این رباعی راجع به واقعه کشتار اصفهان در سال ۵۸۵ که به دست مغولان رقم خورد نوشته شده است. شاعر در این شعر اشاره به قتل عام بسیاری از مردم نموده و توضیح میدهد که چگونه بر اثر وحشی گری های مغول، دیگر حتی کسی باقی نمانده تا برای کشته شدگان سوگواری کند.
تا دیروز، هر کس که میمرد دویست نفر برای او زاری و سوگواری میکردند, اما امروز صد ها نفر میمیرند و هیچ کس پیدا نمیشود که برای آن ها سوگواری کند و اشک یریزد.
شایان در ۱ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۲۷ نوشته:
کمالالدین اسماعیل دوره وحشتناک حمله مغول را به تمامی درک کرده و به چشم خویش قتلعام مغول را به سال ۶۳۳ هجری قمری در اصفهان دیده بود. این شعر احتمالا در باب ان دوران سروده شده
شایان در ۱ سال و ۵ ماه قبل، پنجشنبه ۲۱ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۴۴ پاسخ داده:
درود فراوان دوست عزیز بله فرمایش شما کاملا صحیح است و سروده حاضر دقیقا راجع به واقعه مذکور می باشد. منظور بنده از کلمه احتمالا بیشتر نشان دادن این بود که شاید کمتر بتوان نسبت به صحت چیزی با قاطعیت کامل صحبت کرد.
رضا از کرمان در ۱ سال و ۵ ماه قبل، پنجشنبه ۲۱ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۲۲ پاسخ داده:
سلام آقا شایان دوست عزیزم
بنده شکی در اطلاعات عمومی شما ویا قصد جسارت نداشتم و منظور تنها مهر تاییدی بر حاشیه شما بود از مصاحب شما خرسندم
نکتهای که در اینجا آدمی را متاثر میکنه اینه که یک تصمیم اشتباه از طرف حاکمان، برای مردم چه فجایع اسف باری را به ارمغان میاره وشاهد این گونه خودسری وحماقت از سوی متولین امور حکومتی در طول تاریخ کم نیست تاریخ همیشه در حال تکراره فقط شخصیتهای آن عوض میشن و همیشه این مردم عادی کوچه وبازار تبعات این تصمیمات را با جان ومال خود پرداختند کاش کمی از این استاد بزرگ (تاریخ) درس میگرفتیم .
شایان در ۱ سال و ۵ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۱۹:۲۲ پاسخ داده:
با عرض سلام و درود مجدد خدمت شما برادر گرامی خیلی متشکرم از لطف بی حد و حصرتان شما صاحب اختیارید، بنده هم بسیار خوشوقتم، همصحبتی شما مایه مباهات این جانب است در رابطه با بخش دوم صحبتتان باید عرض کنم که کاملا با صحبت شما موافقم و الحق که تمثیل جالبی به کار بردید. همانطور که فرمودید تبعات تصمیمات متولیان سیاسی را عامه مردم پرداخت میکنند، چیزی که شوربختانه در جامعه امروز ما نیز به وفور مشاهده می شود و تاثیرشان بر زندگی مردم قطعا انکارناپذیر است. داستان های پندامیز و عبرت اموز در تاریخ کم نیستند اما به قول خاقانی دل و دیده عبرت بین نیاز است. روز خوش، مانا باشید و برقرار
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
این رباعی راجع به واقعه کشتار اصفهان در سال ۵۸۵ که به دست مغولان رقم خورد نوشته شده است. شاعر در این شعر اشاره به قتل عام بسیاری از مردم نموده و توضیح میدهد که چگونه بر اثر وحشی گری های مغول، دیگر حتی کسی باقی نمانده تا برای کشته شدگان سوگواری کند.
چه چشمی باقی مانده تا برای کشور و وطن خود اشک بریزد و به خاطر این اتفاق شوم و حال خراب دل ها اندوهگین باشد؟
تا دیروز، هر کس که میمرد دویست نفر برای او زاری و سوگواری میکردند, اما امروز صد ها نفر میمیرند و هیچ کس پیدا نمیشود که برای آن ها سوگواری کند و اشک یریزد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
reply flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.