ملکت عشق ملک شد از کرم الهیم
پشت من و پلاس غم اینست قبای شاهیم
قاضی شهرم ار کشد، بهر وطن روا بود
خاصه که آب دیدگان داد به خون گواهیم
شد سیهم ز عشق رو، گریه در او از آن کنم
گریه چه سود، چون ز رخ شسته نشد سیاهیم
چند به ناز خفتنت، وه که مباد ناگهان
شعله به دامنت زند ناله صبحگاهیم
بود ز عقل پیش ازین باد غرور در سرم
پیش در تو خاک شد آن همه کژ کلاهیم
گر تو ز بهر کشتنم جرم و دروغ می نهی
حیف بود ز بهر جان دعوی بی گناهیم
وقف خیال تست جان، از پی این خورم غمت
من نه که این عمارتم، گر تو خراب خواهیم
تو گل و باغ بین که من در ته چاه محنتت
تو می لعل خور که من بر سر تابه ماهیم
همره خسروست دان تا به عدم وفای تو
شکر که عقل بی وفا ماند ز نیم راهیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل خواری و غم عشق را پادشاهی خود میداند و رسوایی و روسیاهیاش را میپذیرد. او حتی برای نجات جان خود ادعای بیگناهی نمیکند و تن و جان را تسلیم خواست معشوق میداند. معشوق را از اثر آه سحرگاهی خود میترساند و آسودگی او را در کنار سوختن خود میگذارد. در پایان وفاداری خود را تا مرگ پایدار میخواند و از اینکه عقل بیوفا در نیمهٔ راه رهایش کرده، خدا را شکر میکند.
هوش مصنوعی: به لطف خداوند، سرزمین عشق از آنِ من شد و من پادشاه آن شدم. پشت من است و جامهٔ زبر و پشمینهٔ غم، و همین جامهٔ پادشاهی من است.
هوش مصنوعی: اگر قاضی شهر مرا بکشد، به خاطر این شهر و دیار روا و بجاست. بهویژه که اشک چشمانم با رنگ خونین خود بر عاشقی و گناه من گواهی داده است.
هوش مصنوعی: از عشق روسیاه و رسوا شدم و برای همین بر چهرهام میگریم. اما گریه چه فایدهای دارد، وقتی این سیاهی با اشک از چهرهام پاک نشد.
هوش مصنوعی: ای معشوق، تا کی آسوده و با ناز در خواب هستی؟ بترس که مبادا نالهٔ سحرگاهی من ناگهان آتش به دامنت بزند.
هوش مصنوعی: پیش از این به سبب عقل و دانش، غرور و تکبر در سر داشتم. اما بر درگاه تو آن همه خودپسندی و کجکلاهی خاک شد.
هوش مصنوعی: اگر برای کشتن من گناه و تهمت دروغ به من نسبت میدهی، دریغ است که برای نجات جانم ادعای بیگناهی کنم. یعنی جان آنقدر ارزش ندارد که در برابر تو از خود دفاع کنم.
هوش مصنوعی: جانم وقف خیال تو شده است و برای همین غم تو را میخورم. اگر تو ویرانی مرا بخواهی، من صاحب این بنای تن نیستم و اختیاری بر آن ندارم.
هوش مصنوعی: تو در باغ به تماشای گل مشغولی و من در ته چاه رنج تو گرفتارم. تو شراب سرخ مینوشی و من مانند ماهی روی تابهٔ داغ میسوزم.
هوش مصنوعی: بدان که وفاداری به تو تا هنگام مرگ و نیستی همراه خسرو است. خدا را شکر که عقلِ بیوفا در نیمهٔ راه عشق از من جدا شد و جا ماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشق به کشور وفا داد نوید شاهیم
نوبت شاهیم بود ناله صبحگاهیم
گر به فراغت از توام طعن گنه زند کسی
چهره به خون نگار بس حجت بی گناهیم
جز تو نخواهم از جهان آرزوی دگر ولی
[...]
حشمت جم رسد صبوح از کرم الاهیم
جام جهان نماست مهر از می صبحگاهیم
ایکه به می فتاده و غرقه نیم عجب مدان
جسم چو کاه برگ من بین و عذار کاهیم
شیخ ز عشق و باده ام طعنه زنان و طرفه آنک
[...]
عشق تو ملک خسروی، داغ تو چتر شاهیم
در صف سروران رسد، دعوی کج کلاهیم
کوثر تیغت ار کند، رحم به حال مجرمان
دوزخ جاودان شود، خجلت بیگناهیم
گرنه خوش است خاطرت، با غم سینه کوب من
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.