گنجور

 


🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

شمس الحق نوشته:

جناب حمید رضا سلام بر شما !
قبلاً هم توسط حقیر و برخی دوستان دیگر به استحضارتان رسیده است که رباعیات خیام برای بعضی از ما فیلتر است ، اگر امکان اقدام از سوی گنجور میسر است ، استدعا میکنم بذل توجه فرمایید .

👆⚐

حافظ2 نوشته:

در اینجا حکیم به ما تذکر می دهند که مشکلاتی که بر سر راهمان در زندگی قرار دارند ،نباید به گردن چرخ گردون گذاشت.باید انسان خودش مشکلات را حل کند و باید به عقل خودش رجوع کند و بهترین راه حل رابیابد.

👆⚐

دستان سام نوشته:

رباعی ۲

” حواله ”

نیکی و بدی که در نهادِ بشر است
شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر رهِ عقل
چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است

- نهادِ بشر: ذات و درون آدمیزاد
- قضا و قدر: پیشآمدهای روزانه زندگی (روزمره)
- با چرخ مَکن حواله: به بخت و اقبال نسبت نده
- کاندر: که اندر
- چرخ: روزگار، جهانِ هستی که در حال چرخش و تکرار شدن
- بیچاره تر: بی اختیار تر، درمانده تر

برداشت آزاد:
خوبی و بدی که در درون (ذات و وجود) ما هست و شادی و اندوهی که روزانه برای ما رخ می دهد را نباید به گردش روزگار و بخت و اقبال نسبت داد، چرا که وقتی از راه خرد (عقلانی) خوب نگاه می کنیم ، روزگار حتی آن اندک اختیاری که ما داده شده است را هم نداشته که بخواهد سرنوشت خود را رقم بزند چه برسد به سرنوشت ما! بنابراین هرچه که هستیم و هر پیشآمدی که برای ما رخ میدهد تنها و تنها خودمان پدیدآورنده آن هستیم و نه کس دیگری! در واقع هرچه به جهان هستی بدهی، همان را دریافت خواهی کرد. آگاه باش بخت و اقبال از درونِ تو آغاز می شود و به بیرون انعکاس می یابد، نه از جهانِ بیرون به درونِ تو!

این جهان کوه است و فعل ما ندا
سوی ما آید نداها را صدا

فعلِ تو کآن زاید از جان و تَنَت
همچو فرزندی بگیرد دامنت

پس تو را هر غم که پیش آید ز درد
بر کسی تهمت مَنِه بر خویش گرد

مولوی»مثنوی معنوی»دفتر چهارم»بخش ۷۲

- فعل: رفتار و کردار
- بر کسی تهمت مَنِه: به دنبال مقصّر برای دردها و گرفتاریهای خود نباش
- بر خویش گرد: به خودت و کارهای که در گذشته انجام داده ای نگاه کن

“همیشه شاد، تندرست و کامروا باشید”

👆⚐

پیشنهاد تصاویر مرتبط