برتافتست بخت مرا روزگار دست
زانم نمی رسد بسر زلف یار دست
سر بر نیاورد فلک از دست دست من
با یار اگر شبی کنم اندر کنار دست
آرم برون زهر شکنش صد هزار دل
گر در شود مرا بدو زلف نگار دست
صبر و جوانی و دل و جان بود در غمش
شستم بآب دیده ازین هر چهار دست
بر دمّ مار پای نهادست بیگمان
هر کس که زد در آن سر زلف چو ماردست
غم دست نیک میدهد از هر طرف و لیک
اینم بترکه می ندهد غمگسار دست
چون آستین ز دست گذشتست کار من
و او در نمی کشد ز چنین دستکار دست
ای دل گرت بعافیتی دسترس بود
کوته مکن ز دامن او زینهار دست
سربازیست کار تو با دست بازیش
چون پای او نداری رو زو بدار دست
بر جه یکی ز چاه ز نخدانش مرد وار
در زن بدان دو تا رسن مشکبار دست
ایدست رنگ کرده چه دستت! این که باز
آلوده یی بخون دلم آشکار دست
در خون عاشقان تو سعی ار نمی کند
بهر چراست بسته کمر از سوار دست؟
پیکان تیر غمزۀ تو در دل منست
ورنیست باورت ز من اینک بیاردست
طوطیّ عقل در هوس شکَر لبت
بر سر همی زند چو مگس زاز زار دست
نامد بدست وصل تو بی زحمت فراق
بر کل کسی نیابد بی زخم خار دست
لعل ترا شبی ببسودم من و هنوز
می لیسم از حلاوت آن گربه واردست
از ارزوی سلسلۀ زلف تست اینک
دیوانه وار گردد بر نی سوار دست
در آرزوی روی تو دارم چو اینه
دایم ستون بزیر ز نخ ز انتظار دست
چون در در آب جویند این مهرۀ گلین
گر باز دارم از مژۀ اشکبار دست
پای از میان کار غمت آورم برون
گر گیردم عنایت صدر کبار دست
سلطان شرع صاعد کانگام حلّ و عقد
بر بند آسمانرا از اقتدار دست
گشتست پنج شاخ سر دست بهر آنک
ز اسیب بار بخشش او شد فکار دست
در زان سبب یتیم نهادست نام خود
تاوی درآورد بسرش خوار خوار دست
کردست دستیاری ظالم بعهد او
در خام از آن گرفته بود بازیار دست
مستظهر است دست شریعت بذات او
زان سینه می کند ز پی افتخار دست
ای مانده زیر سنگ وقار تو دست کوه
وی یافته شکوه تو برنه حصار دست
برداریش ز خاک و رسانیش بر فلک
هر کو بدامن تو زند چون غبار دست
گر جان آدمی نه بدست قضا درست
از بهر چیست جای تو ای نامدار دست؟
چون آستین زیمن تو صاحب علم شود
هر کس که بوسه داد ترا یک دوبار دست
زور آزمای خشم تو چون پای بفشرد
یا زد بقهر در کمر کوهسار دست
بستست دست خصم ز امساک و مر ترا
از جود مطلق است در این روزگار دست
از روی آنکه از پس پشتش فکنده یی
دایم چو دشمن تو بود سوگوار دست
چون بالش تو دست تو در صدر چرخ را
بر هم نهد پیش درت بنده وار دست
آنجا که هست دست تو در صدر چرخ را
دربان بسینه باز نهد روزبار دست
گر هیبت تو باطشه را بانگ برزند
چون سرو باز داردش از گیر و دار دست
حالی بسر درآید انگشتها ز عجز
از بار بخشش تو چو گیرد شمار دست
کان کیست باسخای تو تا هست دست تو
خود کس نبرد نزد چنان خاکسار دست
احرار دهر ملک یمین تواند از آنک
بر همگنانت هست ز جود و یسار دست
خورشید دولتیّ و بفّر تو زر شود
گر فی المثل بری بسوی خاک خوار دست
چون کوزه سر نیافت بگردن براز نهیب
بر سر چو زد حسود تو از اضطراب دست
با دست دستگاهش چندانکه گرد خویش
خصم تو می برآرد همچون چنار دست
مبسوط دست خصم تو چندان بود که او
بهر سوال دارد بر رهگذار دست
در زر گرفت باد خزان دست شاخسار
زیرا که داشت بهر تو برکردگار دست
پهلو ز تو هر آنکه تهی کرد چون چنار
بر پیش و پس گرفته بود ز افتقار دست
وانکو برهنه پیش سخایت رود چو کاج
حالی چو سرو جامه کند از هزار دست
بر خاطرم نهادی دستی ز مکر مت
ورنه بشسته بودم از این کار و بار دست
سر دستی است شعر من ایراکه می نداد
ابکار فکر بر حسب اختیار دست
بهر قبول بخشش بی انتهای تو
بنگر چگونه داشته ام بر قطار دست
آورده ام بدست وبر آورده ام ز دست
شعری که یافت بر گهر شاهوار دست
دوشیزگان خاطر من بین که غنچه وار
بر رخ گرفته اند ز تو شرمسار دست
هستم هزار دستان در باغ مدحتت
کز هگمتان ببردم در این دیار دست
مرغی که در خزانش از این دست لحنهاست
خود چون بود چو تازه کند نو بهار دست
بر دست از آن نهادم این شعر چون نگار
کایّام عید خوب بود درنگار دست
خصم شتر دلت را قربان کند همی
زین روی سعد ذابح آهخته کار دست
جاوید زی که مملکت پایدار تو
در دامن قیامت زد استوار دست
هم عهد خود شدند بقای تو و ابد
وانگه زدند بر هم بر این قرار دست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ علاقه و ارادت عمیق شاعر به معشوقهاش است و احساسات متناقض او را در مواجهه با عشق روایت میکند. شاعر از غم و شور و شوق خود نسبت به معشوق میگوید و به اهمیت وجود او در زندگیاش اشاره میکند. او در پی وصال معشوق بوده و برای رسیدن به او آرزوها و آلامش را به تصویر میکشد. همچنین، شاعر با استفاده از استعارهها، زیبایی و سختیهای عشق را به طور همزمان بدست میآورد. در نهایت، او تصریح میکند که وفاداری و خدمت به معشوق، برای او مهمترین مسأله زندگی است.
هوش مصنوعی: روزگار دست بخت مرا پیچانده و ناتوان کرده است؛ از همین رو دستم به سر زلف یار نمیرسد.
هوش مصنوعی: اگر شبی یار را در آغوش بگیرم، چنان چیره میشوم که فلک هم نمیتواند از دست من سر بلند کند.
هوش مصنوعی: اگر دستم به دو زلف آن نگار برسد، از هر پیچ و شکن آن صدها هزار دل گرفتار را بیرون میآورم.
هوش مصنوعی: صبر و جوانی و دل و جانم در غم عشق او از دست رفت؛ با اشک چشم از هر چهار دست شستم و از آنها ناامید شدم.
هوش مصنوعی: هر کس به آن زلفِ مارمانند دست زد، بیگمان پا بر دم مار گذاشته و خود را به خطر افکنده است.
هوش مصنوعی: غم از هر سو بهآسانی به دست میآید و فراوان است، اما بدتر آنکه غمخواری دست یاری به من نمیدهد.
هوش مصنوعی: کار من مانند آستینی که از دست بلندتر باشد، از اختیارم بیرون رفته است، و یار هم از اینگونه آزار و دستکاریاش دست برنمیدارد.
هوش مصنوعی: ای دل، اگر راهی به آسودگی و سلامت داری، زنهار دست از دامن یار کوتاه مکن.
هوش مصنوعی: سروکار تو با دستبازی و ناز او کاری است که سرت را بر سر آن میبازی؛ چون توان و پای همسری با او را نداری، برو و دست از او بدار.
هوش مصنوعی: مردانه از چاه زنخدان او بیرون بپر و دست در آن دو رشتهٔ مشکبوی زلفش بزن و آن را بگیر.
هوش مصنوعی: ای دستِ حنابسته، این چه دستی است که داری که باز آشکارا به خون دل من آغشته شده است.
هوش مصنوعی: اگر دستت در ریختن خون عاشقان نمیکوشد، پس چرا با دستبند کمر بسته و آمادهٔ کار است؟
هوش مصنوعی: پیکان تیر غمزهٔ تو در دل من نشسته است؛ اگر باور نمیکنی، اینک دست بیاور و آن را لمس کن.
هوش مصنوعی: طوطی عقل در هوس لب شیرین تو، مانند مگسی که بر شکر نشیند، با ناله و زاری دست بر سر میزند.
هوش مصنوعی: وصل تو بیرنج جدایی به دست نیامد؛ چنانکه هیچکس بیزخم خار دستش به گل نمیرسد.
هوش مصنوعی: یک شب لب لعلگون تو را لمس کردم و هنوز از شیرینی آن مانند گربه دستم را میلیسم.
هوش مصنوعی: از آرزوی زنجیر زلف تو است که اکنون دست من دیوانهوار بر نی (قلم) سوار شده و در وصف آن مینویسد.
هوش مصنوعی: در آرزوی دیدن رویت، مانند آینهای که بر پایه ایستاده است، از سر انتظار همیشه دستم را ستون زیر چانه کردهام.
هوش مصنوعی: اگر دست از مژههای اشکبارم بازدارم و اشکم را رها کنم، چنان طوفانی برپا میشود که این کرهٔ خاکی را مانند مروارید در دل آب جستوجو خواهند کرد.
هوش مصنوعی: اگر لطف و عنایت صدرِ بزرگان دستم را بگیرد، از گرفتاری غم عشق تو پا بیرون میکشم و رها میشوم.
هوش مصنوعی: ممدوح، صاعد، سلطان شریعت است که هنگام گشودن و بستن کارها با قدرت خود دست آسمان را هم میبندد.
هوش مصنوعی: سر دست به این سبب پنج شاخه شده که از سنگینی بار بخشش او زخمی و شکافته شده است.
هوش مصنوعی: مروارید از آن رو نام خود را یتیم گذاشته است تا ممدوح، چنانکه با یتیمان رفتار میکنند، آرام و نوازشگرانه دست بر سرش بکشد.
هوش مصنوعی: در روزگار او، چون دست یاورِ ستمگر (باز شکاری) شده، بازدار دستش را در چرم خام گرفته است؛ یعنی در عهد او حتی دستی که به ستم یاری کند در بند است.
هوش مصنوعی: دست شریعت به وجود او پشتگرم و نیرومند است و از همین رو از سر افتخار دست بر سینه میگذارد و سینه سپر میکند.
هوش مصنوعی: ای کسی که دست کوه زیر سنگ وقار تو مانده است، و شکوه تو بر نُه حصار آسمان چیره شده است.
هوش مصنوعی: هر کس مانند گرد و غبار دست به دامن تو بزند، او را از خاک برمیداری و به آسمان میرسانی.
هوش مصنوعی: اگر جان آدمی بهدرستی در دست قضا نیست، پس چرا ای نامدار جایگاه تو در صدر و دستِ قدرت است؟ یعنی تو همچون قضا اختیار جان مردم را داری.
هوش مصنوعی: هر کس یکی دو بار دست تو را ببوسد، از برکت تو دستش مانند آستینی که نشان و طراز دارد، صاحب نشان و آبرو میشود.
هوش مصنوعی: وقتی پهلوانِ خشم تو پای میفشارد، یا به زور دست در کمر کوه میزند و آن را از جا میکند؛ یعنی خشم تو کوه را نیز از جا برمیکند.
هوش مصنوعی: دست دشمن تو از بخل بسته است، ولی تو در این روزگار از بخشش بیحد دست بالا و برتری داری.
هوش مصنوعی: چون دست دشمن را از پشت بسته و به پشت سرش انداختهای، دست او مانند خود دشمنت همیشه سوگوار است؛ اشاره به رسم سوگواران که دست بر پشت مینهادند.
هوش مصنوعی: وقتی تو بر مسند و بالش بزرگی تکیه داری، آسمان در برابر درگاه تو مانند بنده دستها را بر هم مینهد و به احترام میایستد.
هوش مصنوعی: آنجا که تو در صدر مجلس نشستهای، دربان آسمان در روز بار عام به نشانهٔ ادب دست بر سینه میگذارد.
هوش مصنوعی: اگر هیبت تو بر دستِ زورگو و ستیزهجو بانگ بزند، آن دست مانند شاخههای سرو از جنگ و گیرودار باز میماند.
هوش مصنوعی: وقتی دست بخواهد بار بخششهای تو را بشمارد، انگشتانش از ناتوانی فوراً خم میشوند و از شمردن درمیمانند.
هوش مصنوعی: کان (معدن) در برابر سخاوت تو چه ارزشی دارد؟ تا دست بخشندهٔ تو هست، کسی به سوی آن کانِ خاکی و پست دست دراز نمیکند.
هوش مصنوعی: آزادگان روزگار بندهٔ تو هستند، زیرا تو با بخشش و توانگری بر همه دست بالا داری؛ با بازی میان «یمین» و «یسار» به معنای راست و چپ.
هوش مصنوعی: تو خورشید دولت و بخت هستی و اگر مثلاً دست به سوی خاک بیارزش ببری، از فرّ تو زر میشود.
هوش مصنوعی: حسود تو از ترس راه چارهای نیافت و از پریشانی مانند کوزه که دستهاش به گردن و سرش است، دست بر سر زد.
هوش مصنوعی: دشمن تو هرچند با قدرت خود مانند درخت چنار دستها را به اطراف بلند کند، دستش تهی است و کاری از پیش نمیبرد.
هوش مصنوعی: گشادگیِ دست دشمن تو فقط در این است که برای گدایی بر سر راه دست دراز میکند.
هوش مصنوعی: باد پاییز دست شاخهها را در زر گرفت (برگها را زرد کرد)، چون شاخهها برای تو دست دعا به سوی خدا برداشته بودند.
هوش مصنوعی: هر کس مانند چنارِ میانتهی از تو کناره گرفت، از تنگدستی و برهنگی دستها را بر پیش و پس خود گرفته است.
هوش مصنوعی: و هر کس برهنه نزد بخشش تو برود، فوراً مانند سرو صاحب هزار دست جامه میشود.
هوش مصنوعی: تو با بزرگواری دست نوازش بر خاطر من گذاشتی و مرا دلگرم کردی، وگرنه از کار شاعری دست کشیده بودم.
هوش مصنوعی: شعر من بداهه و شتابزده است، زیرا اندیشههای تازه و بکر به دلخواه من رام نمیشدند.
هوش مصنوعی: ببین چگونه برای گرفتن بخشش بیپایان تو دست بر قطار بار گذاشته و آمادهام.
هوش مصنوعی: شعری فراهم آورده و عرضه کردهام که بر گوهر شاهوار برتری یافته است.
هوش مصنوعی: دختران اندیشهٔ مرا (معانی تازه) ببین که مانند غنچه از شرم تو دست بر روی خود گرفتهاند.
هوش مصنوعی: من بلبل باغ ستایش تو هستم و در این دیار از شاعران تا هگمتان (همدان) گوی سبقت را بردهام.
هوش مصنوعی: پرندهای که در پاییزش چنین نغمههایی دارد، چون بهار دوباره به او نیرو دهد چه خواهد کرد؟
هوش مصنوعی: این شعر را مانند حنا و نقش بر دست نهادم، چون در روزهای عید نگار بستن بر دست نیکوست.
هوش مصنوعی: دشمن ترسوی تو را قربانی میکند؛ از این رو ستارهٔ سعد ذابح برای این کار دست برآورده و آماده است؛ اشاره به قربانی عید.
هوش مصنوعی: جاودان زندگی کن، زیرا فرمانروایی پایدار تو محکم دست در دامن قیامت زده و تا آن روز میماند.
هوش مصنوعی: ماندگاری تو و ابدیت با هم همپیمان شدند و بر این پیمان با یکدیگر دست دادند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
پور سپاهدار خراسان، محمدست
فرخنده بخت و فرخ روی و مویدست
آزاد طبع و پاک نهاد و ممجدست
نیکو خصال و نیکخویست و موحدست
گرچرخ را در این حرکت هیچ مقصدست
از خدمت محمدبن نصر احمدست
فرزانه ای که بابت گاهست وبالشست
آزادهای که درخور صدرست ومسندست
با بذل دست بخشش او ابر مدخلست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.