آنچه بیروی توام گریه به روی آوردهست
سیل خون است که از دیده به جوی آوردهست
بادهنوشان تو خرسند به بویی بودند
ز آن می لعل که ساقی به سبوی آوردهست
با غم عشق تو بیوجه مرا جان دادن
دل نمیداد ولی زلف تو روی آوردهست
قیمت نکهت زلف تو صبا میداند
که شب تیره از آن راه چو موی آوردهست
ای خیالی مده از دست که اکسیر بقاست
گرد خاکی که صبا ز آن سرِ کوی آوردهست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از اشک خونینِ فراق آغاز میکند و میگوید عاشقان به بویی از شراب وصال قانعاند. سپس زلف معشوق را بهانهٔ جانسپردن خود میداند و باد صبا را قدرشناسِ بوی آن زلف میشمارد که آن را از راهی دشوار آورده است. در پایان، شاعر خود را پند میدهد که غبار کوی معشوق را که صبا آورده، چون اکسیر جاودانگی گرامی بدارد.
هوش مصنوعی: آنچه گریه در دوری از روی تو به چهرهام آورده، سیلی از خون است که از چشمانم روان کرده و به جوی رسانده است. یعنی در فراق تو اشک خونین چون سیل از چشمم جاری است.
هوش مصنوعی: میخوارانِ تو از آن شراب سرخ و لعلگون که ساقی در سبو آورده، تنها به بویی خشنود بودند. یعنی عاشقان تو به اندکی از لطف تو قانعاند.
هوش مصنوعی: دلم راضی نمیشد که بیدلیل در غم عشق تو جان بدهد، اما چون زلف تو روی نمود و پیش آمد، بهانه و دلیل جانسپردن فراهم شد. «بیوجه» با «روی» بازی لفظی دارد: هم «بیدلیل» و هم «بیچهره».
هوش مصنوعی: باد صبا قدر بوی خوش زلف تو را میداند، زیرا آن را در شب تاریک از راهی باریک چون مو، با رنج و دقت، آورده است. شب تیره و مو هر دو یادآور زلف سیاه و باریک معشوقاند.
هوش مصنوعی: ای خیالی، غباری را که باد صبا از سر کوی معشوق آورده از دست مده، زیرا آن خاک اکسیر جاودانگی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.