ای چرخ لاجوردی بس بوالعجب نمائی
کآیینهٔ خسان را زنگارها زدائی
هر ساعتم به نوعی درد کهن فزائی
چون من ز دست رفتم انگشت بر که خائی؟
بر سخته‌ای تمام تا چند برگرائی
دانسته‌ای عیارم تا چندم آزمائی؟
پیروزه‌وار یک دم بر یک صفت نپائی
تا چند خس پذیری؟ آخر نه کهربائی
خردم بسودی آخر در دور آسیائی
بی‌خردگی رها کن خردم چو جو چه سائی
چون صوفیان صورت در نیلگونْ وِطائی
لیک از صفت چو ایشان دور از صف صفائی
الحق کثیف رایی گرچه لطیف جایی
یکتا بر آن کسی کز طفلی بود دوتائی
آن کز دهانهٔ گاز خورد آب ناسزایی
بر زرّ بخت آن کس بخشی تو کیمیائی
از آفتاب دولت آن راست روشنایی
کو رخنه کرد روزن پشت از فراخنایی
خاقانیا نمانده است آب هنرنمائی
ای سوخته توانی که‌این خام کم درائی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به چرخ گردون اشاره می‌کند و از عجایب آن می‌گوید که چگونه زنگارها را از آئینه روزگار می‌زداید. او به مرگ و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و از دردهای کهن و تکرار آنها سخن می‌گوید. در ادامه به آزمون‌های سخت زندگی و خردی که در این آسیب‌ها از دست می‌رود، پرداخته و خواهان رهایی از بی‌خردی می‌شود. شاعر همچنین به مقایسه خود با صوفیانی می‌پردازد که از صفای باطن دورند و به نوعی دنبال کنجکاوی و حقیقت می‌باشد. در پایان، با تأکید بر باقی‌ماندن هنرنمایی، به یادآوری دشواری‌های زندگی و ناتوانی در برابر آنها می‌پردازد.
هوش مصنوعی: ای آسمان آبی، چه شگفت‌انگیزی! که آینهٔ نادرست‌کاران را از زنگارها پاک می‌کنی.
هوش مصنوعی: هر لحظه به نوعی درد قدیمی دچار می‌شوم. به من نگاه کن که چگونه از دست رفته‌ام، در این حال به چه کسی باید پناه ببرم؟
هوش مصنوعی: مدت زیادی در حال تحمل رنج و درد هستی، پس تا کی قصد فرار داری؟ مگر نمی‌دانی که من ارزش و عیار خودم را شناخته‌ام، پس تا کی می‌خواهی مرا آزمایش کنی؟
هوش مصنوعی: نمی‌توانی به یک صفت یا ویژگی از خود بچسبی و ثابت بمانی؛ تا وقتی که این‌گونه ادامه دهی، هرگز به پیروزی نخواهی رسید. در واقع، تو شایسته‌تر از این هستی که فقط خسروی (شکست) را بپذیری، چون شخصیتت به گونه‌ای نیست که تنها نباید در این وضع بمانی.
هوش مصنوعی: من تمام وجود خود را در دوری از دیوانگی صرف کرده‌ام، حالا بی‌خردی را رها کن و بگذار عقل من مانند آب در جریان باشد.
هوش مصنوعی: صوفیان در ظاهر مانند دریا هستند و رنگ نیلگون دارند، اما از نظر روحی و در ویژگی‌ها، بسیار دور از پاکی و صفای واقعی‌اند.
هوش مصنوعی: در حقیقت، آنکه در اندیشه‌اش پلیدی وجود دارد، هرچند که در ظاهر لطیف و زیبا باشد، فقط برای شخصی مناسب است که از کودکی به دوستی و دوگانگی عادت کرده باشد.
هوش مصنوعی: آن کسی که از دهانهٔ گاز (فردی که در دوران کودکی دوپهلوان و قوی بوده) آب ناسزایی (ظلم و بدی) را چشیده، تو ای کیمیای زندگی (خودت را گرامی دان) بر بخت او چیزی ارزانی داشته‌ای.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که از نور آفتاب خوشبختی، آن چیزی که سزاوار و شایسته است، به روشنی و وضوح می‌رسد و این نور مانند روزنی در پشت، به ما امکان مشاهده‌ی واقعیات را می‌دهد. در واقع، این اشاره به روشنایی و شفافیتی دارد که به واسطه‌ی خوشبختی حاصل می‌شود.
هوش مصنوعی: خاقانی، ای کسی که در آتش عشق سوخته‌ای، دیگر از آب هنرت چیزی باقی نمانده و تو به شدت ضعیف و خام هستی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای صورت بهشتی در صدره بهایی
هرگزمباد روزی از تو مرا جدایی
تو سر و جویباری تو لاله بهاری
تو یار غمگساری تو حور دلربایی
شیرینتر از امیدی واندر دلم امیدی
[...]
آسایشت نبینم ای چرخ آسیائی
خود سوده می‌نگردی ما را همی بسائی
ما را همی فریبد گشت دمادم تو
من در تو چون بپایم گر تو همی نپائی؟
بس بی‌وفا و مهری کز دوستان یکدل
[...]
جانا نگویی آخر، ما را که تو کجایی؟
کز تو ببرد آتش، عشق تو آب مایی
ما را ز عشق کردی، چو آسیای گردان
خود همچو دانه گشتی در ناو آسیایی
گه در زمین دل‌ها پنهان شوی چو پروین
[...]
خه مرحبا و اهلا آخر تو خود کجایی
احوال ما نپرسی نزدیک ما نیایی
ما خود نمی‌شویمت در روی اگرنه آخر
سهلست اینکه گه‌گه رویی بما نمایی
بی‌خرده راست خواهی گرچه خوشت نیاید
[...]
جان از تنم برآید چون از درم درآئی
لب را به جای جانی بنشان به کدخدائی
جان خود چه زهره دارد ای نور آشنایی
کز خود برون نیاید آنجا که تو درآئی
جانی که یافت از خم زلفین تو رهائی
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.