آنکه مزاج دلش باز ندانم که چیست
رفتن او کشتن است، باز ندانم که چیست
این منم از پشت کوژ چنگ حریفان عشق
زار بنالم، ولی خار ندانم که چیست
مست شبانه است یار خواب خماری به سر
بوی لبش از می است، گاز ندانم که چیست
یار بهانه طلب با من شوریده بخت
نیست بدانسان که بود باز ندانم که چیست
خسرو مسکین ازو شهره هر کوی شد
وان دل او را هنوز راز ندانم که چیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از رفتارِ ناپیدا و دگرگونشدهٔ یار گله میکند و پیوسته میگوید که نمیداند در دلِ او چه میگذرد. یار را مست و خمارآلود میبیند و از نشانِ گاز بر لبش به رقیبی بدگمان میشود. در بیتِ پایانی خسرو میگوید که در عشق او رسوای همهجا شده، اما هنوز از رازِ دلش آگاه نیست.
هوش مصنوعی: نمیدانم حال و خوی دل آن یار چیست. رفتنِ او برای من مرگ است، و نمیدانم بازگشتنش چه خواهد بود.
هوش مصنوعی: من با پشتِ خمیده مانند چنگی در دستِ همدمانِ عشق شدهام و زار مینالم، اما نمیدانم این ساز (یا این خار) چیست که مرا به ناله میآورد.
هوش مصنوعی: یار از شب مست است و خوابِ خمار در سر دارد. بوی لبش از شراب است، اما نمیدانم این جای گاز (دندان) بر لبش از کیست. شاعر از روی رشک گمان میبرد که کسی او را بوسیده است.
هوش مصنوعی: یارِ بهانهجو با منِ بداقبال دیگر مانند گذشته رفتار نمیکند و نمیدانم باز چه شده است.
هوش مصنوعی: خسروِ بیچاره به سبب عشق او در هر کوچه رسوا و مشهور شد، اما هنوز نمیداند رازِ دلِ آن یار چیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.