واقف از جام می لعل تو مدهوشانند
در خور بادهٔ لعل تو قدح نوشانند
آخر ای نامه سفید از صف رندان بدر آی
که در این خانهٔ تاریک سیه پوشانند
چون قدح گرد برای صف عشاق بزن
تا ببینی که در این حلقه چه مدهوشانند
چون بر آریم سر از شرم گنه گرنه به حشر
دامن مغفرتی بر سرمان پوشانند
دهن قال فروبند خیالی و خموش
راز دار سخن عشق چو خاموشانند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف لذتهای نوشیدن باده و تاثیر آن بر عاشقان میپردازد. او با اشاره به زیبایی و خاصیت مسکرات، از حال و هوای مدهوشی و شور درون عاشقان سخن میگوید. همچنین بر ضرورت بازگشت به حالتی بیشرم و طلب آمرزش در برابر گناهان تاکید میکند و در نهایت به ارزش سکوت و راز داری در عشق اشاره دارد. شاعر در این شعر فضای عشق و شراب را به مثابه گناه و مغفرت به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: میگوید که افرادی که با شراب قرمز تو آشنا هستند، تحت تأثیر آن قرار میگیرند و به خاطر این نوشیدنی زیبا و خاص، از آن لذت میبرند و به نوشیدن آن مشغولند.
هوش مصنوعی: ای نامهی سپید، از میان کاروان رندان به بیرون بیایید، زیرا در این خانهی تاریک فقط لباسهای سیاه بر تن است.
هوش مصنوعی: وقتی که لیوانی گرد برای جمع عاشقان پر کنی، متوجه خواهی شد که در این جمع چه افرادی شگفتانگیز و مدهوشی حضور دارند.
هوش مصنوعی: زمانی که از گناه و شرم خود سر برآوریم، در آن روز که همه جمع میشوند، دامن رحمت و بخشش بر سر ما خواهند کشید.
هوش مصنوعی: دهان خود را ببند و در مورد خیالها صحبت نکن. راز عشق مانند خاموشان و ساکتهاست، پس حرف نزن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.