چو سرو هر که در این بوستان هوای تو کرد
ز گریه پای به گِل ماند و سر فدای تو کرد
ز گریه دامن دُر داشت چشم من لیکن
به دیده هرچه که بودش همه فدای تو کرد
بیا که خلعت شاهی به قدّ آن رندی ست
که التماس کَرم از درگدای تو کرد
به خوارییی ز دعاگویِ خویش یادی کن
که رفت و تا دم آخر همین دعای تو کرد
چه بود رای تو جان باختن بحمدالله
که هرچه کرد خیالی همه برای تو کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و ارادت خود به معشوق میپردازد و از حال عزیزانی که در این بوستان به یاد او هستند سخن میگوید. او به تاثیرات عاطفی عشق اشاره میکند و بیان میکند که چگونه عشق به معشوق باعث اشک ریختن و فدای جان کردن انسانها میشود. همچنین به زیبایی و بزرگی مقام معشوق اشاره دارد و از او میخواهد که خاطرهی دعاگویان را فراموش نکند، زیرا آنها نیز در تمام عمر برای او دعا و طلب خیر کردهاند. در نهایت، شاعر از جان باختن در راه عشق به عنوان امری مثبت و خوشحالکننده یاد میکند و بیان میکند که همهی اعمال و اندیشههای او به عشق معشوق منصوب است.
هوش مصنوعی: هرکس که در این باغ به یاد تو باشد، از شدت عشق و غم، اشک ریخته و مانند سروی سر خود را فدای تو کرده است.
هوش مصنوعی: چشم من از گریه پر از اشک و الماس بود، اما هر چه در آن بود، برای تو فدای تو کردم.
هوش مصنوعی: بیا که لباس پادشاهی به اندازه آن رندی است که از درِ نیازمندی تو درخواست بخشش میکند.
هوش مصنوعی: به یاد کسی باش که در سختیها و در لحظههای آخر زندگیاش همواره برای تو دعا میکرد و به خاطر تو زحمت کشید.
هوش مصنوعی: چه نظری داری درباره اینکه جان فشانی کنم؟ خوشبختانه هر کاری که انجام دادم، فقط به خاطر تو بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.