حدیث توبه رها کن سبوی باده بیار
سرم کدو چه کنی یک کدوی باده بیار
دو قبله نیست روا، یا صلاح یا باده
سر صلاح ندارم سبوی باده بیار
به صبح و شام که گلگونه‌ای و غالیه‌ای است
مرا فریب مده رنگ و بوی باده بیار
عنان شاهد دل گیر و دست پیر خرد
ز راه زهد بگردان به کوی باده بیار
ببین که عمر گریبان دریده می‌گذرد
بگیر دامنش از ره به سوی باده بیار
منادیان قدح را به جان زنم لبیک
چو من حریفی لبیک گویِ باده بیار
صبح گویم، سبوح گوی چون باشم
چو من ملامتیی رُخصه جوی باده بیار
به جویبار بهشتت چه کار خاقانی
دل تو باغ بهشت است جوی باده بیار
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به موضوع توبه و زهد می‌پردازد و به جای آن، دعوت به نوشیدن باده و لذت‌بردن از زندگی می‌کند. او تأکید دارد که در این دنیای فانی، عمر به سرعت می‌گذرد و بهتر است به جای دنبال کردن زهد و خشک‌سالی، به خوشی‌هایی چون باده روی آورد. همچنین، او به زیبایی‌های ظاهری و فریبندگی آنها بی‌اعتناست و تنها به دمی از لذت و خوشی را می‌طلبد. در نهایت، شاعر با اشاره به بهشت، بر این باور است که اگر دل انسان پر از شادی باشد، دیگر نیازی به جویبار بهشت نیست و باید باده بیاورند تا از زندگی نهایت لذت را ببرد.
هوش مصنوعی: حرف از توبه و پشیمانی را رها کن و سبوی باده را بیاور. حال که من در این وضعیت هستم، چه فایده‌ای دارد؟ فقط یک کدوی باده بیاور.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که نمی‌توان همزمان به دو چیز متفاوت و متضاد (که در اینجا، صلاح و باده نماد آنها هستند) توجه داشت. شاعر در اینجا می‌گوید که در حال حاضر تمرکزش بر روی باده است و به انتخاب راه درست اهمیت نمی‌دهد، بنابراین از معشوق درخواست می‌کند که سبوی باده را بیاورد.
هوش مصنوعی: در صبح و شام، وقتی که تو زیباتر از گل و با عطر خوش هستی، مرا فریب نده و فقط باده بیاور.
گریبان شاهدِ دل و دست خِرد را بگیر؛ از راه زهدشان برگردان و به میخانه بیاور.
هوش مصنوعی: ببین که عمر به سرعت در حال سپری شدن است، دستت را به دامن عمر دراز کن و آن را به سمت باده بیاور.
هوش مصنوعی: من به فراخوانی و صدا و سیلاب‌های می‌نوشی به شدت پاسخ می‌دهم، مانند کسی که هم‌راستای من در جستجوی شراب است و به این دعوت جواب می‌دهد.
هوش مصنوعی: می‌گویم صبح خوب است و پاک است، اما اگر من مثل یک ملامت‌شده باشم، اجازه بده که باده بیاوری.
هوش مصنوعی: خاقانی می‌گوید که چرا به جویبار بهشت فکر می‌کنی، در حالی که دل تو خود مانند باغ بهشت است؛ بنابراین بیا و باده بیاور.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.