ما را به درِ دوست گشاد از هوس خویش

وقتی ست که دارد سگ آن کوی کس خویش

تا کی برِ آن روی بلافی گل رعنا؟

بگذار دو رویی و نگر پیش و پس خویش

غم نیست که نزدیک بلاییم ولیکن

فریاد که دوریم ز فریاد رس خویش

افسرده حریف سخن سوختگان نیست

زنهار تو ضایع مکن ای نی نفس خویش

باز آن دهن تنگ چه پوشی ز خیالی

پنهان چه کنی تنگ شکر از مگس خویش