آه که از حال من یب ندانست
مردم و درد دلم طبیب ندانست
گل مگر این بی وفانی از پی آن کرد
کز دل مجروح عندلیب ندانست
عقل ز هر کسی که ماجرای تو پرسید
هیچ کس این قصه عجیب ندانست
تا دل آواره در کمند تو افتاد
هیچ کس احوال آن غریب ندانست
خلق چه داند مراد خاطر ما را
کام محبان بجز حبیب ندانست
دوش بر آن در چه عیشها که نمودم
با سگ کویش که آن رقیب ندانست
هم به مرادی رسد کمال که کس را
از کرم دوست بی نصیب ندانست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل از تنهایی عاشقی میگوید که حالش را نه محبوب میداند، نه طبیب و نه مردم. تنها خود محبوب از خواستهٔ عاشقان آگاه است. عاشق که از وصال محروم است، به همنشینی پنهانی با سگ کوی یار در شب دل خوش میکند. در پایان، کمال به کرم دوست امید میبندد و میگوید هیچکس از آن بینصیب نمانده است.
هوش مصنوعی: افسوس که محبوب از حال من خبر نیافت؛ من از درد مُردم و طبیب هم درد دلم را نشناخت. (بهاحتمال زیاد «یب» در مصراع نخست، «حبیب» است.)
هوش مصنوعی: شاید گل این بیوفایی را از آن رو کرد که از دل زخمخوردهٔ بلبل خبر نداشت. کنایه از معشوقی است که از رنج عاشق بیخبر است.
هوش مصنوعی: عقل ماجرای عشق تو را از هر کسی پرسید، اما هیچکس این داستان شگفت را نمیدانست.
هوش مصنوعی: از وقتی دل سرگردانم در دام زلف تو گرفتار شد، هیچکس از حال آن دل غریب و بیکس باخبر نشد.
هوش مصنوعی: مردم چه میدانند که در دل ما چه آرزویی است؟ خواستهٔ عاشقان را جز خود محبوب کسی نمیداند.
هوش مصنوعی: دیشب بر درِ خانهٔ معشوق با سگِ کوی او چه خوشیها کردم، بیآنکه نگهبان و رقیب از آن آگاه شود.
هوش مصنوعی: کمال نیز سرانجام به آرزویش میرسد، زیرا هیچکس را از بخشش دوست بیبهره ندیدهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.