بخش ۱۵۲ - دعا کردن سام و باریدن باران به دوزخ شداد
به نزدیک دادار شد سرفراز
زمین را ببوسید و بردش نماز
چنین گفت کای داور آب و خاک
ز تو باد آتش پر از بیم و پاک
جهان سر به سر زیر فرمان تست
وگر آب و آتش همه زان توست
مرا بخت و نیرو به شداد ده
شکستی بر این لشکر عاد ده
یکی چاره از بهر آتش بساز
که بیچارگان را توئی چارهساز
که من دوزخ و جنت او خراب
بسازم که شداد آید به تاب
براندازم این تخم ناپاک دیو
که کردست نام خودش را خدیو
خدیو زمانه سراسر توئی
به هرجای بر بنده یاور توئی
بگفت و بمالید رخ بر زمین
همان دم به فرمان جان آفرین
ز گردون گردنده برخاست ابر
خروشان بر آن کوه سر چون هژبر
یکی برق و رعدی برآمد نهیب
که سیلاب آمد ز بالا به شیب
از آن ابر بارید باران چنان
که آن دره پر شد ز آب روان
همه آتش دره را آب برد
چو آب آمد از کوه، آتش فسرد
همه آتش از فر مرد سره
به فرمان یزدان بشست از دره
هر آن کس که برد او پناه بر خدا
همیشه بود کارش از مدعا
همان دم رسیدند جنی سپاه
به پیش اندر آن بود تسلیم شاه
چو آن آتش دره افسرده دید
تن دیو از هر طرف مرده دید
شگفتی به سام دلاور بماند
برو نام یزدان فراوان بخواند
بیامد ببوسید پای دلیر
دعا کرد بر پهلو شیرگیر
بر کوه آذر فرود آمدند
به دل با می و بانگ و رود آمدند
کشیدند بر دشت پردهسرا
خروشی برآمد ز پرده سرا
به هم ناز و شادی دگر ساز شد
نی و چنگ مطرب هم آواز شد
به جلوه درآمد ز هر سو پری
چو چشم خوش خود به ساقیگری
شده بزم مانند بزم افق
کشیده ز می لعل نورش تتق
پریپیکران چهره آراسته
پی شادی سام برخاسته
در آن بزم ناهید بد چنگ زن
مه و مهر و برجیس بد چنگ زن
به یاد پریدخت خون میگریست
چگویم که از درد چون میگریست
چنین تا که ساقی بزم فلک
بپیمود ساغر به مُلک ملک
ازین جام زرین می نور داد
همه باده از ساغر هور داد
سپیده سپهبد ز روی شتاب
کمر بست و بر شد به پشت غراب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: سام در برابر دوزخ آتشینِ شداد به نماز میایستد و از خدا میخواهد که بر شداد و لشکر عاد پیروزش کند و آتش را چاره سازد. با دعای او ابر و رعد و سیلاب پدید میآید و آتشِ دره خاموش میشود و دیوان میمیرند. سپاه جنیان با پیشوایشان میرسند، از کار سام در شگفت میشوند و بر کوه آذر برای او بزمی پرشکوه برپا میکنند؛ اما سام در میان شادی به یاد پریدخت میگرید تا صبح فرا میرسد.
هوش مصنوعی: سامِ سرافراز روی به سوی پروردگار آورد، زمین را بوسید و برای او نماز گزارد.
هوش مصنوعی: سام گفت: ای فرمانروای آب و خاک، آتش از قدرت تو پر از هیبت و پاک است.
هوش مصنوعی: سراسر جهان زیر فرمان توست و آب و آتش همه از آنِ تو و در اختیار توست.
هوش مصنوعی: به من بخت و نیرو بده تا بر شداد پیروز شوم و این لشکر قوم عاد را شکست بده.
هوش مصنوعی: برای این آتش چارهای بیندیش، زیرا تویی که چارهساز درماندگانی.
هوش مصنوعی: تا من دوزخ و بهشتِ ساختگیِ شداد را ویران کنم و شداد به خشم و رنج افتد.
هوش مصنوعی: تا این نژاد ناپاکِ دیو را که خود را پادشاه و خداوند نامیده است، از میان بردارم.
هوش مصنوعی: در حالی که پادشاه و فرمانروای همهٔ روزگار تویی و در هر جا یاور بندهٔ خود هستی.
هوش مصنوعی: سام این را گفت و چهره بر زمین مالید؛ همان لحظه به فرمان خدای جانآفرین (کار آغاز شد).
هوش مصنوعی: از آسمانِ گردان ابری برخاست و مانند شیر بر سر آن کوه غرید.
هوش مصنوعی: برق و رعدی هولناک پدید آمد و سیلاب از بالای کوه به سوی پایین سرازیر شد.
هوش مصنوعی: از آن ابر چنان بارانی بارید که آن دره از آب روان پر شد.
هوش مصنوعی: آب همهٔ آتشِ دره را با خود برد؛ چون آب از کوه فرود آمد، آتش خاموش شد.
هوش مصنوعی: همهٔ آتش به برکت آن مرد نیک و به فرمان خدا از دره شسته شد.
هوش مصنوعی: هر کس به خدا پناه ببرد، همیشه کارش به مراد و خواستهٔ او پیش میرود.
هوش مصنوعی: در همان لحظه سپاه جنیان رسیدند و پیشاپیش آنان تسلیمشاه بود.
هوش مصنوعی: چون او آتشِ دره را خاموش دید و پیکر دیوان را از هر سو مرده یافت،
هوش مصنوعی: از کار سامِ دلاور در شگفت ماند و بسیار نام خدا را بر او خواند و ستایش کرد.
هوش مصنوعی: پیش آمد و پای آن دلیر را بوسید و برای آن پهلوانِ شیرگیر دعا کرد.
هوش مصنوعی: آنان بر کوه آذر فرود آمدند و با دلی شاد به می و آواز و رود روی آوردند.
هوش مصنوعی: در دشت سراپرده برپا کردند و از درون سراپرده بانگ شادی برخاست.
هوش مصنوعی: ناز و شادی از نو آغاز شد و نی و چنگِ نوازنده با هم همنوا شدند.
هوش مصنوعی: پریان از هر سو به جلوهگری آمدند و با چشمان زیبای خود به ساقیگری پرداختند.
هوش مصنوعی: بزم مانند افقِ سرخفام شد و از شراب لعلگون پردهای از نور بر آن کشیده شد.
هوش مصنوعی: پریان زیبااندام چهره آراسته بودند و برای شادی سام برخاسته بودند.
هوش مصنوعی: در آن بزم گویی ناهید چنگ مینواخت و ماه و خورشید و مشتری نیز نوازنده بودند؛ یعنی بزمی آسمانی و پرشکوه بود.
هوش مصنوعی: اما سام به یاد پریدخت، معشوق خود، خون میگریست؛ چه بگویم که از درد عشق چگونه میگریست.
هوش مصنوعی: این حال ادامه داشت تا آنکه ساقیِ بزمِ آسمان (خورشید) ساغر را در ملک فرشتگان پیمود؛ یعنی شب به پایان رسید.
هوش مصنوعی: از این جام زرین شرابِ نور بخشید و همهٔ باده را از ساغر خورشید داد؛ یعنی روشنی صبح پدید آمد.
هوش مصنوعی: سپهسالارِ سپیدهدم با شتاب کمر بست و بر پشت کلاغِ سیاهِ شب سوار شد؛ یعنی صبح بر تاریکی شب چیره شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.