به هر جنبش که در زلفت ز باد صبحگاه افتد
بسا دلهای مسکینان کزان زلف دو تاه افتد
گل اندر خوابگاه نرگس افتد گر وزد بویت
ولیکن عشق بازان را خسک در خوابگاه افتد
تو می رو مست و غلتان، کو هزاران توبه باطل شو
چه غم دارد ازان شاهد که زاهد در گناه افتد؟
ز چشمت کاروان صبر من تاراج کافر شد
مسلمانان، کسی دیده ست کاندر شهر راه افتد؟
تو جولان می زنی و طالبان چون گرد دنبالت
مبادا کان عنان در دست مست او مخواه افتد
سرم خاک ره سروی که چون بینند بالایش
کلاه افتد ز سر بر خاک و سر پیش کلاه افتد
هوس دارد که در پایت سراندازی کند خسرو
ولیکن کسی گدا را راه پیش پادشاه افتد؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه وصف زیبایی ویرانگر معشوق است: زلفش دلها را میرباید، بویش خواب را از عاشقان میگیرد، مستیاش توبهٔ زاهدان را میشکند و چشمش در میان شهر صبر عاشق را غارت میکند. شاعر از شکوه قامت او و دنبالهروی عاشقانش سخن میگوید. در پایان خسرو آرزوی جانفشانی در پای معشوق را بیان میکند، اما خود را گدایی میبیند که راهی به درگاه پادشاه ندارد.
هوش مصنوعی: هر بار که باد صبحگاهی زلف تو را تکان میدهد، دلهای بسیاری از عاشقان بیچاره که در آن زلف پرپیچوتاب گرفتار بودند، فرو میافتند و پریشان میشوند.
هوش مصنوعی: اگر بوی تو بوزد، خوابگاه نرگس از گل پر میشود و خوابش خوش میگردد. اما همان بو در بستر عاشقان خار میریزد و خواب را از آنان میگیرد.
هوش مصنوعی: تو مست و خرامان راه برو، هرچند هزاران توبه به سبب تو شکسته شود. آن زیبارو چه باکی دارد اگر زاهد به خاطر او به گناه بیفتد؟
هوش مصنوعی: چشم کافرکیش تو کاروان صبر مرا غارت کرد. ای مسلمانان، آیا کسی دیده است که راهزنی در میان شهر رخ دهد؟
هوش مصنوعی: تو اسب میتازی و جویندگانت مانند گرد در پی تو میآیند. امید است که عنان تو به دست مستی بدخواه یا رقیبی نااهل نیفتد.
هوش مصنوعی: سر من خاک راه آن سروقامتی است که هرکس به بلندای قامتش نگاه کند، کلاه از سرش بر خاک میافتد و خودش نیز به نشانهٔ تعظیم سر پیش کلاه بر زمین مینهد.
هوش مصنوعی: خسرو آرزو دارد که سرش را در پای تو فدا کند. اما آیا گدایی هرگز راهی به حضور پادشاه پیدا میکند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زنخدان تو گر این است، صد یوسف به چاه افتد
نظر بر قدت اندازند خوبان را کلاه افتد
چو زلف توست بخت من، از آن دایم پریشانست
ندانم در جهان کس را چنین بخت سیاه افتد
نیامد در برم قد تو باری خاک ره گردم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.