نیست غیر از تو دستگیر ای دوست
دست افتادگان بگیر ای دوست
آفتابی تو ما چو ذره همه
تو بزرگی و ما حقیر ای دوست
از کریمان شود قیر غنی
تو کریمی و ما فقیر ای دوست
گرچه قلب است نقد دل بپذیر
که توئی پاره دلپذیر ای دوست
هر دلی را کجا خبر زین راز
که توئی واقف ضمیر ای دوست
با که گویم ترا که مانندی
چون نمی بینمت نظیر ای دوست
در همه ملک پادشاست کمال
تا که در دست تست اسیر ای دوست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل نیایشی خطاب به «دوست» است که شاعر در آن خود را ناتوان و نیازمند و دوست را دستگیر، بخشنده و آگاه از دلها میخواند. او با تقابل خورشید و ذره، توانگر و درویش، از دوست میخواهد دل ناسرهٔ او را بپذیرد و او را بیهمتا میداند. در پایان، کمال اسارت در دست دوست را مایهٔ پادشاهی خود در همهٔ جهان میشمارد.
هوش مصنوعی: ای دوست، جز تو کسی نیست که یاری کند و دست ما را بگیرد؛ پس تو دست درماندگان و از پا افتادگان را بگیر.
هوش مصنوعی: تو همچون خورشیدی و ما همه در برابر تو مانند ذرهایم؛ تو بزرگی و ما کوچک و ناچیزیم.
هوش مصنوعی: از بخشش بخشندگان است که تهیدست توانگر میشود؛ تو بخشندهای و ما نیازمندیم، پس به ما ببخش.
هوش مصنوعی: هرچند سکهٔ دل ما ناسره و تقلبی است، آن را بپذیر؛ زیرا تو پذیرندهٔ مهربانی هستی که ناسره را هم میپذیری.
هوش مصنوعی: همهٔ دلها از این راز آگاه نیستند که تو از درون و نهان هر کس باخبری.
هوش مصنوعی: به چه کسی بگویم که تو مانند کیستی، وقتی هیچ همتا و مانندی برای تو نمیبینم؟
هوش مصنوعی: کمال تا زمانی که اسیر و گرفتار دست توست، در همهٔ جهان پادشاه است؛ بندگی تو برای او عین سروری است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.