چشم غم دیده ما را نگرانی به شماست
قامتت شاهد عدل است که می گویم راست
سرو بالات چرا سایه ز ما باز گرفت
اری این نیز هم از طالع شوریده ماست
چین ابروی تو دیدم شدم آشفته چو زلف
عین لطفی تو تاب عتاب تو کراست
خواستم رفت از این ملک بکلی لیکن
باز گردیدم از آن عزم چو مقصود اینجاست
کمترین بند، غربت زده مسکین را
خود پرستی که چه حال است و در این شهر کجاست
از شفاخانه احسان تر از بهر نجات
خستگان را طمع مرهم و امید دواست
حرمت حرقت خود گرچه نهان میدارم
باردار زاشک عنابی و از چهره زردم پیداست
شمع و من دوش به هم سوز درون می گفتیم
شمع را اشک روان بود و مرا جان می کاست
من نه امروز به مهر تو مقید شده ام
که ز روز ازلم داعیه عشق تو خاست
بندم از تست گشایش ز نو میباید جست
دردم از تست دوا هم ز نو می باید خواست
با که گویم بجز از بار گرم درد دلی ست
وز که جویم بجز از دوست مرادی که مراست
هست انواع پریشانی و درد دل و نیست
هیچ در دست من خسته دوانی که رواست
خاک راه توام ای خاک درت تاج سرم
تاجدار است کمال ارچه تهیدست و گداست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از دوری و بیاعتنایی معشوق شکوه میکند و آن را از بخت آشفتهٔ خود میداند. میگوید خواست از این شهر برود، اما چون مقصودش همینجاست ماند. عشقش را ازلی میخواند و درد و درمان خود را تنها از معشوق میجوید. در پایان کمال خاکساری بر درگاه یار را مایهٔ سربلندی و تاجداری خود میشمارد.
هوش مصنوعی: چشم غمدیدهٔ ما چشمانتظار و نگران شماست. قامت راست تو گواهی عادل است که سخن من راست است.
هوش مصنوعی: چرا سرو قامت تو سایهٔ لطفش را از ما دریغ کرد؟ آری، این هم از بخت آشفتهٔ ماست.
هوش مصنوعی: چین ابروی تو را دیدم و مانند زلفت پریشان شدم. تو سراسر لطفی، اما چه کسی تاب خشم و عتاب تو را دارد؟
هوش مصنوعی: خواستم یکسره از این سرزمین بروم، اما از آن تصمیم بازگشتم، زیرا مقصود و معشوقم همینجاست.
هوش مصنوعی: کسی نیست که از کمترین بندهٔ غریب و بیچاره بپرسد حالش چیست و در این شهر کجاست. مراد شاعر آن است که معشوقِ خودپسند از حال او خبری نمیگیرد.
هوش مصنوعی: دلخستگان برای رهایی از درد، از شفاخانهٔ احسان تو امید مرهم و دارو دارند.
هوش مصنوعی: هرچند سوز درون خود را پنهان میکنم، این سوز از اشک خونین عنابیرنگ و چهرهٔ زردم آشکار است.
هوش مصنوعی: دیشب من و شمع با هم از سوز درونمان سخن میگفتیم. شمع اشک روان داشت و جان من کاسته میشد.
هوش مصنوعی: من از امروز گرفتار مهر تو نشدهام، بلکه میل به عشق تو از روز ازل در من پدید آمد.
هوش مصنوعی: گرفتاری من از توست، پس گشایش را هم باید از تو جست. درد من از توست، پس درمان را هم باید از تو خواست.
هوش مصنوعی: درد دلم را جز با یار مهربان با چه کسی بگویم؟ و آرزویی که دارم را جز از دوست از چه کسی بخواهم؟
هوش مصنوعی: انواع پریشانی و درد دل دارم، اما هیچ دارویی که کارساز باشد در دست من خسته نیست.
هوش مصنوعی: ای کسی که خاک درت تاج سر من است، من خاک راه توام. کمال هرچند تهیدست و گداست، با این تاج، تاجدار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هیچ نپذیری چون ز آل نبی باشد مرد
زود بخروشی و گویی «نه صواب است، خطاست»
بی گمان، گفتن تو باز نماید که تو را
به دل اندر غضب و دشمنی آل عباست
ترک من بر دل من کامروا گشت و رواست
ازهمه ترکان چون ترک من امروز کجاست
مشک با زلف سیاهش نه سیاهست و نه خوش
سرو با قد بلندش نه بلندست و نه راست
همه نازیدن آن ماه بدیدار منست
[...]
بر تو این خوردن و این رفتن و این خفتن و خاست
نیک بنگر که، که افگند، وز این کار چه خواست
گر به ناکام تو بود این همه تقدیر، چرا
به همه عمر چنین خواب و خورت کام و هواست؟
چون شدی فتنهٔ ناخواستهٔ خویش؟ بگوی،
[...]
رمضان موکب رفتن زره دور آراست
علم عید پدید آمد و غلغل برخاست
مرد میخوار نماینده بدستی مه نو
دست دیگر سوی ساقی که : می کهنه کجاست ؟
مطرب کاسد بی بیم بشادی همه شب (؟)
[...]
گر سخن گوید، باشد سخن او ره راست
زو دلارام و دلانگیز سخن باید خواست
زان سخنها که بدو طبع ترا میل و هواست
گوش مالش تو به انگشت بدانسان که سزاست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.