ای دیده ره ز ظلمت غم چون برون بری
چون نور دل نماند برون راه چون بری
اول چراغ برکن و آنگه چراغ جوی
تا زآن چراغ، راه ز ظلمت برون بری
هجران یار بر جگرت زخم مار زد
آن زخم مار نی که به باد فسون بری
آن درد دل که بردهای آنگه عروسی است
در جنب محنتی که ز هجران کنون بری
خاقانیا حریف فراقی به دستخون
در خون نشستهای چه غمِ دستخون بری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به چشم خود میپرسد که بیروشنی دل چگونه میتوان از تاریکی غم بیرون رفت، و پیشنهاد میکند نخست چراغ دل روشن شود. سپس جدایی از یار را به نیش ماری مانند میکند که هیچ افسونی درمانش نمیکند و رنج امروز را چنان سخت میداند که دردهای پیشین در برابرش جشن عروسی است. در بیت پایان، خود را بازندهای میبیند که در قمار با فراق، جان و خون خود را باخته است.
هوش مصنوعی: ای چشم، چگونه میخواهی از تاریکی غم راهی به بیرون پیدا کنی؟ وقتی روشنی دل دیگر نمانده است، چطور راه بیرون رفتن را خواهی یافت؟
هوش مصنوعی: نخست چراغ دل را روشن کن و بعد در پی چراغ و راهنما باش، تا با روشنی آن چراغ بتوانی از تاریکی بیرون بروی.
هوش مصنوعی: دوری از یار مانند نیش مار بر جگرت زخم زده است، و این از آن زخمهای مار نیست که بتوان با دمیدن افسون آن را درمان کرد.
هوش مصنوعی: آن دردِ دلی که پیش از این کشیدهای، در برابر رنجی که اکنون از جدایی میکشی، مانند جشن عروسی است.
هوش مصنوعی: ای خاقانی، تو با فراق قماری کردهای که گروِ آن خون است. اکنون که در خون نشستهای و باختهای، دیگر چه جای اندیشهٔ بردن گرو است؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.