زهی با چهره ات گلبار گلزار
رخت گلگونۀ رخسار گلزار
شکسته تاب زلفت پای سنبل
نهاده دست حسنت خار گلزار
مگر در گلستان بگذشته یی دوش
که می خندد در و دیوار گلزار
چو عهدت سست بدزین پیش و اکنون
چو خشمت تیز شد بازار گلزار
صبا کو با تن بیمار هر دم
بجان کوشید در تیمار گلزار
چو بوی زلف و رنگ عارضت دید
بیک ره سست شد در کار گلزار
خراب آباد بد، گر لطف خواجه
نگشتی چون صبا معمار گلزار
نگار سرو قد دیدی بآیین
نگه کن قدّ آن سرو نگارین
قبای لطف بر بالای سروست
ولی بی تو که را پروای سروست؟
اگر در چشم آیی جای آن هست
که اندر جویباران جای سروست
ببالای تو ماند راستی را
دلم را زین سبب سودای سروست
چو سرو آزاد کرد قامت تست
چرا گویم قدت همتای سروست؟
مگر شادی قدّت خورد نرگس
که مست افتاده اندر پای سروست
همه پشت زمین روی شکوفه ست
همه زیر فلک بالای سروست
چو رای خواجه میلش زی بلند یست
از ان طبعم چنین جویای سروست
چنار از جان هوا خواه بهارست
ز بس کش دست نعمت بر چناراست
ز زلفت بس که می ریزد بنفشه
ز گلبرگت همی خیزد بنفشه
جهان شد چون دهانت تنگ بروی
که در لعل تو آویزد بنفشه
غذای نرگس بیمارت اینست
که با شکّر بر آمیزد بنفشه
چه جادوییست چشم ناتوانت؟
که از آتش برانگیزد بنفشه
ز رویت سر چرا برتافت زلفت؟
مگر کز لاله پرهیزد بنفشه
فرو می پیچد از دست خطت پای
که از گلزار بگریزد بنفشه
سر زلف چو نوک کلک خواجه ست
که بر کافور می ریزد بنفشه
بآتش غنچه زان پیکان در آکند
که نیلوفر سپر بر آب افکند
دهد مردم لب خندان غنچه
نشانی از دل ویران غنچه
درآمد تازه روی و قرطه بگشاد
زهی! صد آفرین بر جان غنچه
هم اکنون باد نوروزی بیک دم
همه پیدا کنم پنهان غنچه
مگر لاله دهان زان بازکردست
که گیرد در دهان پستان غنچه
بدین ده دانۀ گاورس کافکند
صبا اندرین انبان غنچه
بخون دل فراهم کرد صد برگ
که بلبل می رسد مهمان غنچه
چو سوفار از نسیم لطف خواجه
لبالب خنده شد پیکان غنچه
صبا چون من ز عشق روی دلدار
گهی دیوانه باشد گاه بیمار
زهی نقش رخت بر گلشن گل
گرفته سنبلت پیرامن گل
ز رعنایی ترا عاری نباشد
که تر نیکوتر آید دامن گل
بناز و لابۀ ما هر دو ماند
خروش بلبل و خندیدن گل
مگر با خار سرتیزاندر آویخت؟
کزینسان پاره شد پیراهن گل
خط سبزت توان برخواندن از دور
بشبگیر از چراغ روشن گل
زرشک روی تو وز آه سردم
بیفسردست خون اندر تن گل
ز شرم تست یا از خشم خواجه
که آتش بردمید از خرمن گل
همه یا رنگ رز یا بو فروشند
که زیر سر و تنها باده نوشند
خوشا بوقت سحر آواز بلبل
خوشا بر شاخ گل پرواز بلبل
چمن بس با نوا جاییست کآنجا
همه برگ گلست و ساز بلبل
نمیشاید تحمّل کردن انصاف
بدلتنگیّ غنچه ناز بلبل
نوای چنگ و بانگ عاشقانست
بهر شام و سحر دمساز بلبل
صبا برسوسن و گل جامه بدرید
از آن شد آشکارا راز بلبل
خوشست این گنبد گل خاصه وقتی
که پیچد اندرو آواز بلبل
رسیل بلبلم در مدح خواجه
تو طوطی دیده یی انباز بلبل؟
جهان در بزم نوروزی نشسته ست
بیاد خواجه جام لاله در دست
گرافتد عکس رایش در شکوفه
بتابد همچنان اختر شکوفه
و گر درسایۀ دستش کند جای
چو گل زرّین شود یکسر شکوفه
همی زاید چو رای روشن او
بطفلی پیر از مادر شکوفه
درخت خشک از وجودش خورد آب
کند درحال سیم و زر شکوفه
ز جود دست او روزی چونرگس
ز زر بر سر نهاد افسر شکوفه
صبا از خاک پایش شمّه یی داشت
دروم زان ریختش بر سر شکوفه
درم بخشید و سر سبزی بدل یافت
چو دست صدر دین پرور شکوفه
همایون رکن دین ، مسعود ساعد
که دین را زو ممهّد شد قواعد
زعدلش گر کند دستور نرگس
نیاید در چمن مخمور نرگس
نهد گردن بخاک پایش ارچه
بتاج زر بود مغرور نرگس
بجای مردم چشمش کند کار
اگر بیند رخش از دور نرگس
خراب ار بود وقتی اندرین دور
شدست از سیم و زر معمور نرگس
خیال رایش ار در خواب بیند
شود با دیدۀ پر نور نرگش
عجب نبود گر از بهر دواتش
سیه گردد چو چشم حور نرگس
نیارد کرد در ایّام عدلش
نظر در غنچۀ مستور نرگس
زهی تاریخ دولت روزگارت
مبارک باد فصل نوبهارت
ببستان تا دهان بگشود سوسن
بمدحت صد زبان فرسود سوسن
زبهر دور باش بندگانت
سنان آبگون بنمود سوسن
چو کاغذ صفحۀ رخسار خود را
برای خطّ تو بزدود سوسن
چمن هرّای زرّش ساخت از گل
که همچون گوش خنگت بود سوسن
برآمد خنجر چون آب در دست
چو نام دشمنت بشنود سوسن
کشید از خاک پاییت سرمه نرگس
کف راد ترا بستود سوسن
دو چشمش گشت زراندود نرگس
زبانش گشت سیم آلود سوسن
هزارآوای بستان شریعت
پناه خلق ، سلطان شریعت
زبأست خون شود در سنگ لاله
زشرم خلقت آرد رنگ لاله
زبون شد آتش از سهم تو زینست
که گیرد هردمش در چنگ لاله
بیمن عدل تو عالم چنان شد
که ساغر میزند برسنگ لاله
نسیم لطف تو هرجا که بگذشت
دمد فرسنگ در فرسنگ لاله
اگرچه ز آتش سودا چو خصمت
دلی دارد چو دود آهنگ لاله
بسعی خاطر روشنگر تو
کنون بزداید از دل زنگ لاله
بمشک ومی بشست اوّل دهان پس
سوی مدحت تو کرد آهنگ لاله
صبا از شرم لطفت ناتوان شد
جهان پیر از فرّت جوان شد
چو گشت از روی تو دلشاد نوروز
در گنج طرب بگشاد نوروز
یکایک هرچه نقد خوشدلی بود
بطبع بندگانت داد نوروز
مثال بندگیّ خود ادا کرد
بدست سوسن آزاد نوروز
برو بد خاک درگاه تو هر روز
بجعد سنبل و شمشاد نوروز
جهان زانصاف مینازد که آموخت
ز تو آیین عدل و داد نوروز
همی تا خرمن گل را بصحرا
دهد هر صبحدم بر باد نوروز
حسودت را زدم هر دم خزانست
ترا هر روز از نو باد نوروز
قوام الدّین چو بختت همنشین باد
چنین خودهست و تا بادا چنین باد
سر افرازی که جاویدش بقا باد
کفش سر چشمۀ فیض سخا باد
بدان تا نگسلد از گردش چرخ
زجانش رشتۀ جانت دو تا باد
چو پشت او قوی از بازوی تست
چو فرمان تو کام او روا باد
تو سعد اکبری او ماه انور
قرآن هر دو با هم سالها باد
بداندیش شما از هر مرادی
چو خوبی از وفا دایم جدا باد
شما بایکدیگر چون نور و خورشید
جهان در سایۀ عدل شما باد
نفسهای دهان صبح صادق
همه آمین این ورد دعا باد
طناب عمرتان اندر سلامت
بهم پیوسته بادا تا قیامت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر در وصف زیباییها و نوازشهای طبیعت و همچنین ستایش از محبوبی است که شمایل او به گلها و گیاهان تشبیه شده است. شاعر از زیبایی چهره و زلف معشوق میگوید و حالات و جلوههای گلزار را به او نسبت میدهد. او به تأثیر عشق بر زندگی و طبیعت اشاره میکند و زیبایی معشوق را به گونهای توصیف میکند که درختان و گلها تحت تأثیر عشق و محبت او به طراوت و شادابی میرسند. شعر در ادامه به رابطه بین عشق، طبیعت و تحولاتی که در فصل بهار اتفاق میافتد، میپردازد و نویدبخش خوشی و سبزی جدیدی است که با آمدن نوروز به زندگی میسر میشود. در نهایت، شاعر دعا میکند که طافت و دوستی بین محبوب و محبوبش همیشگی و پایدار باشد.
هوش مصنوعی: آفرین بر تو که چهرهات گلزار را پر از گل میکند و رخسار تو سرخابِ چهرهٔ گلزار است؛ یعنی زیبایی گلزار از روی تو گرفته شده است.
هوش مصنوعی: پیچوتاب زلف تو پای سنبل را شکسته و آن را از رونق انداخته است، و زیبایی تو بر خار گلزار دست گذاشته و آن را مهار کرده است.
هوش مصنوعی: گویا دیشب از گلستان گذشتهای که اکنون در و دیوار گلزار از شادی میخندد و شکفته است.
هوش مصنوعی: بازار گلزار پیش از این مانند پیمان تو سست و بیرونق بود، اما اکنون مانند خشم تو تند و پررونق شده است.
هوش مصنوعی: باد صبا که با تن بیمار و ناتوانش، هر لحظه از جان در پرستاری گلزار میکوشید...
هوش مصنوعی: ...وقتی بوی زلف و رنگ چهرهٔ تو را دید، یکباره در کار گلزار سست شد، چون دانست زیبایی تو از گلزار برتر است.
هوش مصنوعی: اگر لطف خواجه، یعنی ممدوح، مانند صبا گلزار را آباد نمیکرد، گلزار ویرانهای بیش نبود.
هوش مصنوعی: نگار سروقامت را با آن آراستگی دیدی؛ اکنون قامت آن سرو نقشونگارین را تماشا کن.
هوش مصنوعی: جامهٔ لطف و زیبایی بر قامت سرو راست آمده است، اما بی تو چه کسی پروای سرو را دارد؟
هوش مصنوعی: اگر تو در چشم من جای بگیری سزاوار است، زیرا جای سرو کنار جویبار است و چشم پر از اشک من جویبار است.
هوش مصنوعی: سرو براستی به قامت تو شبیه است و از همین رو دلم شیفتهٔ سرو است.
هوش مصنوعی: قامت تو سرو را آزاد کرده و از آن برتر است؛ پس چرا بگویم قامتت همتای سرو است؟
هوش مصنوعی: گویا نرگس به شادی قامت تو شراب نوشیده که مست در پای سرو افتاده است.
هوش مصنوعی: سراسر روی زمین را شکوفه پوشانده و سراسر زیر آسمان را قامت سروها پر کرده است.
هوش مصنوعی: چون اندیشهٔ خواجه همیشه به بلندی میل دارد، طبع من نیز جویای سرو بلندقامت است.
هوش مصنوعی: چنار از جان هواخواه بهار است، زیرا بهار بسیار به او نعمت بخشیده است؛ برگهای چنار نیز مانند دستی گشادهاند.
هوش مصنوعی: از زلف تو بس که بنفشه فرو میریزد، از برگ گل چهرهات نیز بنفشه میروید؛ یعنی موی تیره بر رخسار تو مانند بنفشه بر گلبرگ است.
هوش مصنوعی: جهان برای بنفشه مانند دهان تو تنگ شده است، چون بنفشه، یعنی خط یا زلف تو، به لب لعل تو آویخته است.
هوش مصنوعی: غذای چشم بیمار نرگسمانند تو این است که بنفشه با شکر آمیخته شود؛ گلشکر و بنفشه در طب قدیم داروی بیمار بوده است.
هوش مصنوعی: چشم بیمار و خمار تو چه جادویی دارد که از آتش رخسارت بنفشه، یعنی خط سیاه، میرویاند؟
هوش مصنوعی: چرا زلفت از رویت سر برتافته و دور شده است؟ شاید بنفشه از لاله پرهیز میکند.
هوش مصنوعی: بنفشهٔ زلف از دست خط تو پای خود را درهم میپیچد تا از گلزار چهرهات بگریزد.
هوش مصنوعی: سر زلف تو مانند نوک قلم خواجه است که بر کاغذ سپید چون کافور، مرکب سیاه چون بنفشه میریزد.
هوش مصنوعی: غنچه از ترس آن پیکان، یعنی خار یا تیر، خود را در آتش سرخی فرو برده است و نیلوفر سپر خود را بر آب انداخته و تسلیم شده است.
هوش مصنوعی: لب خندان و شکفتهٔ غنچه به مردم نشانی از دل پریشان و ویران او میدهد؛ یعنی شکفتن غنچه در واقع پاره شدن و ویرانی درون اوست.
هوش مصنوعی: غنچه با چهرهای تازه و شاداب پدیدار شد و جامهٔ کوتاه خود را گشود. آفرین بسیار بر او باد!
هوش مصنوعی: باد نوروزی میگوید: همین حالا با یک دمیدن، همهٔ آنچه را در درون غنچه پنهان است آشکار میکنم.
هوش مصنوعی: گویی لاله دهانش را از آن رو گشوده است که مانند کودکی پستان غنچه را به دهان بگیرد.
هوش مصنوعی: گویا صبا این چند دانهٔ ارزنمانند، یعنی دانههای ریز درون گل، را در انبان غنچه ریخته است.
هوش مصنوعی: غنچه با خون دل صد برگ گلبرگ فراهم آورد، زیرا بلبل به مهمانی او میآید.
هوش مصنوعی: غنچه که مانند پیکان بسته بود، از نسیم لطف خواجه مانند سوفار تیر گشوده شد و سراسر خنده گشت.
هوش مصنوعی: صبا نیز مانند من از عشق روی دلدار گاهی دیوانهوار تند و شوریده میوزد و گاهی سست و بیمارگونه.
هوش مصنوعی: آفرین بر نقش چهرهات که مانند گلستان گل است و زلف سنبلمانندت گرداگرد گل چهرهات را گرفته است.
هوش مصنوعی: خودآرایی و ناز برای تو ننگ نیست، چنانکه دامن گل هرچه تر و شادابتر باشد زیباتر است.
هوش مصنوعی: خروش بلبل و خندیدن گل به ناز تو و لابه و زاری ما میماند؛ گل مانند معشوق ناز میکند و بلبل مانند عاشق مینالد.
هوش مصنوعی: آیا گل با خار تیزسر درگیر شده است که پیراهنش اینگونه پاره شده است؟
هوش مصنوعی: خط سبز رخسارت را میتوان از دور و در سپیدهدم، در پرتو چراغ روشن گل چهرهات، خواند.
هوش مصنوعی: از رشک بر روی تو و از آه سرد من، خون در تن گل افسرده و منجمد شده است.
هوش مصنوعی: سرخی گل یا از شرم روی توست یا از خشم خواجه که گویی آتشی از خرمن گل زبانه کشیده است.
هوش مصنوعی: گلها همه یا رنگ تاک و شراب میفروشند یا بو، و زیر سرو تنها باده مینوشند.
هوش مصنوعی: چه خوش است آواز بلبل هنگام سحر و چه خوش است پرواز او بر شاخهٔ گل.
هوش مصنوعی: چمن جایی پر از نوا و سامان است، زیرا همهجا برگ گل است و ساز بلبل.
هوش مصنوعی: انصاف نیست که بلبل به دلتنگی و بسته بودن غنچه ناز کند و نتوان این را تحمل کرد.
هوش مصنوعی: نوای چنگ و فریاد عاشقان در هر شام و سحر همدم و همراه بلبل است.
هوش مصنوعی: صبا جامهٔ سوسن و گل را درید و به همین سبب راز عشق بلبل آشکار شد.
هوش مصنوعی: این گنبد گل خوش است، بهویژه هنگامی که آواز بلبل در آن بپیچد و طنین اندازد.
هوش مصنوعی: من در ستایش خواجه همآواز بلبلم؛ آیا تا کنون طوطی دیدهای که شریک و همآواز بلبل باشد؟ یعنی شاعر هم شیرینسخن است و هم خوشنوا.
هوش مصنوعی: جهان در بزم نوروز نشسته و به یاد خواجه جامی از لاله در دست گرفته است.
هوش مصنوعی: اگر پرتو اندیشهٔ روشن ممدوح بر شکوفه بیفتد، شکوفه مانند ستاره درخشان میشود.
هوش مصنوعی: و اگر شکوفه در سایهٔ دست بخشندهٔ او جای بگیرد، مانند گل سراسر زرین میشود.
هوش مصنوعی: شکوفه مانند رأی روشن و پختهی او، در همان کودکی پیر و سپیدموی از مادر زاده میشود؛ یعنی سپیدی شکوفه را به پختگی رأی ممدوح در جوانی تشبیه کرده است.
هوش مصنوعی: درخت خشک از وجود و بخشش او آب خورد و بیدرنگ شکوفهای از سیم و زر برآورد.
هوش مصنوعی: روزی شکوفه از بخشش دست او مانند نرگس تاجی از زر بر سر گذاشت.
هوش مصنوعی: باد صبا بویی از خاک پای او با خود داشت و شکوفه در ازای آن درمهای گلبرگش را بر سر صبا نثار کرد.
هوش مصنوعی: شکوفه مانند دست صدر دینپرور درم بخشید و در عوض سرسبزی و شادابی یافت.
هوش مصنوعی: او رکنالدین مسعود ساعد فرخنده است که به وسیلهٔ او پایههای دین استوار و هموار شده است.
هوش مصنوعی: اگر نرگس عدل او را راهنما و دستور خود کند، دیگر در باغ خمار و مست دیده نمیشود.
هوش مصنوعی: نرگس اگرچه به تاج زرین خود مغرور است، گردن به خاک پای او مینهد و فروتن میشود.
هوش مصنوعی: اگر نرگس چهرهٔ او را از دور ببیند، چشم بیمردمکش کار مردمک چشم را میکند و بینا میشود.
هوش مصنوعی: اگر نرگس روزگاری خراب و مست بود، در دوران او از سیم و زر آباد شده است؛ اشاره به گلبرگ سپید و میانهٔ زرد نرگس.
هوش مصنوعی: اگر نرگس در خواب تصویری از رأی روشن او ببیند، چشمش پرنور میشود.
هوش مصنوعی: شگفت نیست اگر نرگس برای دوات او مانند چشم حوریان سیاه شود و جوهر دواتش گردد.
هوش مصنوعی: در روزگار عدل او نرگس نمیتواند به غنچهٔ پوشیده نگاه بد کند؛ یعنی هیچکس به پوشیدگان چشم ناپاک نمیدوزد.
هوش مصنوعی: آفرین بر تو که روزگارت آغاز تاریخ دولت و بخت است؛ فصل بهار تو مبارک باد.
هوش مصنوعی: از وقتی سوسن در باغ دهان گشود، صد زبان خود را در ستایش تو فرسوده کرد.
هوش مصنوعی: سوسن برای دورباش زدن و راه گشودن پیش بندگان تو نیزهای آبیرنگ نشان داد؛ برگهای نیزهمانند سوسن را به نیزهٔ دورباش تشبیه کرده است.
هوش مصنوعی: سوسن صفحهٔ چهرهٔ خود را مانند کاغذ پاک و صاف کرد تا تو بر آن خط بنویسی و فرمان برانی.
هوش مصنوعی: چون سوسن به گوش اسب سپید تو میمانست، باغ از گل برایش زنگولهای زرین ساخت.
هوش مصنوعی: سوسن چون نام دشمن تو را شنید، خنجری درخشان چون آب در دست گرفت.
هوش مصنوعی: نرگس از خاک پای تو سرمه به چشم کشید و سوسن دست بخشندهٔ تو را ستایش کرد.
هوش مصنوعی: از این رو دو چشم نرگس زراندود شد و زبان سوسن سیماندود گشت.
هوش مصنوعی: ای بلبل هزارآوای باغ شریعت، پناه مردم و فرمانروای شریعت.
هوش مصنوعی: از هیبت و قدرت تو لاله در دل سنگ به خون مینشیند، و از شرمِ خوی نیکوی تو رنگش سرخ میشود. سرخی لالهای که در سنگلاخ میروید به خون و شرم مانند شده است.
هوش مصنوعی: آتش از ترس تو ناتوان و زبون شده است و به همین سبب لاله هر دم آن را در چنگ خود میگیرد. سرخی لاله به آتشی در دست او تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: به برکت عدالت تو جهان چنان شده است که لاله جامش را بر سنگ میزند. ظاهراً یعنی در سایهٔ دادگری و شریعتپناهی تو حتی لاله از باده دست کشیده است، یا اشاره به جام لاله است که بر سنگها نشسته است.
هوش مصنوعی: نسیم مهربانی تو از هر جا که بگذرد، فرسنگها لاله در آنجا میروید.
هوش مصنوعی: هرچند لاله مانند دشمن تو از آتش سودا و اندوه، دلی سیاه و دودرنگ دارد؛ اشاره به داغ سیاه میان لاله.
هوش مصنوعی: اکنون با کوشش اندیشهٔ روشنکنندهٔ تو، لاله زنگار و سیاهی را از دلش میزداید.
هوش مصنوعی: لاله نخست دهانش را با مشک و می شست و سپس آهنگ ستایش تو کرد؛ یعنی ستایش تو چنان پاک است که باید با دهان خوشبو و پاکیزه گفته شود.
هوش مصنوعی: باد صبا از شرمِ لطافت تو ناتوان و سست شد، و جهانِ پیر از شکوه تو دوباره جوان شد.
هوش مصنوعی: چون نوروز از دیدار تو شادمان شد، در گنجینهٔ شادی را گشود.
هوش مصنوعی: نوروز همهٔ سرمایهٔ شادمانی را یکایک به دل و طبع بندگان تو بخشید.
هوش مصنوعی: نوروز فرمان و نامهٔ بندگی خود را به دست سوسن آزاد به تو تقدیم کرد.
هوش مصنوعی: نوروز هر روز با گیسوی سنبل و شمشاد، خاک درگاه تو را جارو میکند.
هوش مصنوعی: جهان به دادگری مینازد، زیرا نوروز آیین عدل و داد را از تو آموخته است؛ اشاره به برابری روز و شب در نوروز.
هوش مصنوعی: تا زمانی که نوروز هر بامداد خرمن گل را در صحرا به دست باد میسپارد و پراکنده میکند،
هوش مصنوعی: حسود تو از دم و نفس، همیشه گرفتار خزان باشد و برای تو هر روز نوروزی تازه باشد.
هوش مصنوعی: ای قوامالدین، بخت همیشه همنشین تو باد؛ چنین هست و همیشه چنین باد.
هوش مصنوعی: آن سرافرازی که با توست جاودانه زنده باد و دستش سرچشمهٔ بخشش و سخاوت باد.
هوش مصنوعی: تا گردش روزگار آن را نگسلد، رشتهٔ جان تو با رشتهٔ جان او درهم تابیده و دولا باد.
هوش مصنوعی: چون پشت او به بازوی تو نیرومند است، آرزویش مانند فرمان تو روا و برآورده باد.
هوش مصنوعی: تو سعد اکبر یعنی مشتری هستی و او ماه تابان؛ قران و همنشینی شما دو تن سالها پایدار باد.
هوش مصنوعی: بدخواه شما همیشه از هر آرزویی دور باد، همانگونه که زیبارویان همیشه از وفاداری دورند.
هوش مصنوعی: شما با یکدیگر مانند نور و خورشید جداییناپذیرید؛ جهان در سایهٔ عدالت شما باد.
هوش مصنوعی: همهٔ نفسهای صبح راستین، آمینی بر این دعا باد.
هوش مصنوعی: ریسمان عمر شما به سلامت و پیوسته با هم تا روز قیامت برقرار باد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.