شادی نیافت هر که غم دلبری نداشت
در سر هوای مهر پری گستری نداشت
در حیرتم زآدمینی که به عمر خویش
سودای عشق روی پر پیکری نداشت
با ما سری به وصل در آور که گیسویت
در پا از آن فتاد که با ما سری نداشت
چون باد رفت کشتی عمرم بر آب چشم
اگر چه ثقیل بود ولی لنگری نداشت
و دل در سواد زلف تو گم کرد راه عقل
شب بود و او غریب مگر رهبری نداشت
از هر جهت کمال به سوی تو کرد روی
زیرا که چشم مرحمت از دیگری نداشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با این ادعا آغاز میشود که شادی حقیقی تنها در غم عشق است و آدمِ بیعشق مایهٔ شگفتی است. سپس شاعر از محبوب وصال میخواهد و از گذشتن عمرش بر آب اشک و گم شدن دلش در تاریکی زلف یار میگوید. در پایان، کمال تنها به محبوب روی میآورد، چون از کس دیگری امید لطف ندارد.
هوش مصنوعی: هر کس غم عشق محبوبی را در دل نداشت، روی شادی را ندید. چنین کسی در سر هوای مهر و محبت زیبارویی پریمانند را نداشته است.
هوش مصنوعی: در شگفتم از آدمی که در سراسر عمرش شیفتهٔ چهرهٔ زیبارویی پریپیکر نشده است.
هوش مصنوعی: ای محبوب، به وصال با ما رضایت بده. گیسوی تو از آن رو تا پایت افتاده و خوار شده که با ما سری و میلی نداشت. شاعر با دو معنای «سر» (یعنی سر و میل و رغبت) بازی میکند.
هوش مصنوعی: کشتی عمرم بر روی آب اشک چشمانم مانند باد شتابان گذشت. با آنکه بار سنگینی داشت، لنگری نداشت که آن را نگه دارد.
هوش مصنوعی: دلم در سیاهی زلف تو راه عقل را گم کرد. شب بود و دل در آنجا غریب بود و گویا راهنمایی نداشت.
هوش مصنوعی: کمال از هر سو به تو روی آورد، زیرا از هیچ کس دیگری امید مهربانی و لطف نداشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.