اوّل استادی که عشق و حسن را تقسیم کرد
عاشقان را صبر و خوبان را جفا تعلیم کرد
طوبی قدّ تو را از راست بینان هر که دید
در سرافرازی بر او قدّ تو را تقدیم کرد
جز مه رویت منجم هیچ مقصودی نداشت
ز این همه نقش دل افروزی که بر تقویم کرد
آخرالامر از ره عزّت به جایی میرسد
هرکه خواری را ز راه مردمی تعظیم کرد
گوهر جان در تن خاکی خیالی را ز دوست
چون امانت بود آخر هم بدو تسلیم کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با این اندیشه آغاز میشود که از روز ازل صبر بهرهٔ عاشقان و جفا بهرهٔ زیبارویان شده است. شاعر سپس قامت معشوق را از طوبی برتر و چهرهاش را مقصود همهٔ نقشهای تقویم منجم میداند. در بیت چهارم پندی میدهد که فروتنی سرانجام به عزت میرسد، و در پایان خیالی جانِ خود را امانتی از دوست میشمارد که آن را به او بازپس داده است.
هوش مصنوعی: نخستین استادی که عشق و زیبایی را میان مردم بخش کرد، به عاشقان شکیبایی و به زیبارویان ستم و بیوفایی آموخت؛ یعنی صبرِ عاشق و جفای معشوق از آغاز آفرینش مقرر شده است.
هوش مصنوعی: هر کس از راستبینان، درخت طوبی را با قامت تو سنجید، در بلندی و سرافرازی قامت تو را بر طوبی برتری داد.
هوش مصنوعی: اخترشناس از این همه نقشهای دلانگیزی که در تقویم کشید، مقصودی جز ماهِ روی تو نداشت؛ یعنی همهٔ آن نقشها اشاره به چهرهٔ ماهمانند تو بود.
هوش مصنوعی: هر کس از سر جوانمردی و مردمی، خواری و فروتنی را بزرگ بدارد، سرانجام از راه عزت به مقام والایی میرسد.
هوش مصنوعی: گوهر جان که در تن خاکی خیالی بود، چون امانتی از سوی دوست بود، خیالی سرانجام آن را به خودِ دوست سپرد؛ یعنی جان را در راه معشوق فدا کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.