مرا بر رخ از دیده خون آمد است
که اشک از چه بر من برون آمد است
کجا ایستد از چکیدن سرشک
که این شیشه ها سرنگون آمد است
دل آمد بخود در چه آن زقن
که زندان علاج جنون آمد است
گرفتم حساب جمالش به ماه
رخ او ز صدمه نزون آمد است
کسی برد ازو بوی چون عود سوز
که آنجا به سوز درون آمد است
دهانش به ابرو به نقش من است
چو میمی که در پیش نون آمد است
از قند سخن ساخت حلوا کمال
به بینید باران که چون آمد است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از اشک خونینی میگوید که از چشمانِ واژگونش بیوقفه میریزد و رازش را آشکار میکند. سپس زیبایی معشوق را وصف میکند: چاه زنخدانش زندانی است که دیوانگی دل را درمان میکند و چهرهاش از صد ماه زیباتر است. در بیت پنجم با بازی با شکل حروف، دهان و ابروی معشوق را به میم و نون در واژهٔ «من» مانند میکند. در پایان کمال سخن شیرین خود را به حلوایی ساخته از قند تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: از چشمانم خون بر چهرهام جاری شده است، گویی از آنروست که اشک چرا از من بیرون آمد و راز عشقم را آشکار کرد.
هوش مصنوعی: اشک چگونه از چکیدن بازایستد، وقتی این شیشهها، یعنی چشمانم، واژگون شدهاند و هرچه در آنهاست فرو میریزد؟
هوش مصنوعی: دل دیوانهٔ من در چاه زنخدان معشوق به هوش آمد، چون زندان درمان دیوانگی است.
هوش مصنوعی: زیبایی او را با ماه سنجیدم و دیدم چهرهاش از صد ماه زیباتر است.
هوش مصنوعی: تنها کسی بوی خوشی مانند عود سوزان از او میبرد که با سوز درون و دلی آتشگرفته به آنجا آمده باشد.
هوش مصنوعی: دهان و ابروی او کنار هم نقش واژهٔ «من» را میسازند؛ دهانِ گرد مانند میم است و ابروی خمیده مانند نون که پس از آن آمده است.
هوش مصنوعی: کمال از قند سخن حلوا ساخته است؛ ای یاران، ببینید که چه شیرین و خوب از کار درآمده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.