گنجور

 
کمال خجندی
 

گر به میخانه حریف می و شاهد باشم

به که در صومعه بنشینم و عابد باشم

وقت آن شد که اقامت به خرابات کنم

تا به کی معتکف گوشه مسجد باشم

دامن پیر مغان گر فتد این بار بدست

من سرگشته چرا طالب مرشد باشم

سال ها بر در میخانه نشینم به از آن

ک ه ازین گوشه نشینان مقلد باشم

زهد در صومعه می ورزم و این رندی نیست

رندی آنست که در میکده زاهد باشم

یار اگر ز آه من خسته نگر اندیشد

فارغ از قصد بداندیشی حاسد باشم

زندگی در سر تقوی شد و حیف است کمال

که همه عمر درین فکرت فاسد باشم