این خشک گیا که زرد چون روی منست
ریزنده و جای جای جون موی منست
و ایت طاق پل شکسته و آب روان
گویی که مثال چشم و ابروی منست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
این خشک گیا که زرد چون روی منست
ریزنده و جای جای جون موی منست
و ایت طاق پل شکسته و آب روان
گویی که مثال چشم و ابروی منست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف یک گیاه خشک و زرد می‌پردازد که به نوعی نماد حال درونی اوست. گیاه، نمایانگر زردی و بی‌روحی اوست و به آرامی در حال پژمردن است. همچنین، پل شکسته و جوی آب، به چشم و ابروی شاعر تشبیه شده است، که نشان‌دهنده‌ی رابطه‌ی عمیق او با زیبایی و ناتوانی در حفظ آن است. این تصویرها، اندوه و حسرت شاعر را به خوبی منتقل می‌کنند.
هوش مصنوعی: این گیاه خشک که زرد به نظر می‌رسد، مانند موهای من در هر جا پخش شده است.
هوش مصنوعی: این بیت به تصویر کشیدن زیبایی و جذابیت است. شاعر با استفاده از تصاویری از طاقی که شکسته و آب روان، به توصیف حالت چشم و ابروی خود می‌پردازد. در واقع، این توصیف نشان‌دهنده لطافت و جذابیتی است که در چهره‌اش وجود دارد و می‌خواهد به آن زیبایی و دلنشینی اشاره کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از گل طبقی نهاده کین روی منست
وز شب گرهی فگنده کین موی منست
صد نافه به باد داده کین بوی منست
وآتش به جهان درزده کین خوی منست
بی چیزی احتیاج از کوی منست
لب تشنگی نیاز از جوی منست
نازکترم از مزاج گل ساخته عشق
بیگانگی آفریده خوی منست
کویند رخ گل مبین کاین روی منست
مشکن زلف بنفشه کین موی منست
یعنی زجهان برون رو، ای تیز مشام
کین چار چمن قلمرو بوی منست
پرورده بنفشه‌ای که این موی منست
آورده شمیم جان که این بوی منست
آراسته جنتی که این روی منست
افروخته دوزخی که این خوی منست
آراسته جنتی که این روی منست
افروخته دوزخی که این خوی منست
شمشیر جهانسوز بهادر شه را
دزدیده که این کمان ابروی منست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.