهر بنده است، اما در حقیقت میان بنده و سلطان فرقی نیست.
هوش مصنوعی: در باغ جان من تنها یک سرو خرامان هست، یعنی معشوق یگانه. او دو چشم زیبا چون نرگس و یک دهان خندان چون غنچه دارد.
هوش مصنوعی: لب معشوق با ناز و اشاره گفت که جان بده و در عوض بوسه بگیر. عاشق حسرت میخورد که ای کاش دویست جان داشت، اما افسوس که تنها یک جان دارد.
هوش مصنوعی: من از غم آن معشوق گلچهره مانند ژاله اشک میریزم. در این ماجرا ابر نیز با من همگریه و همدرد است.
هوش مصنوعی: تو در کنار باغ راه میروی و با قامت و خرامیدنت سرو را سرزنش و تحقیر میکنی. بیش از این شرمندهاش مکن، چون راه و رسم جوانان و خوشقامتان یکی است.
هوش مصنوعی: خسرو دلشکسته را در ظاهر بنده و غلام ببین. اما چون به حقیقت و معنا برسی، بنده و پادشاه یکی هستند. با «خسرو» به معنای پادشاه نیز بازی شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، یکیست
وآنکه مرا میکشد در غم خود، آن یکیست
نیست عدو را مجال، با مدد آن جمال
آیت دردش پرست، نسخهٔ درمان یکیست
عاشق و معشوق و عشق، عاقل و معقول و عقل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.