بدینسان کز غمت بر خاک دارم هر زمان پهلو
از آهن بادیم یا سنگ، نه از استخوان پهلو
تو شب بر بستر نازی و من تا روز، در کویت
میان خاک و خون غلطان ازین پهلو، از آن پهلو
خیالی ماندم از دستت، برهنه چون کنم خود را
که بر اندام من یک یک شمردن می توان پهلو
چنین شبهای بی پایان و من بر بستر اندوه
از آن پهلو برین پهلو، وزین پهلو بر آن پهلو
اگر بالا کنی یک گوشه ابرو، فرو ماند
مه نو کز بلندی می زند با آستان پهلو
وفاداری بیاموز از خیال خویشتن باری
که از من وانگیرد روز تا شب یک زمان پهلو
کنارم گیر تا بر هم نشیند پشت و پهلویم
که دل بیرون شده ست و مانده جایی در میان پهلو
تو خوش می خسپ کز خواب جوانی بس که سرمستی
به هر پهلو که می خسپی نمی گردی از آن پهلو
من و شبها و خاک در که داد آن بخت خسرو را
که بهر خواب پهلویت نهد، ای داستان، پهلو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «پهلو» بیخوابی و رنج عاشق را در کوی معشوق نشان میدهد. عاشق شبها در خاک و خون از این پهلو به آن پهلو میغلتد و چنان لاغر شده که دندههایش شمردنی است، در حالی که معشوق در بستر ناز آسوده و سرمست خواب جوانی است. شاعر از معشوق میخواهد دستکم وفا را از خیال خودش بیاموزد و او را در آغوش بگیرد. در بیت پایانی خسرو حسرت میخورد که بختِ خفتن در کنار معشوق هرگز نصیبش نمیشود.
هوش مصنوعی: چون از غم تو هر لحظه پهلویم را بر خاک میگذارم، پهلویم باید از آهن یا سنگ باشد، نه از استخوان؛ وگرنه تاب اینهمه افتادن را نمیآورد.
هوش مصنوعی: تو شب بر بستر ناز آسودهای و من تا صبح در کوی تو، در خاک و خون، از این پهلو به آن پهلو میغلتم.
هوش مصنوعی: از دست تو چنان لاغر شدهام که شبحی بیش نماندهام؛ چگونه جامه از تن درآورم، وقتی که دندههای پهلویم را یکیک میتوان شمرد؟
هوش مصنوعی: در این شبهای بیپایان بر بستر اندوه افتادهام و پیوسته از این پهلو به آن پهلو و از آن پهلو به این پهلو میگردم و خوابم نمیبرد.
هوش مصنوعی: اگر گوشهٔ ابرویت را اندکی بالا ببری، ماه نو که از بلندی خود با آستان تو همچشمی میکند، در برابر ابروی تو درمیماند و از رقابت بازمیایستد.
هوش مصنوعی: دستکم وفاداری را از خیال خودت بیاموز که از صبح تا شب حتی یک لحظه از کنار من دور نمیشود؛ اما خود تو از من دوری.
هوش مصنوعی: مرا در آغوش بگیر تا پشت و پهلویم به هم بچسبد؛ زیرا دلم از سینه بیرون رفته و جای خالیاش در میان پهلویم مانده است.
هوش مصنوعی: تو آسوده بخواب؛ چنان از خواب جوانی سرمستی که بر هر پهلو بخوابی، از آن پهلو برنمیگردی و بیخبر از بیخوابی منی.
هوش مصنوعی: سهم من شبها و خاک درگاه توست؛ چه کسی چنین بختی به خسرو داده است که هنگام خواب، پهلو به پهلوی تو بگذارد، ای که زبانزد همگانی؟ یعنی چنین بختی هرگز نصیب او نمیشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل از ما برد آن شوخ و روان کرد این زمان پهلو
چرا کرد ای مسلمانان زیار مهربان پهلو
به روی او برابر کرد ماه چارده خود را
تهی کرد او شب دیگر ببین بر آسمان پهلو
به سوی من کند پشت و دعاگو را دهد دشنام
[...]
نهم چون از غمت شب بر زمین ای شخ کمان پهلو
ز بیم ناوک آهم، بدزدد آسمان پهلو
تو خفته برقفا، در بستر عشرت چه غم داری
که مسکینی نهد از غم بخاک آستان پهلو؟!
ز داغ دل، زمین چون آسمانی پر ز انجم شد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.