نه به دولت نظری خواهم داشت
نه ز سلوت اثری خواهم داشت
نه از آن روز فرو رفتهٔ عمر
پس پیشین خبری خواهم داشت
میوه دارم که به دی مه شکفد
که نه برگی نه بری خواهم داشت
کرم شب تابم در تابش روز
که نه زوری نه فری خواهم داشت
وه که سد ره من جان و دل است
که به سدره مقری خواهم داشت
نه نه کارم ز فلک نیک بد است
من هراس از بتری خواهم داشت
شیشهای بینم پر دیو و پری
من پی هر بشری خواهم داشت
از بر عالم گوساله پرست
رخت بر گاو ثری خواهم داشت
تیر باران بلا پیش و پس است
از فراغت سپری خواهم داشت
همه روز و شب عمرم خواب است
خواب شب مختصری خواهم داشت
روز اعمی است شب انده من
که نه چشم سحری خواهم داشت
بخت گویند که در خواب خر است
مه نه دنبال خری خواهم داشت
گرچه چون آب همه تن زرهم
نه امید ظفری خواهم داشت
چون زره گرچه همه تن چشمم
نه به دیدن بصری خواهم داشت
به زمستان چو تموز از تف آه
تاب خانهٔ جگری خواهم داشت
خانه جان دارم و خوانچه سرخوان
که نه طبخی نه خوری خواهم داشت
چارپایی دو سه و یک دو غلام
چارپا هم بکری خواهم داشت
نه جنیبت نه ستام و نه سلاح
نز وشاقان نفری خواهم داشت
کاه برگی تن و جو سنگی صبر
کاه و جو این قدری خواهم داشت
از فلک خیمه و از خاک بساط
وز سرشک آب خوری خواهم داشت
چون ز تبریز رسم سوی هرات
هم به ری رهگذری خواهم داشت
عقرب از طالع تبریز و ری است
نه ز عقرب ضرری خواهم داشت
من چو برجیس ز حوت آمدهام
سرطان مستقری خواهم داشت
گرچه دریاست عراق از سفرش
نه امید گهری خواهم داشت
تشنه لب بر لب دریا چو صدف
سرو تن پی سپری خواهم داشت
صدفش چشم ندارم لیکن
از نهنگش حذری خواهم داشت
عزلتی دارم و امن اینت نعیم
زین دو نعمت بطری خواهم داشت
هیچ درها سوی درها نبرم
که نه زین به درری خواهم داشت
گرچه آتش سرم و باد کلاه
نه پی تاجوری خواهم داشت
نه در هیچ سری خواهم کوفت
نه سر هیچ دری خواهم داشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: خاقانی در این قصیده با ردیف «خواهم داشت» از بیبهرگی و ناکامی خود در دنیا میگوید و خود را به میوهٔ زمستانی و کرم شبتاب در روز تشبیه میکند. سپس فقر و بیساز و برگی سفرش را برمیشمارد و از راه تبریز و ری و هرات و اشارههای نجومی سخن میگوید. او از دریای عراق و بزرگانش امید گوهری ندارد و از خطرشان پرهیز میکند. در پایان، گوشهنشینی و امنیت را بالاترین نعمت میداند و سوگند میخورد که بر در هیچ صاحبقدرتی نرود.
هوش مصنوعی: نه به ثروت و اقبال دنیا چشمی خواهم داشت و نه از آرامش و تسلّی نشانی خواهم یافت.
هوش مصنوعی: از آن روزگار عمر که سپری شده و فرو رفته، دیگر خبری از پس و پیش آن نخواهم داشت؛ گذشته برای من به کلی از دست رفته است.
هوش مصنوعی: مانند میوهای هستم که در دیماه و زمستان شکوفه کند؛ از این رو نه برگی خواهم داشت و نه باری.
هوش مصنوعی: مانند کرم شبتاب در روشنایی روزم که هیچ نیرو و فروغی ندارد؛ در این روزگار من هم توان و شکوهی ندارم.
هوش مصنوعی: افسوس که جان و دل خودم سدّ راه من شدهاند، وگرنه جایگاهم در سدرةالمنتهی میبود. «سد ره» و «سدره» با هم جناس دارند.
هوش مصنوعی: نه، نه؛ آنچه فلک برای من نیک میشمارد خود بد است و من از این هم بدتر میترسم.
هوش مصنوعی: دنیا را چون شیشهای پر از دیو و پری میبینم؛ پس به هر انسانی بدگمانم و مراقب او خواهم بود، چون شاید دیوی در جامهٔ آدمی باشد.
هوش مصنوعی: از این جهان گوسالهپرست و نادان کوچ میکنم و بار خود را بر گاو زیر زمین مینهم؛ یعنی به خاک و گوشهگیری پناه میبرم.
هوش مصنوعی: تیرهای بلا از پیش و پس میبارد و من در برابر آن، فراغت و بینیازی را سپر خود خواهم کرد.
هوش مصنوعی: همهٔ روز و شب عمرم چون خوابی است که میگذرد، و از خواب شب جز اندکی بهره نخواهم داشت.
هوش مصنوعی: شب اندوه من مانند روزِ آدم نابیناست که هرگز روشن نمیشود؛ هیچ امیدی به دیدن سحر ندارم.
هوش مصنوعی: میگویند بخت در خوابی سنگین و غافل است؛ من به دنبال چنین بخت نادانی نخواهم رفت.
هوش مصنوعی: هرچند مانند آب که موجش به زره میماند سراسر زرهپوشم، هیچ امید پیروزی ندارم.
هوش مصنوعی: هرچند مانند زره که پر از حلقههایی چون چشم است سراسر چشمم، هیچ بینایی برای دیدن ندارم.
هوش مصنوعی: در زمستان، از گرمای آه سوزانم، جگرم مانند تابستان گرم است و خانهام را گرم میکند.
هوش مصنوعی: خانهام همان جانم است و سفرهام تهی است؛ نه پختنی خواهم داشت و نه خوردنی.
هوش مصنوعی: اگر دو سه چارپا و یکی دو غلام داشته باشم، آن چارپایان هم کرایهای و از آنِ دیگران است.
هوش مصنوعی: نه اسب یدک دارم، نه زین و لگام آراسته و نه سلاح، و نه حتی یک تن از غلامان و خدمتکاران.
هوش مصنوعی: تنم به اندازهٔ برگ کاهی لاغر است و صبرم به سنگینی دانهٔ جویی؛ توشهٔ کاه و جوِ من همین اندازه است.
هوش مصنوعی: آسمان خیمهٔ من و خاک فرش من خواهد بود و اشکم آب آشامیدنی من.
هوش مصنوعی: هنگامی که از تبریز به سوی هرات بروم، گذرم بر شهر ری نیز خواهد افتاد.
هوش مصنوعی: طالع تبریز و ری برج عقرب است، اما من از این عقرب آسیبی نخواهم دید.
هوش مصنوعی: من مانند برجیس که از برج حوت بیرون آمده باشد، در برج سرطان، که جای شرف اوست، آرام خواهم گرفت؛ یعنی سفرم به سرانجام نیک میرسد.
هوش مصنوعی: هرچند عراق برای مسافر مانند دریایی پر از گوهر است، من امید هیچ گوهری از آن ندارم.
هوش مصنوعی: مانند صدفی تشنهلب بر کنار دریا هستم که سر و تنش زیر پای رهگذران لگدمال میشود.
هوش مصنوعی: چشم به صدف و مروارید آن دریا ندارم، ولی از نهنگش بیمناکم و پرهیز خواهم کرد.
هوش مصنوعی: گوشهنشینی و امنیت دارم و این خود نعمتی بزرگ است؛ از این دو نعمت شاد و سرخوش خواهم بود.
هوش مصنوعی: مرواریدهای سخنم را به درگاه هیچکس نخواهم برد، زیرا گوهری بهتر از این گوشهنشینی نمیخواهم.
هوش مصنوعی: هرچند سری پرشور چون آتش و کلاهی پرغرور چون باد دارم، در پی تاج و سروری نخواهم بود.
هوش مصنوعی: به در خانهٔ هیچ بزرگی نخواهم کوبید و سودای هیچ درگاهی را در سر نخواهم داشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.