ای از پی آشوب ما از رخ نقاب انداخته
لعل تو سنگ سرزنش بر آفتاب انداخته
مه با خیال روی تو، گم‌گشته اندر کوی تو
شب با جمال موی تو، مشکین حجاب انداخته
ای عاقلان را بارها بر لب زده مسمارها
وی خستگان را خارها در جای خواب انداخته
ای کرده غارت منزلم آتش زده آب و گلم
زلف تو در حلق دلم مشکین طناب انداخته
زان نرگس جادو نسب جان مرا بگرفته تب
خواب مرا هم نیم شب بسته به آب انداخته
دل بر خسی بگماشتی کز خاک ره برداشتی
خاکی دلم بگذاشتی در خون ناب انداخته
چون چنگ خود نوحه‌کنان مانند دف بر رخ زنان
وز نای حلق افغان‌کنان بانگ رباب انداخته
ز آسیب دست دلبرش نیلی شده سیمین برش
سیارها نیلوفرش بر آفتاب انداخته
ای خوش به تو ایام ما بر دفتر تو نام ما
مدح تو اندر کام ما ذوق شراب انداخته
خاقانی دل‌سوخته با جور توست آموخته
در دل عنا اندوخته، جان در عذاب انداخته
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی‌ها و جاذبه‌های معشوق اشاره می‌کند و حال و هوای عشق و غم را توصیف می‌کند. او از تأثیر نگاه و زلف معشوق می‌گوید که زندگی و آرامش او را بر هم زده و دلش را در عذاب انداخته است. شاعر به عاقلان و خستگان هشدار می‌دهد که از زیبایی‌های ظاهری غافل نشوند و در عین حال زندگی‌اش را با یاد و ذکر معشوق رنگین و شیرین می‌سازد. در پایان، او خود را در دنیای عشق غرق می‌داند و از سوختگی دلش در این عشق و دوری گلایه دارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر آشفته‌حالی ما، از روی خود پرده‌برداری کرده‌ای، لعل (دندان‌های) تو همچون سنگی، سرزنش را بر آفتاب افکنده است.
هوش مصنوعی: ماه در خیال روی تو، در کوی تو گم شده است. شب با زیبایی موی تو، حجاب مشکین را بر چهره انداخته است.
هوش مصنوعی: ای عاقلان بارها بر زخم‌های خود مسمارها را ذکر کرده‌اند، و خستگان را خارها در محل استراحتشان آزار داده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که خانه‌ام را به غارت برده و آتش زده‌ای، آب و گل من را ویران کرده‌ای؛ زلف‌های تو در دل من مانند طنابی مشکین، گره خورده و به شدت وابسته‌ام کرده است.
هوش مصنوعی: نگاه جادویی و معصومانهٔ آن نرگس (چشم‌های زیبا) جان مرا در اختیار گرفته و دچار بی‌خوابی کرده است، به‌گونه‌ای که خواب آرامش‌بخش من را نیمه‌شب از بین برده و به غم و اندوه افکنده است.
هوش مصنوعی: دل خود را بر خاکی گذاشتم که از راه برداشته شده است؛ این خاکی که دلم را گذاشتم در خون ناب غوطه‌ور شده است.
هوش مصنوعی: چون چنگ (سازی شبیه به سازهای زهی) خود را به صورت نوحه‌نگاری می‌نوازد و مانند دف که بر چهره زنان می‌زنند، نواهای غم‌انگیز سر می‌دهد. همچنین از نای (ساز بادی) نوای افغان (نوای ناامیدکننده) به گوش می‌رسد و صدای رباب (ساز دیگری) را به گوش می‌رساند.
هوش مصنوعی: چشم و صورت محبوب به خاطر آسیب‌هایی که دیده‌اند به رنگ آبی در آمده و مانند نیلوفری هست که بر اثر تابش آفتاب پژمرده شده است.
هوش مصنوعی: ای محبوب، چه خوب است که روزگار ما در دفتر تو ثبت شده و نام ما در آنجا نوشته شده است. ستایش تو در کام ما طعم خوش شراب را به ما ارزانی داشته است.
هوش مصنوعی: خاقانی به عشق خود که برایش دشواری‌هایی به وجود آورده، عادت کرده و در دل خود غم و اندوه را جمع کرده است و جانش در عذابی مداوم گرفتار است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداخته
وز عنبر تر برقعی بر آفتاب انداخته
شیرین لب جان پرورش بشکسته بازار شکر
سودای چشمش مستی ای اندر شراب انداخته
ای سنبلت روز مرا از چهره چون شب ساخته
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.