نوروز برقع از رخ زیبا برافکند
بر گستوان به دلدل شهبا برافکند
سلطان یک سوارهٔ گردون به جنگ دی
بر چرمه تنگ بندد و هرا برافکند
بابیست و یک و شاق ز سقلاب ترکوار
بر راه دی کمین به مفاجا برافکند
از دلو یوسفی بجهد آفتاب و چشم
بر حوت یونسی به تماشا برافکند
ماهی نهنگوار به حلقش فرو برد
چون یونسش دوباره به صحرا برافکند
چشمه به ماهی آید و چون پشت ماهیان
زیور به روی مرکز غبرا برافکند
آن آتشین صلیب در آن خانهٔ مسیح
بر خاک مرده باد مسیحا برافکند
آن مطبخی باغ نهد چشم بر بره
همچون بره که چشم به مرغی برافکند
از پشت کوه چادر احرام برکشد
بر کتف ابر، جادر ترسا برافکند
چون باد زند نیجی کهسار برکشد
برخاک و خاره سندس و خارا برافکند
مغز هوا ز فضلهٔ دی در زکام بود
ابرش طلی به وجه مداوا برافکند
گر شب گذار داد به بزغاله روز را
تا هر چه داشت قاعده عذرا برافکند
شب را ز گوسفند نهد دنبه افتاب
تا کاهش دقش به مدارا برافکند
در پردهٔ خماهنی ابر سکاهنی
رنگ خضاب بر سر دنیا برافکند
قوس قزح به کاغذ شامی به شامگاه
از هفت رنگ بین که چه طغرا برافکند
روز از برای ثقل کشی موکب بهار
پالان به توسن استر گرما برافکند
روز از کمین خود چو سکندر کشد کمان
بر خیل شب هزیمت دارا برافکند
روز ارنه عکس تیغ ملک بوالمظفر است
پس چون کمین به لشکر اعدا برافکند
روز ارنه تیغ خسرو مازندران شده است
چون بشکند نهال ستم یا برافکند
اعظم سپهبد آنکه کشد تیغ زهر فام
زهره ز شیر شرزه به هیجا برافکند
کیخسرو هدی که غلامانش را خراج
طمغاج خان به تبت و یغما برافکند
حمل خزانهاش به سمرقند برنهد
نزل ستانهاش به بخارا برافکند
تا بس نه دیر والی شام و شه یمن
باجش به مصر و ساو به صنعا برافکند
ملک عجم به کوشش دولت بپرورد
نام عرب به بخشش نعما برافکند
چون ز آب خضر جام سکندر کشد به بزم
گنج سکندر از پی یقما برافکند
بدر سماک نیزه که بر قلب مملکت
اکسیرها ز سعد موفا برافکند
ز آن رمح مارسان ز دم کژدم فلک
بیرون کند گروه به زبانا برافکند
پشت کمان و تیر چلیپا کند به رزم
تا اسم روم و رسم چلیپا برافکند
شمشیر نصرت الدین چون پر جبرئیل
خسف سبا به کشور اعدا برافکند
بخت کیالواشیر از نه فلک گذشت
سایه به هشت جنت ماوا برافکند
نه حرف نام اوست به ده نوع حرز روح
تا نقش آن، به عرض معلی برافکند
ز اشکال تیغ او قلم تیز هندسی
بر سطح ماه خط معما برافکند
ترتیب قوقهٔ کله بندگانش راست
رنگی که افتاب بخارا برافکند
هر شب برای طرف کمرهای خادمانش
دریای چرخ لؤلؤ لالا برافکند
هر سال مه سیاه شود بر امید آنک
روزیش نام خادم و لالا برافکند
آقسنقری است روز و قراسنقری است شب
بر هر دو نام بنده و مولا برافکند
آبای علویند کمر دار و این خلف
راضی بدان که سایه به آبا برافکند
مشفق پدر، مرید پسر به بود که نخل
بر تن کمر به خدمت خرما برافکند
گر بهر عزم کیان بر عراق و پارس
ظل همای رایت علیا برافکند
در گوش گوشوار سمعنا کشد عراق
بر دوش طیلسان اطعنا برافکند
فتح آن چنان کند ید بیضای عسکرش
کاسیب آن به عسکر و بیضا برافکند
ور بر فلک سوار برآید جو مصطفی
زین بر براق رفعت والا برافکند
مهماز او به پهلوی سرطان کند گذار
گر همتش لگام به جوزا برافکند
آنکه از جناب شاه به جنت برد نشان
رشک گران به جنت ماوی برافکند
شیر فلک به گاو زمین رخت برنهد
گر بر فلک نظر به معادا برافکند
گر نه بقای شاه حمایت کند، فنا
بیخ نژاد آدم و حوا برافکند
در مجمعی که شاه و دگر خسروان بوند
او کل بود که سهم بر اجزا برافکند
آری که افتاب مجرد به یک شعاع
بیخ کواکب شب یلدا برافکند
روح القدس بشیبد اگر بکر همتش
پرده در این سراچهٔ اشیا برافکند
نشگفت اگر ز هوش شود موسی آن زمان
کایزد به طور نور تجلی برافکند
نظارگان مصر ببرند دست از آنک
یوسف نقاب طلعت غرا برافکند
از خلق یوسفیش به پیرانه سر جهان
پیرایهٔ جمال زلیخا برافکند
صخره برآورد سر رفعت چو مصطفی
شکل قدم به صخرهٔ صما برافکند
بس دوزخی است خصمش از آن سرخ رو شده است
کآتش به زر ناسره گونا برافکند
چه خصم بر نواحی ملکش کند گذر
چه خوک دم به مسجد اقصی برافکند
از تاختن عدو به دیارش چه بد کند؟
یا بولهب چه وهن به طاها برافکند؟
نقصی به کاسهٔ زر پرویز کی رسد
ز آن خرمگس که سایه به سکبا برافکند
گردون به خصم او چه کلاه مهی دهد
کس دیو را چه زیور حورا برافکند
مدبر بزاد خصمش و گوید که مقبلم
بر خود چنین لقب بچه یارا برافکند
نه دمنه چون اسد نه در منه نام چو سنبله است
هر چند نام بیهده کانا برافکند
دستش به نیزهای که علی الروس اژدهاست
اقلیم روس را به تعدا برافکند
از نام شاه و نام بداندیش او فلک
بر لوح بخت خط معما برافکند
ز آن نام فر بدین سر مسعود بر نهد
زان نام اخ بدان دل دروا برافکند
هر شیر خواره را نرساند به هفت خوان
نام سفندیار که ماما برافکند
شاها طراز خطبهٔ دولت به نام توست
نام آن بود که دولت برنا برافکند
اسم بلند هم به بلند اختری دهد
چون روزگار قرعهٔ اسما برافکند
دست تو شمس و خطی تو خط استواست
کاقلیم شرک را به تعزا برافکند
آری به نای جادوی فرعونی از جهان
ثعبان اسود و ید بیضا برافکند
گفتم که افتاب کفی، سهوم اوفتاد
سهم تو سهو بر دل دانا برافکند
خود آفتاب پیش سخای تو سائلی است
کش لرز شرم وقت تقاضا برافکند
دارم نیاز جنت بزم تو لاجرم
عم دوزخی بر این دل دروا برافکند
زی چشمهٔ حیات رسم خضروار اگر
چشمم نظر به مجلس اعلی برافکند
حربا منم تو قرصهٔ شمسی، روا بود
گر قرص شمس نور به حربا برافکند
زرد است روی آزم و خوش ذوق خاطرم
چون زعفران که رنگ به حلوا برافکند
آزاده بندگیت رها چون کند چو دیو
کو خرمن بهشت به نکبا برافکند
کس خدمتت گذارد یا خود به قحط سال
از حلق کس نوالهٔ حلوا برافکند
ملک عجم چو طعمهٔ ترکان اعجمی است
عاقل کجا بساط تمنا برافکند
تن گرچه سو و اکمک از ایشان طلب کند
کی مهر شه به آتسز و بغرا برافکند
زال ار چه موی چون پر زاع آرزو کند
بر زاغ کی محبت عنقا برافکند
یعقوب هم به دیدهٔ معنی بود ضریر
گر مهر یوسفی به یهودا برافکند
بهرام ننگرد به براهام چون نظر
بر خان و خوان لنبک سقا برافکند
آن کش غرض ز بادیه بیت الحرم بود
کی چشم دل به حله و احیا برافکند
آن کس که یافت طوبی و طرف ریاض خلد
طرفه بود که چشم به طرفا برافکند
این شعر هر که بشنود از شاعران عصر
زهره ز رشک صاحب انشا برافکند
کو عنصری که بشنود این شعر آبدار
تا خاک بر دهان مجارا برافکند
چندان بمان که ماه نو آید عیان ز شرق
وز سوی غرب صبح تلالا برافکند
بادت سعادت ابد و با تو بخت را
مهری که جان سعد به اسما برافکند
بخت تو خواب دیدهٔ بیدار تا ز امن
بر چشم فتنه خواب مهنا برافکند
تو شاد خوار عافیتی تا وبای غم
طاعون به طاعن حسد آوا برافکند
عدل تو آن طراز که بر آستین ملک
هر روز نو طراز مثنا بر افکند
خصمان اسیر قهر تو تا هم به دست قهر
بنیادشان خدای تعالی برافکند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به توصیف زیباییها و تحولات فصل بهار و جشن نوروز پرداخته و نمادهای مختلفی از زندگی، جنگ، و قدرت را به تصویر میکشد. از یک سو، روز به عنوان نماد نیکویی و پیروزی بر تاریکی شب معرفی میشود، و از سوی دیگر، اشاراتی به جنگها و قدرتهای مادی و معنوی حکام و سلاطین دارد. شاعر با استفاده از تمثیلهای گوناگون به انعکاس زیباییهای طبیعت و قهرمانیهای انسانها میپردازد و کلمات را در قالبی هنرمندانه و شگفتانگیز در هم میآمیزد. در نهایت، شعر به تجلیاتی از قدرت، آیندهنگری و برکت زندگی در سایهی محبت و دوستی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: نوروز پرده از چهرهٔ زیبای خود کنار میزند و بر اسب خاکستریرنگ خود، که به دُلدُل مانند شده، برگستوان جنگی میپوشاند؛ یعنی بهار برای نبرد با زمستان آماده میشود.
هوش مصنوعی: خورشید، این سلطانِ تکسوار آسمان، برای جنگ با زمستان (دی) تنگ اسبش را میبندد و بانگ جنگ سر میدهد.
هوش مصنوعی: خورشید با بیست و یک غلام سپیدروی سقلابی، همچون ترکان جنگجو، ناگهان بر سر راه زمستان کمین میگذارد. مقصود از بیست و یک غلام روشن نیست؛ شاید روزها یا ستارگانی باشند که همراه خورشیدند.
هوش مصنوعی: خورشید از برج دلو، که به دلوِ چاه یوسف مانند شده، بیرون میجهد و برای تماشا به برج حوت، که به ماهیِ یونس مانند شده، نگاه میکند؛ یعنی خورشید از دلو به حوت میرود.
هوش مصنوعی: ماهیِ برج حوت مانند نهنگ خورشید را فرو میبلعد و سپس، چنانکه یونس را بیرون انداخت، او را دوباره به صحرا بیرون میاندازد؛ یعنی خورشید از حوت میگذرد و به حمل و بهار میرسد.
هوش مصنوعی: چشمهٔ خورشید به برج ماهی میرسد و مانند فلسهای درخشان پشت ماهیان، بر روی زمین خاکی زیور و شکوفه میپاشد.
هوش مصنوعی: خورشید، آن صلیب آتشین، در آسمان چهارم که خانهٔ مسیح است، دم زندهکنندهٔ مسیح را بر خاک مرده میدمد و زمین را زنده میکند.
هوش مصنوعی: خورشید، که آشپز باغ است و میوهها را میپزد، به برج حمل (بره) چشم میدوزد، همانگونه که برّه به سبزه و علف چشم میدوزد.
هوش مصنوعی: خورشید جامهٔ سپید احرام، یعنی برف، را از پشت کوه برمیدارد و چادر تیرهرنگ ترسایان را بر دوش ابر میاندازد.
هوش مصنوعی: وقتی باد، جامهٔ زندنیجیِ کوهسار یعنی پوشش برف را برمیکشد، بر خاک و سنگ پارچههای ابریشمینِ سندس و خارا، یعنی سبزه و گل، میگستراند.
هوش مصنوعی: مغز هوا از سرما و فضولات زمستان زکام گرفته بود و ابر برای درمان آن بر آن مرهم و ضماد مینهد.
هوش مصنوعی: شب از برج جدی (بزغاله) به روز راه داد و روزها رو به بلندی نهاد، تا شب هرچه از برتری داشت تا رسیدن به برج سنبله (عذرا) از دست بدهد.
هوش مصنوعی: خورشید در برج حمل (گوسفند) دنبهای به شب میدهد تا لاغریِ ناشی از تبِ دِق او را با ملایمت درمان کند؛ یعنی شب کوتاه و نزار شده است.
هوش مصنوعی: ابر تیرهرنگ در پردهٔ سیاهی که به سنگ خماهن میماند، بر سر دنیا رنگ خضاب میگذارد و جهان پیر را جوان و تازه میکند.
هوش مصنوعی: ببین که رنگینکمان شامگاه بر کاغذ تیرهٔ آسمان، که به کاغذ شامی مانند شده، با هفت رنگ چه طغرایی میکشد.
هوش مصنوعی: روز برای بردن بار سنگین کاروان بهار، بر استر سرکشِ گرما پالان مینهد؛ یعنی روزها گرمتر و بلندتر میشوند.
هوش مصنوعی: روز مانند اسکندر از کمینگاه خود کمان میکشد و بر سپاه شب شکستی همچون شکست دارا وارد میکند.
هوش مصنوعی: اگر روز بازتاب شمشیر پادشاه، ابوالمظفر، نیست، پس چگونه بر سپاه دشمنان کمین میزند؟ شاعر از اینجا وصف بهار را به ستایش ممدوح پیوند میدهد.
هوش مصنوعی: اگر روز همان شمشیر پادشاه مازندران نشده است، پس چگونه نهال ستم را میشکند یا از ریشه برمیکند؟
هوش مصنوعی: او سپهبد بزرگی است که وقتی شمشیر زهرآلود و تیرهرنگش را میکشد، در میدان جنگ زهرهٔ شیر خشمگین را میترکاند.
هوش مصنوعی: او کیخسروِ دین و هدایت است؛ چنان بزرگ که طمغاجخان، فرمانروای ترکستان، برای غلامان او از تبت و یغما خراج میگیرد.
هوش مصنوعی: بار خزانهٔ او را بر سمرقند تحمیل میکنند و هزینهٔ پذیرایی درگاهش را بر بخارا میگذارند؛ یعنی شهرهای بزرگ شرق باجگزار او هستند.
هوش مصنوعی: دیری نخواهد گذشت که فرمانروای شام و پادشاه یمن نیز باج او را بر مصر و خراج او را بر صنعا ببندند.
هوش مصنوعی: پادشاه با تلاش و اقبال خود سرزمین عجم را آباد و پرورده میکند و با بخشش نعمتهایش آوازهٔ بخشندگی عرب را، مانند حاتم، از رونق میاندازد.
هوش مصنوعی: هنگامی که در بزم جام اسکندر را پر از آب حیاتِ خضر مینوشد، گنجی به اندازهٔ گنج اسکندر را برای تاراج مردم میافشاند.
هوش مصنوعی: او ماه تمامی است که نیزهاش ستارهٔ سماک رامح است و از اقبالِ کامل بر قلب کشور خود کیمیای سعادت میپاشد.
هوش مصنوعی: با آن نیزهٔ مارمانند، نیش را از دُم کژدم آسمان بیرون میکشد و آن را بر زبانا، چنگالهای کژدم، میافکند. یعنی برج کژدم آسمانی هم در برابر او بیسلاح میشود.
هوش مصنوعی: در جنگ، تیر را بر پشت کمان میگذارد و این دو به شکل چلیپا درمیآیند، تا نام روم و آیین چلیپا را از میان بردارد.
هوش مصنوعی: شمشیر نصرةالدین مانند بال جبرئیل که شهرهای نافرمانان را واژگون کرد، سرزمین دشمنان را مانند سبا به ویرانی و فرورفتن در خاک دچار میکند.
هوش مصنوعی: بخت کیالواشیر از نُه آسمان بالاتر رفته و بر هشت بهشت سایه افکنده است.
هوش مصنوعی: نُه حرفِ نام او در ده گونه تعویذِ جان جای دارد، تا نقش آن را بر عرش برین بنگارد.
هوش مصنوعی: قلم تیزِ هندسهدان از روی شکلهای شمشیر او، بر سطح ماه خطی رمزآمیز و معماگونه رسم میکند.
هوش مصنوعی: آرایش و رنگ تارک کلاه بندگانش همان رنگ زرینی است که خورشید بر بخارا میافکند.
هوش مصنوعی: هر شب دریای آسمان برای آراستن کمربند خدمتکارانش مرواریدهای درخشان، یعنی ستارگان، فرو میریزد.
هوش مصنوعی: ماه هر سال سیاه میشود، به این امید که روزی او را خادم و لالای پادشاه بنامند.
هوش مصنوعی: روز غلامی سپید به نام آقسنقر است و شب غلامی سیاه به نام قراسنقر، و پادشاه بر هر دو نام بنده مینهد و خود مولای آنان است.
هوش مصنوعی: پدرانِ آسمانی، یعنی افلاک و ستارگان، کمر به خدمت او بستهاند و این فرزند خشنود است که بر پدران خود سایهٔ حمایت بیفکند.
هوش مصنوعی: پدری که مهربان و خدمتگزار پسر باشد بهتر است؛ چنانکه درخت خرما بر تنهٔ خود کمر میبندد و به خدمت میوهاش، خرما، میایستد.
هوش مصنوعی: اگر به آهنگ گرفتن عراق و پارس، که سرزمین کیانیان بوده، سایهٔ همای پرچم بلندش را بر آنها بیفکند،
هوش مصنوعی: عراق گوشوارهٔ «شنیدیم» را در گوش میکند و ردای «فرمان بردیم» را بر دوش میاندازد؛ یعنی بهآسانی فرمانبردار او میشود.
هوش مصنوعی: دست درخشان سپاهش، مانند ید بیضای موسی، چنان پیروزی به دست میآورد که آسیب آن به شهرهای عسکر و بیضا هم میرسد.
هوش مصنوعی: و اگر مانند پیامبر سوار به آسمان برود، زین بر براقِ بلندیِ مقام مینهد.
هوش مصنوعی: اگر همت او لگام بر برج جوزا بزند، مهمیزش به پهلوی برج سرطان میخورد؛ یعنی اسب همتش بر فراز برجهای آسمان میتازد.
هوش مصنوعی: کسی که از درگاه شاه نشانی با خود به بهشت ببرد، بهشت سخت بر آن درگاه رشک میبرد.
هوش مصنوعی: اگر شاه با نگاه دشمنی به آسمان بنگرد، شیرِ فلک، یعنی برج اسد، از ترس بار میبندد و به نزد گاوی که زمین بر پشت اوست میگریزد.
هوش مصنوعی: اگر بقای شاه پشتیبان جهان نبود، نیستی ریشهٔ نسل آدم و حوا را برمیکند.
هوش مصنوعی: در انجمنی که شاه و پادشاهان دیگر گرد آمده باشند، او مانند «کل» است و دیگران چون «اجزا»، و هیبت او بر همه سایه میافکند.
هوش مصنوعی: آری، خورشیدِ تنها با یک پرتو، ستارگانِ درازترین شب سال را از میان میبرد؛ شاه نیز در برابر دیگر شاهان چنین است.
هوش مصنوعی: اگر همتِ دوشیزهوار و دستنخوردهٔ او در این سرای جهان پرده از رخ بردارد، حتی جبرئیل از شکوه آن آشفته و بیقرار میشود.
هوش مصنوعی: شگفت نیست که موسی آن هنگام که خداوند نور تجلّی خود را بر کوه طور افکند، از هوش برود؛ جلوهٔ همت شاه نیز چنین بیهوشکننده است.
هوش مصنوعی: تماشاگرانِ مصر آنگاه که یوسف نقاب از چهرهٔ تابان خود برگیرد، دستهای خود را میبرند؛ دیدار شاه نیز چنین حیرتآور است.
هوش مصنوعی: از خوی یوسفوار او، جهانِ پیر در روزگار پیری، همچون زلیخا که به برکت یوسف جوان شد، زیور زیبایی و جوانی بر خود میپوشد.
هوش مصنوعی: هنگامی که او مانند پیامبر بر سنگ سخت گام بگذارد، آن صخره سر به بلندی و افتخار برمیافرازد؛ اشاره به جای پای پیامبر بر صخرهٔ بیتالمقدس در شب معراج.
هوش مصنوعی: دشمن او سخت دوزخی است و سرخروییاش از آن است که آتش بر زرِ ناسره رنگ میزند؛ یعنی سرخی رویش نشانهٔ رسوایی و ناسرگی اوست نه شکوه.
هوش مصنوعی: گذشتن دشمن از مرزهای قلمرو او همانقدر ناپاک و بیاثر است که خوکی دم خود را بر مسجدالاقصی بکشد.
هوش مصنوعی: تاختوتاز دشمن به سرزمین او چه زیانی میتواند برساند؟ همانگونه که ابولهب نتوانست خواریای به پیامبر برساند.
هوش مصنوعی: اگر خرمگسی بر آش سرکه سایه بیفکند، کاسهٔ زرین خسروپرویز عیبی نمییابد؛ دشمن نیز به شکوه شاه آسیبی نمیزند.
هوش مصنوعی: آسمان به دشمن او چه تاج بزرگی میتواند بدهد؟ کسی زیور حوریان را بر دیو نمیپوشاند.
هوش مصنوعی: دشمن او بدبخت زاده شده است و با این همه میگوید که من نیکبختم؛ با چه گستاخیای چنین لقبی بر خود مینهد؟
هوش مصنوعی: دمنه، که شغالی بیش نیست، همانند شیر نمیشود و درمنه، که گیاهی بیارزش است، همانند سنبله نمیشود؛ هرچند نادان نامهای بیهوده بر چیزها بگذارد.
هوش مصنوعی: دست او با نیزهای که بر سر دشمنان روس همچون اژدهاست، سرزمین روس را با یورش خود زیر و زبر میکند.
هوش مصنوعی: آسمان از نام شاه و نام بدخواه او بر لوح بخت معمایی نوشته است.
هوش مصنوعی: از یک نام، فرّ و شکوه بر این سرِ خجسته (شاه) مینهد و از نام دیگر، «آخ» و ناله بر آن دل آویخته و پریشان (دشمن) میافکند.
هوش مصنوعی: هر نوزادی که ماما نام اسفندیار بر او بگذارد، به هفتخوان نمیرسد؛ یعنی نام بزرگ به تنهایی کسی را بزرگ نمیکند.
هوش مصنوعی: ای شاه، زینت خطبهٔ دولت به نام توست؛ نامِ راستین آن است که بخت جوان بر کسی بنهد.
هوش مصنوعی: هنگامی که روزگار قرعهٔ نامها را میافکند، نام بلند را نیز به کسی میدهد که بختی بلند دارد.
هوش مصنوعی: دست تو چون خورشید است و نیزهٔ تو چون خط استوا راست و درخشان است و سرزمین کافران را به سوگ و ماتم مینشاند.
هوش مصنوعی: آری، همچون موسی که با اژدهای سیاه و دست سپید جادوی فرعون را از جهان برانداخت، نیزه و دست تو نیز جادو و فریب دشمنان را نابود میکند.
هوش مصنوعی: گفتم دست تو مانند آفتاب است، اما خطا کردم؛ هیبت تو چنان است که دل دانایان را هم به اشتباه میاندازد.
هوش مصنوعی: آفتاب در برابر بخشش تو گدایی بیش نیست که هنگام درخواست از شرم به لرزه میافتد؛ لرزش نور خورشید را لرزش شرم دانسته است.
هوش مصنوعی: به بزم بهشتمانند تو نیازمندم؛ از این رو غم، آتشی دوزخی بر این دل سرگشته و نگران من میافکند.
هوش مصنوعی: اگر چشمم به مجلس والای تو نگاه کند، مانند خضر به چشمهٔ آب حیات میرسم.
هوش مصنوعی: من مانند آفتابپرست (حربا) هستم که همیشه رو به خورشید دارد و تو قرص خورشیدی؛ سزاوار است که خورشید بر آفتابپرست نور بتاباند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ نیاز و آرزویم زرد و پریدهرنگ است، اما ذوق و طبع شعرم شیرین است؛ مانند زعفران که خود زرد است و به حلوا رنگ و طعم میدهد.
هوش مصنوعی: انسان آزاده چگونه بندگی تو را رها کند؟ مگر مانند شیطان باشد که با سرپیچی، خرمن بهشت را به باد داد.
هوش مصنوعی: آیا کسی خدمت تو را رها میکند؟ این مانند آن است که کسی در سال قحطی لقمهٔ حلوا را از گلوی خود بیرون بیندازد.
هوش مصنوعی: چون سرزمین عجم طعمهٔ ترکانِ بیگانهزبان شده است، خردمند هرگز بساط آرزو و امیدش را نزد آنان نمیگسترد.
هوش مصنوعی: هرچند تن برای زنده ماندن آب و نان (به ترکی «سو» و «اکمک») از آنان بخواهد، مهر شاه هرگز به امیرانی چون آتسز و بغرا داده نمیشود؛ یعنی دل شاعر تنها به تو بسته است.
هوش مصنوعی: زال هرچند آرزو دارد مویش مانند پر زاغ سیاه باشد، هرگز محبت سیمرغ (پرورندهٔ خود) را به زاغ نمیدهد.
هوش مصنوعی: اگر یعقوب محبتی را که به یوسف داشت به یهودا میداد، در حقیقت از دیدهٔ معنا نابینا بود.
هوش مصنوعی: بهرام گور وقتی خانه و سفرهٔ لنبک سقای بخشنده را دید، دیگر به براهام توانگر بخیل اعتنایی نکرد؛ اشاره به داستان شاهنامه است.
هوش مصنوعی: کسی که مقصودش از پیمودن بیابان رسیدن به کعبه است، هرگز دل به خیمهها و قبیلههای سر راه نمیبندد.
هوش مصنوعی: کسی که به درخت طوبی و باغهای بهشت رسیده، عجیب است اگر به درختچهٔ گز نگاه کند.
هوش مصنوعی: هر یک از شاعران روزگار که این شعر را بشنود، صاحبسخن از رشک و حسد زهرهاش میترکد.
هوش مصنوعی: کجاست عنصری تا این شعر روان و پرطراوت را بشنود و از رقابت دست بکشد و بر دهان همچشمی خاک بریزد.
هوش مصنوعی: آنقدر زنده بمان که ماه نو از مشرق آشکار شود و صبح از سوی مغرب بدرخشد؛ یعنی همیشه و تا ابد.
هوش مصنوعی: سعادت جاودان نصیبت باد و بخت با تو چنان مهری داشته باشد که جان عاشقی چون سعد به معشوقی چون اسما دارد.
هوش مصنوعی: بختت همیشه بیدار باد تا از امنیتی که میآورد، خوابی خوش و آرام بر چشم فتنه بیفکند و فتنه را بخواباند.
هوش مصنوعی: تو با تندرستی و شادی زندگی کن، و وبای غم، طاعون را به جان بدگوی حسود بیندازد.
هوش مصنوعی: عدل تو نقش و حاشیهای است که هر روز نقشی تازه و دوچندان بر آستین پادشاهی میافزاید.
هوش مصنوعی: دشمنانت گرفتار خشم تو باشند تا خداوند بزرگ با دست قهر، بنیادشان را براندازد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گردون نقاب صبح به عمدا برافکند
راز دل زمانه به صحرا برافکند
مستان صبح چهره مطرا به میکنند
کاین پیر طیلسان مطرا برافکند
جنبید شیب مقرعهٔ صبح دم کنون
[...]
بی صرفه در تنور کن آن زرِّ صرف را
کو شعلها بصرفه و عوّا برافکند
طاوس بین که زاغ خورد و آنگه از گلو
گاو رس ریزهایِ منقّی برافکند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.