ای به ناوک زده چشم تو یک‌اندازان را

کشته افعی تو در حلقه فسون‌سازان را

جان ز دست تو ندانم به چه بازی ببرم

پشّه آن نیست که بازیچه دهد بازان را

دل چو دادم به تو عقلم ز کجا خواهد ماند

مال کی جمع شود خانه براندازان را

عندلیبان سحرخوان چو در آواز آیند

میْ بیارید و بخوانید خوش‌آوازان را

پایکوبان چو درآیند به دست‌افشانی

دست گیرند به یک جرعه سر اندازان را

زیردستان که ندارند بجز باد به دست

هر نفس در قدم افتند سر افرازان را

با تو خواجو چو شد ار زانک نظر می‌بازد

دیده نتوان که بدوزند نظربازان را