چرخ استر توسن جل سبز اندر بر
خاقانی ازین توسن بد دست حذر
در ماه نو و ستارگانش منگر
کان حلقهٔ فرج اوست وین ساخت به زر
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
چرخ استر توسن جل سبز اندر بر
خاقانی ازین توسن بد دست حذر
در ماه نو و ستارگانش منگر
کان حلقهٔ فرج اوست وین ساخت به زر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: خاقانی در این رباعی به تشبیه زندگی به یک چرخ و توسن می‌پردازد و هشدار می‌دهد که از این توسن بی‌ملاحظه دوری کند. او اشاره می‌کند که به ماه نو و ستارگان نباید نگریست، زیرا آنها به عنوان نشانه‌های امید و فرج به حساب می‌آیند و در واقع این ساختارهای زیبا با زرق و برق طلا توهم‌زایی می‌کنند. شاعر از مخاطب می‌خواهد که از این زیبایی‌ها فریب نخورد و از درد و رنج زندگی غافل نشود.
هوش مصنوعی: خاقانی در این بیت می‌گوید که در زندگی، به شجاعت و قدرت اشاره کرده و از قوی بودن و نیرومندی به عنوان یک سوارکار خوب یاد می‌کند. او به «چرخ استر» (دوران، زمان) و «توسن» (اسب نیرومند) به عنوان نمادهایی از قدرت و شجاعت اشاره دارد و می‌گوید که باید از این قدرت به‌خوبی استفاده کرد و از آن بی‌پروا حرکت کرد.
هوش مصنوعی: در زمان ماه نو و ستاره‌هایش نگاه نکن، چون آن حلقه‌ای که مایه‌ی رهایی است در پی اوست و این از طلا ساخته شده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر
ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر
دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب تر
لب بُد؟ نه، چه بُد؟ عقیق، چون بُد؟ چو شکر
می‌گفت به دندان بتم عقد درر
من همچو توام خوشاب و پاکیزه گهر
خندان‌خندان به زیر لب گفت : خموش
بر‌بسته دگر باشد و بر‌رسته دگر
آمد برِ من، که؟ یار، کی؟ وقتِ سحر
ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر
دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب بر
لب بُد؟ نه، چه بُد؟ عقیق، چون بُد؟ چو شکر
یا رب به دو نور دیدهٔ پیغمبر
یعنی به دو شمع دودمان حیدر
بر حال من از عین عنایت بنگر
دارم نظر آنکه نیفتم ز نظر
گفتم که «مرا ز غم، به سه بوسه بخر»
دل‌تافته گشتی و گران کردی سر
از بهر سه بوسه، ای بت بوسهٔ شمر
چو گاو به چرمگر، به من در منگر
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.